Πολιτικά

Ένας δικομματισμός του σήμερα

Το δίπολο δεξιάς-αριστεράς στην Ελλάδα καταβαραθρώθηκε. Κατέρρευσε σα χάρτινος πύργος σε ένα διάστημα 15 μηνών και μαζί του συμπαρέσυρε τις αυταπάτες εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων, οι οποίοι πιστά, σθεναρά και παρωπίδες φερόμενοι αυταπατώνταν οραματιζόμενοι αριστεροϊδεατές οάσεις σε κοινωνία καπιταλιστικών κρατών. Δεν αντιλήφθηκα ποτέ πως θα μπορούσε να χαράξει οικονομική πολιτική ένας ηγέτης οποίος δεν ελέγχει τη νομισματική κυκλοφορία του χρήματος, αλλά η δύναμή του περιορίζεται στην εμπλοκή του στα δημοσιονομικά της χώρας.

Είναι Ιούλιος του 2015 και ο Γιάνης Βαρουφάκης αποχωρεί από την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών. Στο επόμενο διάστημα δίνει συνεχείς συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους εντός και εκτός της χώρας, αποκαλύπτει συζητήσεις, τακτικές, προφίλ υψηλόβαθμων προσώπων. Μέσα σε όλα, γίνεται αναφορά στις IOU υποσχετικές πληρωμές (“I Owe You”). Κάπως έτσι, παίρνω κι εγώ την απάντηση στο πως θα μπορούσε η κυβέρνηση δυνητικά να εμπλακεί στη νομισματική κυκλοφορία. Με παράλληλη νομισματική κυκλοφορία, η οποία, δε θα επιβαλόταν από άνωθεν, αλλά θα προωθούταν σα λύση στο εσωτερικό της χώρας από τους κυβερνώντες! Δε θα σημειώσω ούτε ότι η λύση αυτή θα πετύχαινε, ούτε ότι θα ήταν καταδικασμένη. Αυτό θα είχε άμεση σχέση με τον τρόπο υλοποίησής της.

Ένα χρόνο μετά, η κυβέρνηση ενεπλάκη σε όσα ενεπλάκησαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Το μήκος κύματος παρέμεινε σε δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν γίνει από οποιαδήποτε κυβέρνηση της τελευταίας εξαετίας, οι οποίες κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν γίνει από κυβέρνηση της δεξιάς. Με αυτόν τον τρόπο η ελληνική πολιτική πραγματικότητα έχει διαμορφωθεί εδώ και μερικούς μήνες ως εξής: Τα δύο πρώτα κόμματα δεν απέχουν ως προς το εάν αντιπροσωπεύουν δεξιές ή αριστερές πολιτικές, αλλά ως προς το βαθμό που ενστερνίζονται το φιλελευθερισμό. Στη μία πλευρά βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, προσωπικά θεωρώ, ότι έχει καταλήξει να προσεγγίζεται από ένα είδος ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού. Στην άλλη πλευρά βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία, η οποία αυτοπροσδιορίζεται και χτίζει ένα προφίλ κλασικού φιλελεύθερου κόμματος.

Η οικονομική κρίση δεν πάραξε αυτό το δίπολο ως προϊόν. Το δίπολο αυτό, θεωρώ, έχει αρχίσει να διαμορφώνεται από τότε που ο δυτικός κόσμος αποφάσισε ότι ο καπιταλισμός είναι το οικονομικό σύστημα που του ταιριάζει. Η οικονομική κρίση είχε σαν προϊόν να πέσουν τα πολιτικά προσωπεία και να αποκαλυφθεί ποιο είναι όντως το δίλημμα του Έλληνα ψηφοφόρου που επιλέγει να στηρίξει, ένα από τα δύο πρώτα κόμματα, δημοσκοπικά, που διεκδικούν την εξουσία.

Καταλήγοντας, και γνωρίζοντας ότι δεν έχω ασκήσει καμία κριτική σε κανένα από τα δύο στρατόπεδα, αλλά κάνοντας απλώς διαπιστώσεις, δε μπορώ να αφήσω ασχολίαστη τη φράση του Υπουργού Εργασίας. Μιλώντας στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο της Αθήνας αυτοπροσδιορίστηκε ως κομμουνιστής και διεκδίκησε το δικαίωμά του να αυτοπροσδιορίζεται όπως αισθάνεται και επιθυμεί. Θα θυμίσω, λοιπόν, ότι ένας πολιτικός δε χαρακτηρίζεται από τον τρόπο με τον οποίο αυτοπροσδιορίζεται αλλά από την πολιτική την οποία χαράζει ή την πολιτική στην οποία επιλέγει να συμμετέχει.

Πόσω μάλλον σε μία περίοδο που οι πολιτικές μάσκες πέφτουν...