Επικαιρότητα

Πολίτες, πολιτικοί και άλλες ιστορίες

Το οικονομικό σύστημα που εφαρμόζεται δεν αποτελεί κάτι διαφορετικό από αυτό που θα ονομάζαμε οικονομία των αγορών.

Η βιωματική καθιέρωση του σε επίπεδο οικονομικό είχε ψυχολογικές προεκτάσεις, ώστε, είμαι πεπεισμένος, εγκαθίδρυσε μια ιδιόμορφη κοινωνία αγοράς σε πολιτικό επίπεδο.

Με απλά λόγια; Οι άνθρωποι ξεκίνησαν να βλέπουν την ενεργή πολιτική τους στάση, ως μια αγορά.

Βασική συνθήκη για να υπάρξει μια αγορά, αποτελεί η ύπαρξη δυο αξόνων, προσφοράς και ζητησης. Είδαν στο πρόσωπο των πολιτικών την προσφορά και στο πρόσωπο των ψηφοφόρων τη ζήτηση.

Το γεγονός ότι αντιμετώπισαν την πολιτική σαν αγορά έφερε την αντιμετώπιση της πολιτικής ως προϊόν. Κάθε φορά που καλούνταν στις κάλπες επέλεγαν το υποκειμενικά καλύτερο προϊόν για να καταναλώσουν στην επόμενη τετραετία. Όταν το προϊόν που επέλεγαν δεν τους ευχαριστούσε, αντιδρούσαν με το να αλλάζουν πολιτική επιλογή!

Από το 2008 και έπειτα η Ελλάδα μπήκε σε τροχιά πολιτικής αστάθειας. Ακόμα και ο ισχύων εκλογικός νόμος, που θα έπρεπε να στηρίζει ισχυρά το πρώτο κόμμα δε φαίνεται να κατάφερε κάτι άλλο πέρα από το να υπάρχει αυτοδυναμία της εκάστοτε κυβέρνησης, όχι όμως ισχυρή.

Η οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα χρόνια τώρα, άλλαξε στην αγορά της πολιτικής μία ριζική αναλογία: Έφερε στο προσκήνιο την οικονομία της χώρας, με αποτέλεσμα να υποβαθμίσει άλλους παράγοντες για τους οποίους θα μπορούσε ένα κόμμα να έλθει στην εξουσία.

Κανένας τα τελευταία χρόνια δε θα στήριζε ένα κόμμα αν προανήγγειλε ένα κατά την κρίση του καλό νομοσχέδιο για την παιδεία, ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, ένα νομοσχέδιο για την καταπολέμηση της διαφθοράς και υπεράσπιση της δικαιοσύνης.

Αντίθετα τέθηκε πρώτο τι προτίθεται κάθε κόμμα να κάνει ως προς την αντιμετώπιση της υφιστάμενης κρίσης. Οι πολίτες είδαν την οικονομία να καθορίζει την πολιτική, ενώ χρόνια έβλεπαν την πολιτική να καθορίζει την οικονομία.

Άρχισαν να αντιμετωπίζουν την πολιτική με απάθεια. Όποια επιλογή και να έκαναν τα τελευταία χρόνια, στην ουσία δεν άλλαζε πολλά ως προς τη χάραξη οικονομικής πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης.

Μία ιδιόμορφη ανελαστικότητα που δεν είχε άλλο αποτέλεσμα από την αντιμετώπιση της πολιτικής με απάθεια και άλλες φορές με έχθρα. Με άλλα λόγια, πολλοί αποφάσισαν όχι να ενημερωθούν για τη ρίζα του προβλήματος, όχι να αντιληφθούν ποιες είναι πραγματικά οι παθογένειες που γέννησαν την οικονομική κρίση, όχι να αναλύσουν πως θα μπορούσε να προσπελαστεί μία κρίση σαν αυτή που μαστίζει την Ευρώπη, όχι δηλαδή να δείξουν το κατάματο ενδιαφέρον για την Ελλάδα.

Αντίθετα, η πλειονότητα οδηγήθηκε σε δύο εύκολες λύσεις: Είτε να μη συμμετέχει στην "αγορά" της πολιτικής, εφόσον κανένα προϊόν της δεν την ευχαριστούσε, είτε επέλεγε να συμμετέχει δοκιμάζοντας συνεχώς καινούρια προϊόντα.

Ο Joseph De Maistre, είχε αρθρώσει ένα απόφθεγμα που τα τελευταία χρόνια έχει ακουστεί πολύ: “Κάθε χώρα έχει την κυβέρνηση που της αξίζει.” Δεν είχε άδικο, αν αναλογιστούμε τις συνθήκες της αγοράς που ορίσαμε, αν αναλογιστούμε ότι κάθε φορά που κάποιος πολιτικός λαΐκιζε προεκλογικά, είχε πολύ μεγάλη πιθανότητα να βρίσκεται στο επόμενο κοινοβούλιο.

Δεν είχε άδικο, γιατί οι πολίτες, αντί να δουν τη σαθρότητα των επιχειρημάτων των λαϊκιστών, επέλεγαν να εξακολουθούν να βλέπουν την πολιτική σαν αγορά με τους όρους των προηγούμενων δεκαετιών, αδυνατούσαν να προσαρμοστούν στις εξελίξεις και εθελοτυφλούσαν αναζητώντας τη βέλτιστα ευχάριστη επιλογή.

Nα ελπίζουν σε οτιδήποτε ακούγονταν όμορφο. Και είναι πολύ λυπηρό αυτό, αν λάβουμε υπόψιν ότι μιλάμε για ένα κράτος του οποίου το μορφωτικό επίπεδο σε αριθμούς ανεβαίνει ραγδαία χρόνο με το χρόνο.

“Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού” και το εφικτό δε συνεπάγεται πάντα κομμάτι ευχάριστο. Η ανοησία πολλών στη μεταπολίτευση οδήγησε να ψηφίζουν όταν επρόκειτο να επιλέξουν μεταξύ καλών λύσεων, ενώ να απέχουν όταν επρόκειτο να ψηφίσουν μεταξύ κακών λύσεων. Αυτή η ανθρώπινη σαθρότητα σε συνδυασμό με την ανήθικη ασφάλεια αυτών που επέλεξαν να απέχουν είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της πολιτικής σήμερα.

Γι' αυτό βρίσκεται το Σύνταγμα να θυμίσει ότι η ψήφος είναι υποχρεωτική. Βρίσκεται για να υπενθυμίσει ότι η ευθύνη είναι υποχρεωτική και επιμερίζεται σε όλους, όταν πρόκειται σε μία εκλογική μάχη να διαλέξει ο λαός μεταξύ καλών, αλλά και όταν καλούνται οι πολίτες να αποφασίσουν μεταξύ πραγμάτων που δεν είναι ευχάριστα.

Είναι κάτι που δεν αρέσει καθόλου σε ένα κομμάτι του λαού μας. Και σε συζήτηση με αυτή τη μερίδα ανθρώπων, θα δεις και κάποια ψευδοδημοκρατικά επιχειρήματα να εμφανίζονται, θα δεις ίσως τη δημοκρατία να γίνεται ένα κακό ανάχωμα της αποστροφής τους στο ρεαλισμό!