Abstract, Editorial

«Τόσο κοντά μα τόσο μακριά»

Η ένωση αυτής της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι η απόδειξη της σκουριάς στα θεμέλιά της

Το Γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων την 14/12 ανέφερε τη δολοφονία δύο διαδηλωτών από αστυνομικά πυρά στη γείτονα χώρα της Τουρκίας. Οι νεαροί 20 και 21 χρονών συγκρούστηκαν με την –όχι και τόσο ευγενική– Τουρκική αστυνομία κατά τη διάρκεια διαδήλωσης ενάντια σε μια ακόμα απαγόρευση κυκλοφορίας στις συνοικίες της πόλης Ντιγιαρπακίρ.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, η σκέψη μου φτάνει στη γερμανίδα καγκελάριο, η οποία ράβει ετούτη την περίοδο, το επόμενο αστέρι στη σημαία της Ευρωπαϊκές Ένωσης στην Τουρκία. Αλλά σε τι χώρα; Η φίμωση του Τύπου, οι συλλήψεις της αντιπολίτευσης, η απαγόρευση να χαρακτηρίζεις τον πρόεδρο –που μπορεί να ισοδυναμεί με φυλάκιση– οι δολοφονίες αυτών που, από διαφωνούν έως διαδηλώνουν κατά του καθεστωτικού τρόπου διακυβέρνησης, είναι καταστάσεις που συνέβησαν στο τελευταίο εξάμηνο! Δεν τοποθετούνται ξεχασμένες στην ιστορία.

media-cencorship-turkey-630x380

Το βέβαιο είναι, πως δεν πρόκειται για αντιευρωπαϊκή συμπεριφορά, η επιθυμία να μην ενταχθούν «σουλτάνοι» στην ΕΕ, μα μονάχα ευρωπαίοι πολίτες. Αντιευρωπαϊκή συμπεριφορά και προδοσία στα όσα πρεσβεύει η ένωση είναι η σιωπηλή αποδοχή των παραπάνω γεγονότων.

Το ζήτημα βεβαίως και είναι λεπτό, μα το λυπηρό της υπόθεσης είναι το ότι η –υπό προεργασία– ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, δεν γίνεται από κάποια «πίσω πόρτα» αλλά σχεδόν σε μορφή κατ’ επείγουσας ανακοίνωσης, υπό το φόντο του προσφυγικού προβλήματος, «υποβοηθούμενη» από την αυθαίρετα και αυτόκλητα παρμένη θέση του «κυβερνήτη» της Ευρώπης, από τη Γερμανική κυβέρνηση. Η Γερμανία βέβαια γνωρίζει ότι τα κύματα των Σύρων βαδίζουν προς τα δικά της εδάφη και έχει άμεσο κέρδος να συνεργαστεί με την Τουρκία, για να παύσει προσωρινά αυτή η κατάσταση.

Η ένταξη μιας οποιασδήποτε χώρας, αδιαφανών μηχανισμών πολιτικά, σχεδόν ανεπίσημα δικτατορικής και πολέμιας της ελευθερίας της έκφρασης, συνιστά ένα γεγονός θλιβερό για την Ευρώπη που φαίνεται σταδιακά να κατασκευάζει η ίδια το τέλος της, δίνοντας την ευκαιρία στους ευρωσκεπτικιστές να αποκτούν πολιτικό έδαφος. Η Τουρκία είναι η αφορμή. Η κάθε Τουρκία πρέπει να γίνει η αφορμή να εξετάσουμε τι Ευρώπη θέλουμε , με ευχή η Ένωση να μην συνεχίσει γενικά να υπηρετεί τις εντολές των δικών της «Δικτατόρων»

EU-Turkey-large