Πολιτικά

O νεόπλουτος Νεοέλληνας μέσα μας

O νεόπλουτος Νεοέλληνας μέσα μας

Ανέκαθεν αλλά κατά κύριο λόγο στην σύγχρονη κοινωνία, της επικράτησης της μαζικής κουλτούρας κατά Μαρκούζε, των «μηχανοποιημένων» κοινωνικών σχέσεων, πολλοί άνθρωποι δεν αντικρίζουν τον συνάνθρωπο ως φορέα αξιοπρέπειας παρά μόνον ως μια υλική οντότητα.

Στην ζωή μας έχουμε συναντήσει και συναναστραφεί κακεντρεχείς, μισαλλόδοξους, κομπλεξικούς, υλιστές ή την χείριστη περίπτωση ου συνδυασμού όλων αυτών των αρνητικών χαρακτηριστικών που δημιουργεί ένα εξόχως αρνητικό μείγμα προσωπικότητας. Ειδικότερα, ο υλιστής μεταμορφώνεται σε τέτοιο σημείο που απορρίπτει και τους πιο αγαπημένους του ανθρώπους, εάν και εφόσον δεν έχει να αποκομίσει κάποιο «υλικό» όφελος απ' εκείνους. Όντας αλαζόνας, υπερ-ατομικιστής και νάρκισσος αποδομεί τις αυθεντικές, πανανθρώπινες αξίες και αρετές όπως: τον ανθρωπισμό, τον αλτρουισμό, την κοινωνική παιδεία, την δια βίου μάθηση και την ευρύτερη καλλιέργεια. Κατά βάθος. όμως, πρόκειται για τον πλέον ανασφαλή άνθρωπο που επειδή στερείται αξιών και αρετών, επιδεικνύει μανιωδώς τα υλικά αγαθά που έχει στην κατοχή του. Επιπρόσθετα, δεν βιώνει καμία αίσθηση πλήρωσης-ολοκλήρωσης και ωσάν αδηφάγο επιζητεί ακόμα περισσότερα. Ο άκρατος υλισμός φθείρει ψυχικά και πνευματικά τον άνθρωπο, μετατρέποντάς τον σε ένα άβουλο όν, πρόθυμο ακόμα και να «εγκληματίσει» προκειμένου να επιτύχει αυτό που επιθυμεί.

Στην Ελλάδα, ο παραπάνω τύπος ανθρώπου συναντάται στους «νεόπλουτους-νεοέλληνες».

Καθ' όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, τέτοιου είδους άνθρωποι κυριάρχησαν σε όλα τα πεδία της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, προκαλώντας ουσιαστικά την χρεωκοπία, είτε φοροδιαφεύγοντας, είτε ληστεύοντας τα δημόσιο ταμεία. Ακόμα και στην τωρινή συγκυρία, όσοι εξ' αυτών δεν έχουν πληγεί από την ύφεση, επιδεικνύουν ένα περισσότερο σκληρό και απάνθρωπο πρόσωπο, αδιαφορώντας για τα τρία εκατομμύρια των φτωχών και το ενάμισι εκατομμύριο των ανέργων.

Σύμπτωμα του <<νεοφιλελευθερισμού>> ή έλλειμμα στοιχειώδους κοινωνικής-πολιτειακής παιδείας; Μάλλον και τα δύο μαζί. Το σίγουρο είναι πως με αφορμή την κρίση, οφείλουμε να επανορίσουμε τις αξίες μας, αντικρίζοντας τον συνάνθρωπο μας, ως προσωπικότητα και φορέα αξιοπρέπειας και μόνον. Στο σημείο αυτό, η Πολιτειακή Παιδεία έρχεται να διαδραματίσει έναν αποφασιστικό ρόλο, αυτόν της δημιουργίας ενός νέου, υπεύθυνου, ενεργού και ενήμερου πολίτη.

Στην εποχή μας, υπάρχουν πλείστα παραδείγματα ανθρώπων που αποδεικνύουν εμπράκτως την κοινωνική τους αλληλεγγύη, από τις γιαγιάδες στην Μυτιλήνη μέχρι και τα συσσίτια των δήμων. Ας έχουμε ως πρότυπο, τέτοιου είδους πρωτοβουλίες και δράσεις και ας τις ενισχύσουμε, όσο μπορούμε.

* ο είναι Πολιτικός Επιστήμονας, απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών