Περί προσευχής στα σχολεία

Αλοίμονο, εάν η πίστη ενός Χριστιανού κλονίζεται από την κατάργηση της ενός διλέπτου προσευχής στον προαυλιακό χώρο των σχολείων...

Έγινε ντόρος, τις τελευταίες μέρες για την προσευχή στα σχολεία.

Φωνές σχετικά με αριστερές ιδεοληψίες, έκαναν την εμφάνισή τους στους δέκτες των τηλεοπτικών καναλιών καθώς και σε διάφορα  blogs και ιστοσελίδες. Όλα αυτά, ώσπου κάποια στιγμή ο αρμόδιος υπουργός Παιδείας να ανακοινώσει σε συνέντευξή του ότι τα σχολεία ξεκινούν με αγιασμό και προσευχή.

Εκ των προτέρων αναφέρω, ότι σε επιχειρήματα υπέρ αλλοίωσης της ελληνικής φυσιογνωμίας δε θα κάνω αναφορά.

Αναρωτήθηκα, εάν ένας άνθρωπος αισθάνεται Χριστιανός και κάνει τέτοια ζωή, η οποία ταιριάζει στο χαρακτηρισμό αυτό, τι έχει να φοβηθεί εάν κάποιος υπουργός Παιδείας από τους τόσους που έχουν αναλάβει καθήκοντα, λάβει ένα τέτοιο μέτρο. Αλοίμονο, εάν η πίστη ενός Χριστιανού κλονίζεται από την κατάργηση της ενός διλέπτου προσευχής στον προαυλιακό χώρο των σχολείων.

Η κοινωνία έμαθε στους τύπους. Έκαναν πολλοί, την πίστη συνήθεια, και τη χριστιανική ζωή τύπους. Στην πραγματικότητα, η ζωή αυτή είναι ένα διαρκές βίωμα, και όχι μία φόρμουλα τυπικών καταστάσεων, ώστε να τρέχει η ζωή του οποιουδήποτε Χριστιανού στον “αυτόματο” πιλότο. Άλλωστε, εάν αυτό ισχύει για την κοινωνία, μία ενδεχόμενη κατάργηση της προσευχής στα σχολεία, θα μπορούσε να γίνει η αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα. Κάθε οικογένεια που θα αισθανόταν ότι θίγεται από το συγκεκριμένο μέτρο, θα μπορούσε να κάνει την πρωινή προσευχή στο σπίτι. Ορισμένες φορές, θα θέλαμε να αισθανόμαστε ότι μας θίγουν, αλλά στην πραγματικότητα η ενόχληση πηγάζει από το γεγονός ότι θίγεται η ανεπάρκεια του καθενός.

Θα σας θυμίσω το εξής παράδειγμα: Περί τα μέσα του 2006 καταργείται η δυνατότητα της εξομολόγησης στο χώρο των σχολείων, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αντέδρασαν. Το μέτρο τελικά εφαρμόστηκε, αλλά αναρωτιέμαι πόσοι γονείς από εκείνους που αντέδρασαν, συνέχισαν να συνοδεύουν τα παιδιά τους για εξομολόγηση εκτός του σχολείου. Εάν τελικά ήταν μικρό το ποσοστό που το έπραξε, τότε μήπως η αντίδραση που υπήρξε, ήταν λόγω της μετατόπισης της ευθύνης από σχολείο στην οικογένεια;

Η πίστη ενός Χριστιανού δεν κλονίζεται, εάν είναι αληθινή, από οποιοδήποτε μέτρο δεν του απαγορεύει να ασκεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Ευσεβιστικές απόψεις, κάθε άλλο παρά πραγματική πίστη υποδηλώνουν. Ή καλύτερα η υποκρισία στο συγκεκριμένο θέμα προέρχεται από την τάση πολλών να βάζουν την πίστη σε καλούπια, τα οποία όμως τους κρατούν τελικά μακριά από αυτήν. Σαν ένα αυτοτροφοδοτούμενο σύστημα ανεπάρκειας, το οποίο εν τέλει δε χρησιμεύει πουθενά.