Πολιτικά

Μνημόνιο... forever (;)

Ο τίτλος είναι, φυσικά, παραπλανητικός και δεν εκφράζει εμένα σαν άνθρωπο και τις θέσεις μου. Κάθε νοήμων άνθρωπος είναι κατά των μνημονίων, τα οποία αντικειμενικά δεν έχουν σχέση με ανάπτυξη της χώρας. Όμως, το μνημόνιο υπ' αριθμόν 3 είναι το δεδομένο που έχουμε και έχει υπογραφεί, αυτό δεν αλλάζει, αφού από ό,τι φαίνεται θα έχουμε πάλι μνημονιακή κυβέρνηση.

Πλέον, οι όροι μνημονιακός και αντιμνημονιακός έχουν πάψει να υφίστανται, αφού η αριστερή κυβέρνηση- το νέο, όπως καυχιέται ο απελθών πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας- υπέγραψε και αυτή μνημόνιο και, μάλιστα, αρκετά σκληρό. Το θέμα, όμως, όπως καταλαβαίνετε είναι τι κάνουμε από εδω και πέρα, στο μέλλον. Το νόημα είναι πώς αλλά και ποιος θα διαχειριστεί το νέο αυτό μνημόνιο, που είναι διάρκειας 3 ετών. Αυτό είναι το ζητούμενο και αυτό είναι και το διακύδευμα αυτών των εκλογών, της 20ής Σεπτεμβρίου. Είναι προφανές, επίσης, ότι ο ταλαιπωρημένος ελληνικός λαός καλείται να αποφασίσει αν ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Νέα Δημοκρατία θα είναι στο κέντρο της νέας κυβερνητικής συνεργασίας. Γιατί συνεργασία θα έχουμε, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Και όποιος λέει το αντίθετο είναι μάλλον ή αφελής ή υπερβολικά φιλόδοξος για το κόμμα που υποστηρίζει... Και, φυσικά, σε αντίθεση με τον τίτλο του άρθρου, δεν θα έχουμε μνημόνιο για πάντοτε, καθώς αυτό εξαρτάται από το πώς θα πορευθούν οι πολιτικοί εκπρόσωποι του ελληνικού λαού στη συνέχεια και το πώς θα διαχειριστούν το νέο αυτό δυσχερές μνημόνιο.

Είναι στο χέρι μας, λοιπόν, με την ψήφο μας να κρίνουμε έμμεσα το μέλλον της χώρας μας, το πολιτικό, το οικονομικό, το κοινωνικό. Και αυτό το δικαίωμα, ακόμα, δεν μάς έχει αφαιρεθεί. Υπάρχει χρόνος, πάντως, και η δυνατότητα παρόλο που έχουν πέσει οι υπογραφές να αλλάξουν κάποια πράγματα. Είτε με συνεχή επαναδιαπραγμάτευση, είτε με την εφαρμογή των θετικών μέτρων που προβλέπει η συμφωνία. Γιατί υπάρχουν και θετικά μέτρα που προβλέπονται, όπως η φορολόγηση των εχόντων με στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη και η πάταξη- με κάθε δυνατό τρόπο- της φοροδιαφυγής. Μην τρέφουμε αυταπάτες, αυτά είναι δυνατό να γίνουν. Και αν γίνουν επιτυχώς θα προκύψουν και τρόποι διευκόλυνσης των στρωμάτων που έχουν την πραγματική ανάγκη για φροντίδα και οικονομική ελάφρυνση.

Πέρα από το τυπικό της υπόθεσης, υπάρχουν και άλλα θέματα που επιδέχονται ουσιαστικών λύσεων, όπως για παράδειγμα είναι οι εξωτερικές επενδύσεις και η ανάπτυξη της τοπικής αγοράς. Γιατί , λοιπόν, να αγοράζουμε στα σούπερ μάρκετς μόνο ξένα επώνυμα προϊόντα όταν υπάρχει σωρεία ελληνικών εταιρειών που παρέχουν στους αγοραστές οικονομικά, ποιοτικά και ντόπια προπαντός προϊόντα και αγαθά; Όσο είναι στο χέρι μας, μπορούμε, έστω και λίγο, να αλλάζουμε την κατάσταση. Και αυτοί οι τρόποι δεν είναι ούτε επιβαρυντικοί για εμάς, ούτε για την ποιότητα αυτών που καταναλώνουμε καθημερινά. Έτσι, και θα ανεβεί ο τζίρος των ελληνικών εταιρειών, κάτι που σημαίνει και την διευκόλυνση των εργαζομένων σε ελληνικές εταιρείες ή σε εταιρείες που εδρεύουν στην Ελλάδα, αλλά και την εισαγωγή ελληνικών επενδύσεων, κάτι που είναι πολύ σημαντικό. Εφόσον μπορούμε και έχουμε τη δυνατότητα από μόνοι μας να κάνουμε κάποια πράγματα προς γενικό μας όφελος, γιατί δεν τα κάνουμε; Τέλος, αυτό που είναι λογικό επακόλουθο των προηγουμένων είναι ότι για να απαλαγούμε από τα μνημόνια δεν επαρκούν οι πολιτικές λύσεις, αλλά και, γενικότερα, η αλλαγή της νοοτροπίας μας. Αν δεν αλλάξουμε λογική και σκεπτικό, δεν αλλάζει και η χώρα.

Αν σκεφτούμε λογικά τι πρέπει να κάνουμε για να ορθοποδήσει ξανά η Ελλάδα που αγαπάμε και θέλουμε να αγαπάμε τότε θα τα καταφέρουμε ξανά, όπως τα καταφέρνουμε συνέχεια. Δεν πρέπει να έχουμε μνημόνιο... forever, αλλά αυτό δεν είναι μόνο στο χέρι των πολιτικών (αν υποθέσουμε, βέβαια, ότι έχουν καλές προθέσεις). Είναι και στο χέρι μας και έχει άρρηκτη σχέση με το πώς δρούμε και συμπεριφερόμαστε καθημερινά. Στόχος πρέπει να έιναι το κοινό όφελος κι όχι το ατομικό και αυτό όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, είναι το πιο σημαντικό.