Πίσω από την αυλαία του πραξικοπήματος

Στην Τουρκία συνεχίζει να εκτιλίσσεται ένα πραξικόπημα στις δημοκρατικές αξίες από την καθεστωτική πολιτική, σκιερών μηχανισμών του Ερντογάν

Το πραξικόπημα της 15/7 στην Τουρκία αποτελεί παρελθόν. Το κυβερνόν κόμμα του Ταγίπ Ερντογάν θα συνεχίσει να βρίσκεται στην εξουσία της χώρας, αφού οι πραξικοπηματίες του στρατού απέτυχαν το στόχο τους, αφήνοντας όμως πίσω τους περισσότερους από 250 νεκρούς με πλήθος πολιτών ανάμεσά τους, χιλιάδες τραυματίες και ακόμα περισσότερες συλλήψεις στρατιωτικών.

Από την δεκαετία του ’60 η Τουρκία έχει βιώσει τέσσερα πραξικοπήματα με μόνο το τελευταίο να είναι ανεπιτυχές, για καλή τύχη της χώρας, η οποία το διάστημα αυτό μετρά πλήθος εντάσεων στο εσωτερικό της και πλέον συγκατοικεί με προβλήματα που φαντάζουν να μην έχουν λύση.

Η επομένη του πραξικοπήματος φανέρωσε ένα ήδη γνωστό πρόβλημα, μα ίσως το κυριότερο της χώρας, την υπέρογκη εξουσία που συγκεντρώνει στα χέρια του ο Ερντογάν, ως μόνη αρχή εξουσίας της χώρας.

Οι μέρες που θα έρθουν φαίνεται πως δεν θα αλλάξουν την πολιτική της φίμωσης του Τύπου, των συλλήψεων όσων προσβάλλουν τον Τούρκο πρόεδρο, άσχετα με την ηλικία τους και την ιδιότητά τους, κατηγορώντας τους για προδοσία(!) την κατάχρηση του θεσμικού του ρόλου και τον δεσποτικό του χαρακτήρα.

Στις δηλώσεις του, μετά το πραξικόπημα, ο ίδιος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο επαναφοράς της θανατικής ποινής για τους προδότες-πραξικοπηματίες, απομακρύνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τόσο τον εαυτό του όσο και τη χώρα από τις Δημοκρατικές και Ευρωπαϊκές αρχές.

Όπως όλα δείχνουν, το μεγαλύτερο πρόβλημα της Τουρκίας είναι η κυβέρνησή της που χρόνια τώρα εμποδίζει την Δημοκρατική ολοκλήρωση της χώρας. Στον απόηχο όλων των παραπάνω, συζητείται ανά τον κόσμο, το ότι ο ίδιος ο Ερντογάν σκηνοθέτησε το πραξικόπημα προς όφελος της δημοτικότητάς του. Πιο συγκεκριμένα, ο Τούρκος πρόεδρος, που υπέδειξε τον Φετουλάχ Γκιουλέν ως υπαίτιο του πραξικοπήματος είδε τον δεύτερο να σηκώνει το γάντι και να απαντά, πως ο μόνος κερδισμένος της στρατιωτικής παρέμβασης είναι ο Ερντογάν, όπως άλλωστε και σε όλες τις άλλες τρομοκρατικές επιθέσεις που έχει υποστεί η Τουρκία, καθώς επίσης και πως οι μονάδες του στρατού λειτουργούσαν σπασμωδικά δίχως σχέδιο (κάτι που σχολίασαν και τα Αμερικανικά Μέσα), με χιλιάδες συλληφθέντες πλέον στρατιωτικούς να ισχυρίζονται ότι δεν είχαν καμία πληροφορία περί πραξικοπήματος.

Πίσω από την αυλαία της παρέμβασης του στρατού στη γειτονική χώρα συνεχίζεται μια σκληρή πραγματικότητα για τους πολίτες, ένα πραξικόπημα στις δημοκρατικές αξίες από την καθεστωτική πολιτική, σκιερών μηχανισμών του Ερντογάν. Εκείνοι που τιμωρούνταν από το κράτος επειδή τον έβρισαν ή τον κατηγόρησαν θα συνεχίσουν να βρίσκονται αντιμέτωποι με μια χώρα που αυτοαποκαλείται δημοκρατία δίχως να σέβεται την ελευθερία έκφρασης.

Το αποτυχημένο όμως εγχείρημα του στρατού φαίνεται πως υπερκάλυψε τις αμαρτίες του προέδρου που επέστρεψε ήρωας και αναμένεται να διευρύνει περισσότερο τις εξουσίες του. Για να υλοποιήσει τον πόθο του, την αλλαγή του Συντάγματος, χρειαζόταν και χρειάζεται τη στήριξη του κόσμου και αν ο λαός του δώσει αυτή τη δύναμη θα καταδικάσει τον εαυτό του να προχωρήσει οπισθοδρομικά.

Κατά τον Αριστοτέλη, η ανοχή και η απάθεια είναι χαρακτηριστικά μιας παρακμάζουσας κοινωνίας. Στην Τουρκία, η ανοχή σε έναν δεσποτικό ηγέτη, που πλουτίζει από το πετρέλαιο της Ισλαμικής οργάνωσης που τρομοκρατεί τη χώρα του, σκοτώνοντας τους πολίτες της δεν θα μπορούσε παρά να δείχνει την απόσταση της χώρας από τη Δημοκρατία –ένα πολίτευμα που δεν γνώρισε ποτέ και που όσο ο Τούρκος πρόεδρος βρίσκεται στην εξουσία, δεν θα γνωρίσει.

* ο είναι φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, του Παντείου Πανεπιστημίου. Στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus, βρέθηκε για έξι μήνες στην Κωνσταντινούπολη.