Πολιτικά

Νέα Δημοκρατία, ώρα μηδέν: Η επόμενη μέρα για την κεντροδεξιά στη Ελλάδα

Λίγες μόλις ώρες έμειναν για  την διεξαγωγή των εσωκομματικών εκλογών στην Νέα Δημοκρατία. Πολλοί συμπολίτες μας αναρωτιούνται: Τι με ενδιαφέρει εμένα το ποιος θα είναι ο αρχηγός της ΝΔ; Την ίδια στιγμή, που τα κοινωνικά δικαιώματα δέχονται μια πρωτοφανή επίθεση με τις πολιτικές λιτότητας και ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος ασχολείται με το φαινόμενο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, είναι αναμενόμενο κάποιος να αψηφεί την εσωκομματική διαδικασία, στην Νέα Δημοκρατία. Η διαδικασία αυτή, βέβαια, δεν αφορά τα ενδότερα της κεντροδεξιάς αλλά την ίδια την χώρα μάς. Σε ένα σύστημα, σαν το σημερινό, κατά βάση δικομματικό, ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι κομβικός και κρίσιμος. Η ΝΔ ως αξιωματική αντιπολίτευση ελέγχει, κρίνει, αντιπαρατίθεται  αλλα και στηρίζει την κυβέρνηση, όπου κρίνεται εθνικά αναγκαίο. Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι δυνάμει ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας. Δεν μπορεί παρά να μας ενδιαφέρει, η επόμενη μέρα στην Νέα Δημοκρατία.

Τέσσερις υποψήφιοι, τέσσερις διαφορετικές προσωπικότητες, τέσσερις διαφορετικές προτάσεις άσκησης αντιπολίτευσης και εσωκομματικής αναδιάρθρωσης. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, λαϊκός, αυθόρμητος και ενωτικός, συσπειρώνει την πλειοψηφία των Νεοδημοκρατών. Ο Απόστολος Τζιτζικώστας, ο νέος, φέρελπις - κατ' αλλους φιλόδοξος και βιαστικός- περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας ασκεί μεγάλη επιρροή και επιχειρεί, αξιοποιώντας το νεαρό της ηλικίας του, να παρουσιάσει εαυτόν ως τον Αντι-Τσίπρα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετριοπαθής, αμιγώς φιλελεύθερος και με καλό βιογραφικό, παρουσιάζει την μεταρρυθμιστική αντιπρόταση στην πολιτική της κυβέρνησης. Το γεγονός ότι είναι γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, τον έχει στιγματίσει αρνητικά με πολλούς εντός του κόμματος να ομιλούν για "τζάκια" και "οικογενειοκρατία". Ο Άδωνις Γεωργιάδης, ένα πρόσωπο που συγκεντρώνει πιστούς φίλους απ' την μία και ορκισμένους εχθρούς απ' την άλλη. Ερειστικός, υπερβολικός -για αρκετούς ακραίος- αλλά συνεπής στις απόψεις του καθ' όλη την πολιτική του διαδρομή. Ορθώνει έναν σκληρά δεξιό, συντηρητικό πολιτικό λόγο, επιθυμεί μια ευθεία σύγκρουση με τον ΣΥΡΙΖΑ και συγκεντρώνει γύρω του το "καθαρά έως και ακραία δεξιό" ακροατήριο, ένα κομμάτι ψηφοφόρων που ανέκαθεν ακολουθούσε την ΝΔ.

Καθ' ολη την διάρκεια της σύντομης "προεκλογικής περιόδου" ετέθησαν διάφορα θεμελιώδη ζητήματα απο τους υποψηφίους, όπως αυτό της ιδεολογικής ταυτότητας του κόμματος. Η Νέα Δημοκρατία έχει ιδεολογία τον ριζοσπαστικό-κοινωνικό φιλελευθερισμό. Σύμφωνα με την ιδρυτική της διακήρυξη, υπηρετεί το εθνικό συμφέρον μακριά από τις  διχαστικές ετικέτες Αριστερά-Δεξιά. Το ζητούμενο για την κεντροδεξιά στην Ελλάδα είναι να επαναποκτήσει την ιδεολογική της ταυτότητα και όχι να αναζητήσει νέα, πράγμα το οποίο θα την βύθιζε σε μια βαθιά εσωστρέφεια και πιθανόν θα προκαλούσε διάσπαση. Η Νέα Δημοκρατία χωρεί απόψεις απο την δημοκρατική Δεξιά μέχρι τις παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας. Επειδή, πολύς λόγος έχει γίνει για την "ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς" και την επικράτηση του Α.Τσίπρα ως αριστερού στην πολιτική σκηνή. Η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του δεν τον στήριξαν ως " αριστερό " αλλά επειδή πίστεψαν στις υποσχέσεις του και ήλπιζαν σε κάτι διαφορετικοί. Ανάμεσα σε αυτούς και πολλοί "δεξιοί" .  Οι ταμπέλες και η αναπαραγωγή διχαστικών μηνυμάτων δεν επιλύει τα σοβαρά προβλήματα, και τούτο ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η κεντροδεξιά στην Ελλάδα οφείλει να συγκρουστεί με τις εσωτερικές της παθογένειες, σπάζοντας το απόστημα του πελατειακού δικτύου εξυπηρετήσεων, που έφθειρε την ΝΔ και αποσύνθεσε το ελληνικό κράτος. Χρειάζεται μια ανασυγκρότηση του κόμματος από το μηδέν. Ο νέος πρόεδρος είναι υποχρεωμένος να οδηγήσει το συντομότερο δυνατόν σε έκτακτο συνέδριο, με στόχο την άλλαγή του καταστατικού. Για να γίνει η ΝΔ, ένα πραγματικά "ανοιχτό κόμμα" πρέπει πρωτίστως να κάνει πράξη την ενδοκομματική δημοκρατία. Τα μέλη του κόμματος, οι ψηφοφόροι, η νεολαία δεν μπορεί να παραμείνουν οι απλοί χειροκροτητές και εκτελεστές των αποφάσεων της ηγεσίας. Απαιτείται συμμετοχή όλων των μελών και φίλων στην διαμόρφωση των θέσεων του κόμματους, στην εκλογή τομεαρχών ακόμα και στην επιλογή των υποψηφίων βουλευτών. Με μια αλλαγή του καταστατικού προς την κατεύθυνση αυτή, το κόμμα βρίσκεται σε ανοιχτό διάλογο με την κοινωνία και η σχέση εμπιστοσύνης με τα μεσαία και χαμηλά στρώματα επανοικοδομείται.

To σημαντικότερο όλων είναι η ΝΔ, να μπορέσει να πείσει την κοινωνία. Διατυπώνοντας, μια ήπια, φιλελεύθερη -όχι νεοφιλελεύθερη- εναλλακτική αντι-πρόταση με κοινωνικό πρόσημο, θα καταστεί και πάλι κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Απαραίτητη προϋπόθεση, βέβαια, παραμένει η αναγκαία εσωκομματική αναδιοργάνωση. Χωρίς το άνοιγμα στην κοινωνία, την ενδοκομματική δημοκρατία η ΝΔ θα οδηγηθεί στην αυτοδιάλυση.

Όποιος αναλάβει να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο δύσκολο έργο, θα είναι ο πραγματικός νικητής. Διότι, εάν ο πρόεδρος που εκλεγεί την Κυριακή συνεχίζει να αναπαράγει το "παλαιό" σε πρόσωπα , θέσεις και στρατηγικές, θα είναι τελικά ο μεγάλος χαμένος. Συνεπώς, η πραγματική νίκη και η δικαίωση του νέου προέδρου θα κριθεί εν καιρώ, εάν και εφόσον η ΝΔ ανακτήσει δυνάμεις και επικρατήσει του ΣΥΡΙΖΑ.

 

* ο είναι Πολιτικός Επιστήμονας, απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών