Editorial, Πολιτικά

«Ρήγμα», «θεσμική δυσαρμονία», «διαφορετικότητα» ή διάσπαση προ των πυλών;

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή της δικής του μνημονιακής εποχής ζει εκείνο, που έζησε το ΠΑΣΟΚ με το πρώτο μνημόνιο και η Ν.Δ με το δεύτερο...

Η διάσταση μεταξύ των “προεδρικών”, του Αλέξη Τσίπρα, των "αντιμνημονιακών/δραχμιστών", του Παναγιώτη Λαφαζάνη και την ειδική περίπτωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ λόγω του τρίτου μνημονίου, που μοιραία ήρθε να πλήξει και την ενότητα του μεγαλύτερου κυβερνητικού κόμματος, αν και επιφανειακά φαίνεται ελεγχόμενη, αναμφιβόλως δοκιμάζει τόσο το κόμμα όσο και την κυβερνητική συνοχή και μάλιστα σε μια περίοδο κρίσιμων και καθοριστικών αποφάσεων για τη χώρα και τον λαό.

Μετά και την ψηφοφορία τα ξημερώματα της Πέμπτης, το ρήγμα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, και κατ΄επέκτασην στο κόμμα, αποτελεί κοινή παραδοχή και στον ΣΥΡΙΖΑ συνυπάρχουν πλέον, τουλάχιστον, δύο κόμματα με διαμετρικά αντίθετη πολιτική στόχευση.

Στην πιο δεινή θέση της πολιτικής του σταδιοδρομίας, ο Α. Τσίπρας μετράει ήδη σοβαρές απώλειες στην Κ.Ο με 36 διαφοροποιημένους βουλευτές (ψήφισαν “όχι” ή “παρών”), μετράει απώλεις στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, όπου οι "αντιμνημονιακοί" φαίνεται, πως έχουν πάρει το πάνω χέρι (109 στους 200), η Πολιτική Γραμματεία την Πέμπτη το απόγευμα διέκοψε τη συνεδρίασή της πριν καν ξεκινήσει, ενώ φαίνεται, πως έχει χάσει και τη νεολαία.

Οι συνιστώσες, που είχαν σωπάσει εν όψει της ανάληψης της κυβερνητικής εξουσίας, ξανακάνουν την εμφάνισή τους με πρώτη και πιο δυναμική την ΚΟΕ, που θέτει ευθέως θέμα ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο επικεφαλής της, Ρούντι Ρινάλντι, παραιτήθηκε από την ΚΠΕ, δημοσιοποιώντας το δικό του “κατηγορώ” κατά του Α. Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας.

Κι αν κάποτε στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν κανόνας και καμάρι οι συνιστώσες, οι τάσεις, η διαφορετικότητα και η πολυφωνία, σήμερα, που το κόμμα βρίσκεται στην Κυβέρνηση, αυτές αποτελούν βαρίδι για τον Πρωθυπουργό, που καλείται εκ των πραγμάτων να λάβει αποφάσεις, που επηρεάζουν τη ζωή 11 εκατομμυρίων Ελλήνων.

Θα ήταν σίγουρα αδιάφορα για τον περισσότερο κόσμο τα του “οίκου” του ΣΥΡΙΖΑ, αν είχαν καταφέρει, ως κυβερνητικό κόμμα, να έχουν ενιαία φωνή, άποψη και γραμμή κατά την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει έναν ισχυρό ηγέτη στο κόμμα και στην Κυβέρνηση, ο οποίος θα συνέθετε τις διαφορετικές τάσεις/απόψεις και θα χάρασε την καλύτερη και αποτελεσματικότερη γραμμή και πολιτική υπέρ της χώρας και του λαού. Και αυτό τον ηγέτη, δύσκολα θα τον έβλεπε κανείς στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος παρά την λαϊκή αποδοχή, εμφανίζεται περισσότερο άβουλος, άτολμος, αναποφάσιστος και αναβλητικός.

Με τη δεδηλωμένη να έχει χαθεί ουσιαστικά ήδη από την πρώτη “μνημονιακή” ψηφοφορία, στη Χάβρα του ο όλος ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να παραβλέπει ή να υποτιμά το γεγονός, ότι η μειοψηφική κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, εξακολουθεί να υπάρχει και να “κυβερνά” μόνο χάρη στην στήριξη, που της παρέχουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης Ν.Δ, ΠΟΤΑΜΙ και ΠΑΣΟΚ, αφού ο άτολμος ανασχηματισμός, πέρα από την απομάκρυνση των υπουργών της Αριστερής Πλατφόρμας, όχι μόνο δεν προσέθεσε καμία νέα δυναμική στην κυβέρνηση, αλλά αντίθετα εδραίωσε την πεποίθηση, ότι είναι πλέον περιορισμένης δράσης, έχει ημερομηνία λήξης και απώτερο σκοπό της τη διενέργεια εκλογών, ίσως, στις αρχές του Φθινοπώρου, αν δεν έχουν επέλθει ήδη δραματικές αλλαγές στο συνέδριο του Σεπτεμβρίου.

Στην απόηχο των εξελίξεων αυτών στο εσωτερικό, θα πρέπει να προστεθεί και ο αντίκτυπος στο εξωτερικό, αφού για τους εταίρους/δανειστές το μείζον δεν είναι να ψηφιστούν τα προαπαιτούμενα και τα μνημόνια, αλλά να εφαρμοστούν! Και είναι το άπαν γι΄αυτούς, αν τον Σεπτέμβρη θα υπάρχει στην Αθήνα μια ισχυρή κυβέρνηση, που θα τρέξει το πρόγραμμα και θα πάρει τα σκληρά μέτρα, που έχει συμφωνήσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή της δικής του μνημονιακής εποχής ζει εκείνο, που έζησε το ΠΑΣΟΚ με το πρώτο μνημόνιο και η Ν.Δ με το δεύτερο: διασπάσεις και δραματική πτώση στην εκλογική τους επιρροή. Το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει την ίδια μοίρα, αν θα διασπαστεί και αν θα φυλλορροήσει, δεν θα αργήσουμε να το δούμε.