Ο ‘Bibi-sitter’ νίκησε. Το Ισραήλ;

Ο “King Bibi” έκανε και πάλι το θαύμα του διαψεύδοντας δημοσκόπους και αναλυτές, δυσαρεστώντας τον Λευκό Οίκο που προσέβλεπε σε μια αλλαγή σκυτάλης, κι οδεύει ολοταχώς στο να σπάσει το ρεκόρ της 13ετούς θητείας του Ben Gurion.

Στις εθνικές εκλογές που έλαβαν χώρα πριν λίγα 24ωρα στο Ισραήλ το κόμμα Licud του Μπενζαμίν Νετανιάχου διατήρησε τα πρωτεία και έλαβε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ο “King Bibi” έκανε και πάλι το θαύμα του διαψεύδοντας δημοσκόπους και αναλυτές, δυσαρεστώντας τον Λευκό Οίκο που προσέβλεπε σε μια αλλαγή σκυτάλης, κι οδεύει ολοταχώς στο να σπάσει το ρεκόρ της 13ετούς θητείας του Ben Gurion. Το αν η νίκη του Νετανιάχου οφείλεται στην αποτυχία των αντιπάλων του να εμπνεύσουν ή σε αμφιλεγόμενες διαφημίσεις του κόμματος του όπου κάνουν την εμφάνισή τους μαχητές του ISIS...

ή ακόμα και ο ίδιος σε ρόλο baby-sitter, το γνωρίζει μόνο το ισραηλινό εκλογικό σώμα.

Αυτό που δε γνωρίζει με σιγουριά, όπως και η διεθνής κοινότητα, είναι τα σχέδια του Προέδρου Νετανιάχου για την επόμενη μέρα του Παλαιστινιακού ζητήματος.

Ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι η διαχρονική αμφισημία των δηλώσεων του Νετανιάχου, ο οποίος πριν από την εκλογή του το 1996 υποστήριζε πως ένα Παλαιστινιακό κράτος, σε οποιαδήποτε μορφή, θα απειλούσε την ύπαρξη του Ισραήλ. Το 2009 δήλωνε ότι θα επιθυμούσε τη δημιουργία ενός αποστρατικοποιημένου κράτους της Παλαιστίνης. Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης εκλογικής περιόδου υπογράμμιζε πως ένα Παλαιστινιακό κράτος θα αποτελούσε πηγή επιθέσεων κατά του Ισραήλ από εξτρεμιστικές δυνάμεις, ενώ παράλληλα θα οδηγούσε στην αύξηση της επιρροής του ISIS.

Παρά την συντηρητική ρητορεία, η Ισραηλινή κυβέρνηση έχει μπροστά της δυο σκοπέλους που δεν είναι δυνατό να συνεχίσουν να αγνοούνται. Ο ένας είναι η σταδιακή αποσύνθεση των συμμαχικών σχέσεων με τις ΗΠΑ, η οποία έχει επιταχυνθεί από την προσωπική αντιπάθεια του Προέδρου Ομπάμα προς το πρόσωπο του Νετανιάχου. Ο δεύτερος παράγοντας έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία μεσοπρόθεσμα, έχοντας να κάνει με τη δημογραφική σύνθεση δυτικά του Ιορδάνη.

Η πραγματικότητα θέλει τα έξι εκατομμύρια Ισραηλινών να αποτελούν σύντομα την μειοψηφία, καθώς ο αραβικός πληθυσμός της Δυτικής Όχθης υπολείπεται αυτή τη στιγμή μόλις κατά 400.000 με έντονα αυξητικές τάσεις. Απανταχού της Γης, οι Μουσουλμάνοι δημιουργούν πολυπληθέστερες οικογένειες. Η ανάδυση του φαινομένου στην συγκεκριμένη περιοχή αποτελεί από τους βασικότερους παράγοντες που οδηγούν ολοένα και περισσότερα δυτικά κράτη, όπως η Σουηδία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, στην αναγνώριση των Παλαιστινιακών θέσεων, αλλά και τον Νετανιάχου στο κάλεσμα παλιννόστησης των Ισραηλινών της διασποράς στην πατρογονική τους εστία.

Με το πέρασμα του χρόνου η «λύση των δυο κρατών», Ισραήλ και Παλαιστίνης, θα ανταποκρίνεται όλο και περισσότερο σε μια δημογραφική πραγματικότητα που οι Ισραηλινές κυβερνήσεις δε θα μπορούν να αγνοήσουν ή να αποκρύψουν. Η ‘λύση’ ενός και μόνο Ισραηλινού, δημοκρατικού κράτους με ολοένα και μεγαλύτερη ποσόστωση αραβικών πληθυσμών είναι κάτι που σταδιακά θα διαψευσθεί de facto. Το εάν η Ισραηλινή ηγεσία θα το αποδεχθεί εγκαίρως θα κάνει και τη διαφορά για την υστεροφημία του ‘King Bibi’.