Abstract

7 λεπτά σιωπής

Στην πραγματικότητα το βίντεο που θα παρακολουθήσετε έχει πρωτοδημοσιευθεί πριν από πάνω από ένα χρόνο. Η αμεταβλητότητα συνθηκών στην περιοχή, όμως, το καθιστά κάθε μέρα επίκαιρο.

21ος αιώνας, Βόρεια Κορέα. Ακούς τα βιώματα ενός κοριτσιού και σύντομα αντιλαμβάνεσαι ότι σου φαίνονται να είναι βγαλμένα από μια άλλη εποχή. Βιώματα μιας κοπέλας που εύκολα θα χαρακτήριζες βγαλμένα από ένα σύγχρονο μεσαίωνα.

Τι να πεις για όλες αυτές τις ψυχές που απειλούνται και υποφέρουν. Καθημερινά. Η μόνη διέξοδός σου είναι να ψάχνεις σε κάθε φράση της, σε κάθε λέξη της μια σταγόνα ανθρωπιάς. Να ψάχνεις κόκκους ηθικής σε άμμο ανθρώπινης ανηθικότητας. Να κυλάνε τα δευτερόλεπτα και να είσαι έτοιμος να πεις ότι.. Να! εδώ βρέθηκε ένας άνθρωπος και τη βοήθησε! Τίποτα.. Η έλλειψη ανθρωπιάς σε όλο της το μεγαλειο. Σα να μην ήρθε σε επαφή ποτέ με ανθρώπους. Σα να γεννήθηκε και να ζει από τότε στο φόβο που χάραξαν στη ψυχή της ανθρώπινα κτήνη. Μια ζωή μόνο πόνο. Και πως μπορείς να μιλησεις σ'αυτο το κορίτσι τώρα για αγάπη; Πως μπορείς να της μιλήσεις για αξίες, για ιδανικα; Και περισσότερο, πως μπορείς να της αλλαξεις τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τους ανθρώπους;

Είναι κάποια τραύματα που δεν επουλώνονται ποτέ, που και ο χρόνος να περάσει δεν αλλάζει τίποτα. Μόνο η λήθη θα μπορούσε ίσως να βοηθήσει.

Είναι και το καθεστώς τετοιο, ένας σταλινικος μιλιταρισμος χειριστου ειδους, μα περισσοτερο είναι οι άνθρωποι. Δεν είναι ο σωματικός πόνος, είναι η ψυχή που υποφέρει. Ένα αιωρούμενο γιατί το οποίο θα μένει αναπάντητο μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο του λόγου της. Γιατί η καταπίεση της ανθρώπινης ψυχής θα ειναι πάντα μια χιονοστιβάδα απέναντι στη νιφαδα χιονιού του σωματικού πόνου.

Και κάπως έτσι γαλουχούνται εκατομμύρια πλάσματα τις τελευταιες δεκαετίες να αγνοούν την ελπίδα, στον απόηχο της καταπάτησης της προσωπικότητας τους. Γιατί μαθαίνουν να ζουν χωρίς να έχουν προσωπικότητα, χωρίς να έχουν άποψη. Ψευδοάνθρωποι μηχανές  που μόνο άνω δε μπορούν να θρώσκουν.

Και ηχούν στα αυτιά μου ξανά και ξανά οι τελευταίες της φράσεις: "Όμως ακούσατε την ιστορία μου και σας ευχαριστώ γι'αυτο". Όχι γιατί τη βοηθησες, γιατί στην πραγματικότητα με το να την ακουσεις δεν της προσφερεις τίποτα, αλλά γιατί όταν ένας άνθρωπος έχει μάθει ψυχολογικά να τον χτυπούν αναίτια, καθημερινά από τη στιγμή της γέννησης του, φαντάζει όαση να σε αντικρύζει και να μπορεί να αρθρωνει λόγο ελεύθερα.

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν πράγματα που δε μπορούμε να εκτιμήσουμε. Θεωρούμε πολλά ως δεδομένα και αγνοούμε την αξία τους. Πράγματα αυτονόητα που για άλλους φαντάζουν αδιανόητα. Σκέφτομαι, παράλληλα,ότι στα μάτια των κυβερνώντων, αυτού του είδους η δικτατορία φαντάζει αναγκαία. Κι οι δύο σκέψεις, πτυχές ανθρώπινης ανοησίας.

Τρεις το βράδυ και ψάχνω κάποιες παραπάνω πληροφορίες για τη βόρεια Κορέα σε διάφορες σελίδες. Πέφτει το μάτι μου τυχαία σε μια σελίδα που χαρακτηρίζει το πολίτευμα της ως λαϊκή μονοκομματική δημοκρατία. Να πως μπορείς να προσβάλεις μια λέξη για την οποία έχουν γίνει αγώνες και αγώνες.

Ύβρις και ντροπή. Μόνο.