Επικαιρότητα

Όταν ο διεκδικητής γίνεται απεργολάγνος

Πόσο ωραίες είναι οι απεργίες όταν αυτές φέρνουν αποτελέσματα;

Πόσο ωραίες είναι οι ανθρώπινες και εργατικές διεκδικήσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν; Η ιστορία μας είναι γεμάτη από νίκες των εργαζομένων και της ανθρωπότητας γενικά, που κατοχυρώθηκαν από πορείες, διεκδικήσεις και μαζικές κινητοποιήσεις.

Την ιστορία πρέπει να την σέβεσαι, αλλά χρειάζεται να αντιλαμβάνεσαι και το παρόν, δηλαδή τον πραγματικό υπαρκτό κόσμο.

Έχω την εντύπωση ότι στην Ελλάδα η απεργία έχει γίνει περισσότερο επάγγελμα, παρά πραγματικές διεκδικήσεις. Δεν είμαι κατά των απεργιών, απλά θεωρώ ότι αυτές πρέπει να είναι μαζικές και αγνές και όχι αποτέλεσμα επιρροής μερικών ατόμων.

Ακόμα και η συχνότητα των απεργιών στην χώρα μας έχει εξευτελίσει το νόημα τους και τις έχουν καταστήσει μια καθημερινότητα χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Δε γίνεται να οργανώνονται απεργίες κάθε βδομάδα. Δε γίνεται να συμμετέχουν σε αυτές ένα μικρό ποσοστό κλείνοντας δρόμους και να εμποδίζουν τους υπόλοιπους στις μετακινήσεις τους.

Δέχομαι ότι κάθε κινητοποίηση έχει και το τίμημά της, αλλά και από την άλλη είμαι υπέρμαχος της άποψης ότι η ελευθερία μου σταματάει εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου.

Θα ήθελα να γίνονται απεργίες μόνο για θέματα που χρειάζεται. Θα ήθελα να είναι μαζικές. Θα ήθελα να συμμετέχουν νέοι, ηλικιωμένοι, φοιτητές και εργαζόμενοι. Όταν, όμως, ο διεκδικητής γίνεται απεργολάγνος δημιουργείται ένας ατέρμονος κύκλος.

Καμία φωνή δεν ακούγεται και επίσης όσες απεργίες και να γίνουν το κράτος δε μπορεί να κάνει δεκτά τα αιτήματα καθώς είναι αδύνατο οικονομικά. Οι απαιτήσεις των ανθρώπων έχουν μείνει σε παλαιότερα χρόνια, όπου τα χρήματα σκορπιζόντουσαν σε ανθρώπους χωρίς να το αξίζουν. Για να διεκδικήσεις κάτι, πρέπει πρώτα να παράξεις.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας χρήζει μεταρρυθμίσεις, μείωση δαπανών και επενδυτικότητα. Όσο πολεμάμε αυτά ή όσο δεν τα κάνουμε, ο κύκλος των μνημονίων θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα ή στο χειρότερο σενάριο θα οδηγηθούμε στην δραχμή.

Ως ανθρώπινη οντότητα είμαι εκ φύσεως υπέρ των ανθρωπίνων και εργασιακών διεκδικήσεων και κινητοποιήσεων. Όμως, ως έλλογο ον είμαι υπέρ της εργασίας, της επιστήμης και της επιχειρηματικότητας, τα οποία θα δημιουργήσουν τις απαραίτητες συνθήκες, ώστε να μη χρειάζονται αυτές διεκδικήσεις. Τροφή για σκέψη.

* ο O Πάνος Πουρναράς είναι πολιτικός επιστήμονας, απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.