Abstract

"Περί συμφώνου και περί συμβίωσης"

Το βασικό είναι να ορίσουμε τι πραγματικά θα ονομάζουμε ρατσιστική αντιμετώπιση

 

Ψηφίστηκε από την ελληνική βουλή προ αρκετών ημερών το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφύλων ζευγαριών. Καλώς, ψηφίστηκε! Ας μιλήσουμε όμως για το ρατσισμό στον έρωτα.

Είναι νόμιμα αποδεκτό να υπάρχει έλξη μεταξύ ανθρώπων ίδιου φύλου από την κοινωνία. Αυτό είναι το τελεσίγραφο της ψήφισης του νομοσχεδίου. Πάραυτα ανοίγουν οι πύλες για εκείνους που αντιλαμβάνονται τον έρωτα πέρα από τα συνήθη. Εφόσον, λοιπόν, το ίδιο κράτος νομιμοποιεί μια φιλελεύθερη αντιμετώπιση του έρωτα μπορεί να αρνηθεί τη φιλελεύθερη αντιμετώπιση του σε σχέση με άτομα άλλων προσωπικών επιλογών; Για παράδειγμα έχει το δικαίωμα μελλοντικά να αρνηθεί το δικαίωμα στο σύμφωνο συμβίωσης σε μια οικογένεια τριγονεϊκή; Τι αντίσταση θα μπορεί να προβάλει εφόσον δεν έχει θέσει προϋποθέσεις για να χαρακτηρίσει καμία κατάσταση "παρά φύσιν"; Αντιμετώπιση των πολιτών με δύο μέτρα και δύο σταθμά δεν αποτέλεσε ποτέ ωφέλιμο οδηγό, αφήστε που αυτό θα είναι αναμφίβολα ρατσιστικό.

Θα πουν κάποιοι καλοθελητές ότι, προφανώς, τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν κάνουν κάτι "παρά φύσιν", αλλά αυτό είναι ξεκάθαρα κάτι υποκειμενικό εφόσον καθένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Ένα πολύ δημοφιλές ντοκιμαντέρ ξεκινώντας αναφέρει το εξής: "Το τι ονομάζουμε φυσιολογικό έχει σχέση με το τι θεωρεί η κοινωνία τη δεδομένη στιγμή ως φυσιολογικό." Κι ερχόμαστε στο εξής δίλημμα: Μια πράξη ή μια κατάσταση είναι φυσιολογική ή γίνεται; Κι επαγωγικά προκύπτει το εξής εάν δεχτούμε το δεύτερο ισχυρισμό: Θα πρέπει η κάθε κοινωνία να ονομάζει ρατσιστική αντιμετώπιση κάθε κατάσταση που αντιτίθεται σε αυτά που de facto κάθε κοινωνία δέχεται ως φυσιολογικές καταστάσεις εφόσον υπάρχουν ομάδες της που δεν τις δέχονται!

Θα αναφέρω ένα ακραίο παράδειγμα για να κατανοήσετε τι εννοώ. Η κτηνοβασία σα πράξη είναι κάτι απαράδεκτο προσωπικά. Εάν μια ομάδα, πάραυτα, της κοινωνίας αισθάνεται ερωτική έλξη για έμβια όντα εκτός του ανθρώπου, τότε η κοινωνία θα γίνει αυτόματα ένας μηχανισμός ρατσισμού απέναντι τους. Το ίδιο θα συμβεί και εάν ένας άνδρας αισθάνεται την ίδιου μεγέθους ερωτική έλξη απέναντι σε δύο γυναίκες.

Η ανθρώπινη ιστορία έχει περάσει από φάσεις και φάσεις. Έχει ζήσει τη φάση της αποδοχής μίας στερεότυπης κανονικότητας, δηλαδή περιόδους στις οποίες πολιτικά, κοινωνικά, ακόμα και σεξουαλικά υπήρξε μια γραμμή κανονικότητας και κάθε παρέκκλιση από αυτή ήταν καταδικαστέα. Σήμερα, τυχαίνει να ζούμε στη φάση της αποδοχής των διακυμάνσεων. Τυχαίνει να βιώνουμε την περίοδο που σταδιακά όλες οι κοινωνικές ομάδες που επιβίωσαν από την προηγούμενη φάση, νομιμοποιούνται.

Σε ό,τι αφορά την Εκκλησία, η στάση της είναι πάγια. Κι όσο κι αν ακούγεται παράξενο, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι αυτή που αντιμετωπίζει πρόβλημα μέσα από την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στην Ελλάδα. Εφόσον, δε ζούμε σε ένα κράτος θεοκρατικό, η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να βλέπει την κοινωνία με εντελώς διαφορετικά κριτήρια. Μεταξύ θρησκειών και Πολιτείας υπάρχει η εξής ανεξαρτησία: Νόμιμες καταστάσεις για την πολιτεία δεν σημαίνει ότι είναι αποδεκτές από όλες τις θρησκείες. Θα πιάσετε το point με το εξής: Στην Ελλάδα υπάρχει πορνεία. Πόσες θρησκείες την αποδέχονται;

Ο στόχος της Πολιτείας είναι ένας: Συμβίωση πολλών διαφορετικών ανθρώπων κάτω από την ομπρέλα της ίδιας κοινωνίας. Προϋπόθεση Uno: κανένας να μην ενοχλεί με την κοινωνικά νόμιμη συμπεριφορά του κάποιον διαφορετικό. Προϋπόθεση Duo: Κανένας να μην επιβάλει τις αντιλήψεις του σε άτομα διαφορετικών αντιλήψεων. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις ας μη συγχέουμε τα "πιστεύω" των θρησκειών με τη νομοθεσία του κράτους.

Ο ρόλος της εκάστοτε θρησκείας είναι να πρεσβεύει ειρηνικά και ακαταπίεστα τις απόψεις της. Από τη μια, λοιπόν, τα κηρύγματα μίσους, οι εχθρότητες δεν έχουν λόγο ύπαρξης, αλλά αντίθετα υποδηλώνουν αδυναμία. Η αγάπη που οι περισσότερες θρησκείες διατυμπανίζουν, δεν επιβάλλεται. Από την άλλη κανείς δε μπορεί να επιβάλει σε καμία θρησκεία μια νέα ιδέα. Προσωπικά, θεωρώ, ότι είναι ανώφελο να επικαλείται κανείς εκσυγχρονισμό, αφού οι θρησκείες ως επί το πλείστον ενέχουν μια κάποιου είδους διαχρονικότητα.

Κάποια από αυτά τα λόγια είναι ψιλά γράμματα. Όλα ξεκινούν από το αιώνιο πρόβλημα των ανθρώπων να συμβιώσουν, κι εκεί τελειώνουν. Κυνικά, εντελώς, το σύμφωνο συμβίωσης ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου σε μια απελευθέρωση άνευ προηγουμένου. Το κράτος θα βρεθεί αιχμάλωτο των ίδιων του των μεταρρυθμίσεων. Θα βρεθεί υπόλογο σε κάθε κατάσταση που δε θα νομιμοποιεί. Δικαίως, πλέον.