Επικαιρότητα

Η Ευρώπη σε κίνδυνο

Στον όρο «Τρομοκρατία» βρίσκουν καταφύγιο λογιών λογιών συμπεριφορές. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι καταστάσεις αυτές πολλές φορές δεν ομοιάζουν μεταξύ τους. Τσουβαλιάζουμε κατά κάποιο τρόπο δυσάρεστες καταστάσεις, σ’ έναν κουβά, βάσει του εάν οδηγούν σε επικράτηση του τρόμου. Χάριν λογικής, λοιπόν, χάριν παραγωγικής σκέψης ορισμένες τείνουμε να αγνοούμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε πράξης.

Κάποτε στη λέξη «Τρομοκρατία» ο Έλληνας είχε καρφιτσώσει υποσυνείδητα την πλέον γνωστή οργάνωση για τη δράση της στον ελλαδικό χώρο. Χρόνια μετά σύνδεσε και άλλες παρόμοιου τύπου οργανώσεις. Ο Έλληνας πενηντάρης έχει γεννηθεί και έχει ανατραφεί με τη σκέψη του στην τρομοκρατία. Η «17 Νοέμβρη» είχε δράσεις από το 1975 κιόλας, και για 27 συναπτά έτη. Το πετσί του μπολιάστηκε με την ύπαρξη της τρομοκρατίας. Όσο και αν ανατράφηκε να ζει παράλληλα σε μία τρομοκρατία πολιτικού τύπου, τόσο ανίδεος είναι από την τρομοκρατία που η Ευρώπη βιώνει σήμερα. Κανένας τρομοκράτης δεν είναι τόσο χαζός που να πιστεύει ότι έχει ουσία να χτυπήσει τον άμαχο μέσο Έλληνα. Εξάλλου αυτό δε θα οδηγούσε ένα βήμα πριν τον απώτερο στόχο του, το οποίο βήμα δεν είναι άλλο από τη λαϊκή νομιμοποίηση. Όλοι το ξέρουν αυτό. Η «17 Νοέμβρη», οι «Πυρήνες της φωτιάς» δε θα χτυπούσαν ποτέ το μέσο Έλληνα πολίτη. Θα χτυπούσαν, όμως, στοχευμένα πρόσωπα με σημειολογικό τρόπο. Θεωρώ αβέβαιο και το εάν ο τελικός στόχος τέτοιων οργανώσεων θα ήταν ο θάνατος ενός προσώπου ή ο σοβαρός τραυματισμός του, αλλά αυτό είναι μία μεγάλη ιστορία.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις που σήμερα γίνονται σε όλη την Ευρώπη δεν ομοιάζουν σε τίποτα με τυπικές τρομοκρατικές επιθέσεις πολιτικού τύπου, και αυτό είναι το θλιβερότερο των γεγονότων αφού είναι ταυτόχρονα ο λόγος που δυσκολία της αντιμετώπισης τους ανεβαίνει εκθετικά (σε σύγκριση, πάντα, με τη δυσκολία καταστολής πολιτικού τύπου τρομοκρατικών δράσεων). Ανάμεσα στους δράστες, υπάρχουν άνθρωποι που ήρθαν σε επαφή με τον ISIS μέσω διαδικτύου και μόνο. Κάπως έτσι παύουμε να μιλάμε για κάποιον σκληρό οργανωσιακό πυρήνα, αλλά για κάποιο είδος ανοιχτού καλέσματος. Παράλληλα, ο στόχος δεν είναι κανένα υψηλό πρόσωπο, αλλά αθώοι πολίτες. Σ’ αυτά ακριβώς τα δύο στοιχεία βρίσκεται το είδος εκείνο της τρομοκρατίας που θα κάνει το μέσο Ευρωπαίο πολίτη να φοβάται μήπως η ζωή του κινδυνεύει από το διπλανό του. Αυτά τα δύο στοιχεία τον διαφοροποιούν από το μέσο Ευρωπαίο ο οποίος -επί της ουσίας- δε φοβήθηκε ποτέ ότι θα κινδύνευε από ένα ενδεχόμενο τρομοκρατικό χτύπημα οργανώσεων πολιτικού τύπου.

Στον όρο «Τρομοκρατία» βρίσκουν καταφύγιο λογιών λογιών συμπεριφορές. Αυτό που σήμερα η Ευρώπη αντιμετωπίζει ως τρομοκρατία, είναι κάτι πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα. Είναι, ίσως, η χείριστη μορφή του είδους, καθώς ψάχνει αρωγή και ανάχωμα στο πρόσωπο των ευρωπαίων μουσουλμάνων. Μόνο όπλο της Ευρώπης απέναντι στην εξάπλωση της προέλευσης των εγκληματιών εκτός του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους, είναι τα ιδεώδη που πρεσβεύει, και που για χρόνια γαλουχεί τους πολίτες της.

Οι νεκροί των χτυπημάτων στην Ευρώπη δεν είναι αποτέλεσμα «τρομοκρατικών» δράσεων. Η υφή των γεγονότων δε με ωθεί να τις χαρακτηρίσω τρομοκρατικές πράξεις. Ο τρόμος δεν είναι ο στόχος, είναι το μέσο επίτευξης ενός απώτερου θρησκευτικοκεντρικού σκοπού. Οι νεκροί των χτυπημάτων στην Ευρώπη είναι νεκροί εγκλημάτων πολέμου.