Ένας Διχασμός για το τίποτα

Η αντίστροφη μέτρηση για τη λήξη της πιο σύντομης προεκλογικής περιόδου στη χώρα μας πλησιάζει στο τέλος της, και την Κυριακή απαντάμε με “ΝΑΙ” ή “ΟΧΙ” σ΄ένα ερώτημα, που εκτός από δυσνόητο για την πλειονότητα του εκλογικού σώματος, έχει πλέον εκπέσει. Το έχουν αποσύρει από το τραπέζι της πάλαι ποτέ σκληρής και υπερήφανης διαπραγμάτευσης οι ίδιοι εκείνοι, που το έθεσαν με την περίφημη πρόταση.

Προκηρύχθηκε το δημοψήφισμα στην εκπνοή του μνημονίου, άρα και της ομπρέλας χρηματοδοτικής προστασίας της Ελλάδας, έστω κι αν η χρηματοδότηση έρρεε με το σταγονόμετρο και είχε τεράστιο κόστος για τον ελληνικό λαό, και θα διεξαχθεί σ΄ένα πολωτικό κλίμα με τις τράπεζες κλειστές και έλληνες συνταξιούχους και μη να στενάζουν στα γκισέ και στα ΑΤΜ χωρίς τη δυνατότητα ελέυθερηςπρόσβασης στις συντάξεις ή στις αποταμιεύσεις τους.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός στο τελευταίο του “διάγγελμα” μας πληροφόρησε, ότι "έπεσαν στο τραπέζι καλύτερες προτάσεις" μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος. Άρα, παραδέχτηκε δημοσίως, ότι το αντικείμενο του δημοψηφίσματος όχι μόνο έχει εκλείψει, αλλά και ότι ο ίδιος έχει καταθέσει νέο σχέδιο συμφωνίας που αγγίζει τα 30 δισεκατομμύρια. Εν τούτοις, καλεί το εκλογικό Σώμα να αποφασίσει επί της χειρότερης πρότασης/memo!

Γιατί, λοιπόν, επιμένει σε μια διαδικασία, που έχει εξελιχθεί σε παρωδία και που έχει καταλήξει να αμφισβητείται η εγκυρότητα και το αδιάβλητό της; Μια διαδικασία, η συνταγματικότητα της οποίας κρίνεται από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας και που, τί ντροπή, προκάλεσε την αντίδραση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε, ότι η τελευταία φορά, που το όργανο αυτό ασχολήθηκε με την Ελλάδα, ήταν το 1969 μεσούσης της χούντας των συνταγματαρχών για να την αποβάλλει.
Παρ΄όλα αυτά επιμένει ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, το οποίο το μόνο που επιτυγχάνει πλέον είναι να πολώνει το κλίμα σε μια εποχή, που η επιδίωξη θα έπρεπε να είναι η σύγκλιση και η συνεννόηση, και να διχάζει βαθιά την ελληνική κοινωνία.

Κάθε δημοψήφισμα από τη φύση του έχει διλημματικό χαρακτήρα, αφού ο ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει μεταξύ δύο ζητούμενων. Όμως στην προκειμένη περίπτωση ο διχασμός καλλιεργείται συστηματικά, δυστυχώς και κυρίως, από τους υποστηρικτές του “ΟΧΙ”.

Μάλιστα, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας σε μια πρωτοφανή διχαστική κίνηση, χαρακτήρισε “συνενόχους των δανειστών”, εκείνους που θα ψηφίσουν την Κυριακή “ΝΑΙ”! Αλήθεια, αν έτσι τα βλέπει τα πράγματα, γιατί δίνει εν τέλει, στους ψηφοφόρους κι΄άλλη επιλογή εκτός από την αρεστή στον ίδιο;

Επιπλέον, όλη η προπαγάνδα της Κυβέρνησης, των δικών της ΜΜΕ και των “ταλιμπάν” της στα social media, χαρίζουν προκλητικά και αυθαίρετα τους πολίτες, που επιλέγουν το "ΝΑΙ" στη Ν.Δ , στους δανειστές, στους εκβιαστές, στους τοκογλύφους, στους Γερμανούς... Τους αποκαλούν γερμανοτσολιάδες, προσκυνημένους, προδότες, ελληνάκους... Και εκείνοι με τη σειρά τους απαντούν επισείοντας τη συμπόρευση της Χρυσής Αυγής με τα κόμματα του “ΟΧΙ”.

Άνευ αντικειμένου και σημασίας, λοιπόν, το δημοψήφισμα, και διχαστικό!

Διχαζόμαστε για το τίποτα, αφού την επόμενη ημέρα τα προβλήματα με τους εταίρους/δανειστές, με τη χρηματοδότηση της χώρας, με το χρέος θα είναι εδώ και επαυξημένα, και θα είμαστε εμείς, οι πολίτες, που θα κληθούμε ξανά να καταβάλουμε το τίμημα του “ΝΑΙ” ή του “ΟΧΙ”, όποιο κι΄αν θα έχει επικρατήσει!

Θα έχουμε, όμως, και ένα κέρδος: Θα έχουμε καταμετρηθεί, επιτέλους, και θα γνωρίζουμε επακριβώς, πόσοι είμαστε με τη Δύση και τον πολιτισμό της, ο οποίος, επαιρόμεθα, ότι γεννήθηκε στην Ελλάδα, και πόσοι με τα Βαλκάνια και την Ανατολή.-