Επικαιρότητα, Πολιτικά

Ο Κυριάκος μπορεί...;

Ευχάριστα τα νέα για την κεντροδεξιά παράταξη, καθώς ανέδειξε το νέο της αρχηγό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Διαψεύδοντας τα προγνωστικά που τον ήθελαν τρίτο στην εσωκομματική «μάχη», στον δεύτερο γύρο της διαδικασίας εκλογής προέδρου έκανε την ανατροπή κερδίζοντας τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη. Αν και κατηγορήθηκε λόγω του ονόματός του για «οικογενειοκρατία» και ότι προέρχεται από «τζάκι», το πλούσιο βιογραφικό του καθώς και το έργο που επιτέλεσε ως Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, έπεισαν τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας. Κάποιοι, μάλιστα, τον χαρακτήρισαν ως την μόνη επιλογή, ταυτίζοντας τη νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη με τη νίκη του ορθολογισμού απέναντι στον λαϊκισμό, πρώτα του Ευάγγελου Μεϊμαράκη και στη συνέχεια του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα.

Τι είναι αυτό που κάνει το βιογραφικό του Κυριάκου, όμως, τόσο εντυπωσιακό; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφοίτησε το 1986 από το Κολέγιο Αθηνών κι έπειτα ακολούθησε ανώτατες σπουδές στον τομέα των Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών στο Harvard (1986-1990). Τρία χρόνια αργότερα έκανε μεταπτυχιακές σπουδές με αντικείμενο τις Διεθνείς Σχέσεις και ειδίκευση στην Ευρωπαϊκή Ενοποίηση στο πανεπιστήμιο Stanford, USA. Τέλος, το 1995 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Harvard, ενώ μιλάει αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Επιπλέον, έχει διακριθεί με τα βραβεία “Hoopes” και “Tocqueville” του πανεπιστημίου του Harvard για την εκπόνηση διπλωματικής εργασίας με θέμα τις “Ελληνο- Αμερικανικές Σχέσεις”. Επίσης, διακρίθηκε με τον τίτλο του «ενός εκ των 100 πιο πολλά υποσχόμενων ηγετών του αύριο» από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός.

Είναι, όμως, ο τίτλος αυτός αρκετός για να πείσει τους Έλληνες πολίτες ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μπορεί να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας; Θα έλεγα πως ναι. Ο ελληνικός λαός φαίνεται «εθισμένος» στην ελπίδα. Ας μην ξεχνάμε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε κυβέρνηση επειδή «έταξε τα πάντα σε όλους» κι επειδή κατάφερε να φέρει ένα κλίμα αισιοδοξίας και ελπίδας στο εσωτερικό της κοινωνίας. Η δεύτερη εκλογική του νίκη οφείλεται, όχι φυσικά στο έργο που έπραξε ως κυβέρνηση, αλλά αφενός επειδή δεν είχε τον χρόνο να κάνει κάποιες από τις αλλαγές που είχε υποσχεθεί- και αυτό αποτελεί και το κύριο επιχείρημα των ψηφοφόρων του στις εκλογές της 21ης Σεπτεμβρίου- και αφετέρου στο ότι κατ’ ουσίαν δεν υπήρχε κάποιος αξιόλογος πολιτικός αντίπαλος. Με την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, δημιουργείται  μια πιθανή εναλλακτική επιλογή. Το γεγονός ότι έχει συγκεκριμένες θέσεις και πλάνο αποδεικνύεται μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι σε μια κυβέρνηση που διέπεται από το αίσθημα της «δημιουργικής ασάφειας», όπως το είχε θέσει ο Γιάνης Βαρουφάκης. Μιας δημιουργικής ασάφειας που φαίνεται να έχει επαναφέρει τα αρνητικά συναισθήματα που κυριαρχούσαν στους Έλληνες πολίτες πριν την 25η Ιανουαρίου καθιστώντας το σύνθημα «η ελπίδα έρχεται», παρελθόν.

Από την άλλη πλευρά, το Harvard σε λίστα του με τις 10 χειρότερες τακτικές διαπραγμάτευσης του 2015, κατατάσσει τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα στην πρώτη θέση εξηγώντας, μάλιστα, πως «… Ο Αλέξης Τσίπρας προσεγγίζοντας τους ξένους δανειστές, προκειμένου να εξασφαλίσει ένα νέο πακέτο οικονομικής βοήθειας για την Ελλάδα, εμφανίστηκε υπερβολικά επιθετικός, κάτι που προφανώς δεν έγινε αποδεκτό από την άλλη πλευρά. Επειδή ήταν δυσαρεστημένος μ ε τους όρους της συμφωνίας που βρισκόταν την δεδομένη στιγμή στο τραπέζι, ο κ. Τσίπρας την έθεσε σε δημοψήφισμα. Όταν οι Έλληνες την απέρριψαν, η ελληνική οικονομία κατακρημνίστηκε ακόμα περισσότερο, και ο κ, Τσίπρας με την ομάδα του αναγκάστηκαν να συνάψουν μια ακόμα δυσμενέστερη συμφωνία με την Ευρώπη. Ποιο είναι το μάθημα από όλη αυτή την υπόθεση; Ένας συγκαταβατικός τόνος θα βοηθήσει πολύ περισσότερο στα επικίνδυνα παιχνίδια και τις μπλόφες, όταν έχεις υπερβολικές απαιτήσεις». Η πρώτη θέση που κατέλαβε ο πρωθυπουργός για την χειρότερη διαπραγμάτευση του 2015, είναι απότοκο –μεταξύ των άλλων- και της μη παραμονής του στο εξωτερικό για κάποιο χρονικό διάστημα. Όταν ένας άνθρωπος ζει στο εξωτερικό για κάποια χρονική περίοδο, μαθαίνει για τον πολιτισμό, και στην περίπτωσή μας, τον πολιτικό πολιτισμό μιας χώρας και συνεπώς αντιλαμβάνεται πως πρέπει να κινηθεί σε μια διαπραγμάτευση για να έχει τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη από αυτήν. Σε αυτό το κομμάτι, ο κ. Τσίπρας υστερεί δραματικά αποτελώντας ένα ξεκάθαρο πλεονέκτημα για τον πολιτικό του αντίπαλο, Κυριάκο Μητσοτάκη.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι αν εκλεγεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωθυπουργός, θα σωθεί η χώρα και θα βγούμε από την οικονομική κρίση, ας ξεπεράσουμε, επιτέλους, αυτές τις μεσσιανιστικές αντιλήψεις. Όσες αλλαγές κι αν ευαγγελίζεται ο νέος πρόεδρος της κεντροδεξιάς παράταξης, οι δομές δεν αλλάζουν τόσο εύκολα. Πρωτίστως, πρέπει να υπάρξει πολιτική βούληση και ένα σχέδιο για αναπτυξιακά έργα που θα βοηθήσουν να βελτιωθούν οι επενδύσεις στην χώρα και σε συνδυασμό με καμία επιπλέον μείωση σε μισθούς και συντάξεις, να αρχίσει να κινείται ξανά ο κύκλος της οικονομίας. Συνεπώς, το ερώτημα που τίθεται με την εκλογή του νέου προέδρου είναι αν ο Κυριάκος μπορεί..