Abstract

«Η τέχνη της ισοπέδωσης»

Ή εγώ είμαι από άλλο πλανήτη ή στραβά αρμενίζουμε. Και μπαίνω απευθείας στο θέμα, το οποίο δεν είναι άλλο από αυτό εδώ http://m.athensvoice.gr/index.php?r=site/page&view=article&id=110624&cat=topics το άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Με έκπληξη διάβασα την πλήρη απαξίωση των προσπαθειών ενός ανθρώπου, αθλητή, ο οποίος-άκουσον άκουσον- τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για κάτι το οποίο δικαιούται από το ελληνικό κράτος και δεν έχει λάβει, το πριμ για τις επιδόσεις του στους τελευταίους ολυμπιακούς αγώνες. Παράλληλα, η αγανάκτηση του εκφράστηκε με την υπερβολική δήλωσή του ότι θα φτάσει σε σημείο να αφήσει τον πρωταθλητισμό και να δουλέψει. Ως πέτρα του σκανδάλου η δήλωση αυτή προκάλεσε την έκρηξη του αρθρογράφου κυρίου Βουλαρινού. Προσπερνώ το γεγονός ότι με βάση την είδηση ο δημοσιογράφος προτιμά να ασχοληθεί με το λόγο του αθλητή και όχι με την αντιμετώπισή του από το κράτος και σας παραθέτω τα εξής:

 

Αρχικά, όποιος συγχέει τον αθλητισμό με τον πρωταθλητισμό είναι το λιγότερο ημιμαθής. Δε χρειάζονται συστάσεις. Άνθρωπος που θέλει να κάνει το κέφι του, ασχολείται με τον αθλητισμό. Η έννοια του πρωταθλητισμού δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το "κέφι" ενός ανθρώπου ή την ευχάριστη και ανέμελη ενασχόλησή του με το αντικείμενο. Δευτερευόντως, η ακρότητα της έκφρασης του πρωταθλητή πηγάζει από την οργή ότι λόγω της κρατικής αναξιοπιστίας, η διατήρηση του υψηλού επιπέδου στο οποίο βρίσκεται ο πρωταθλητής θα πρέπει να παραγκωνιστεί.

 

Έκανα, τις τελευταίες μέρες, μία σκέψη η οποία αφορά τη συνολική κατάσταση στην Ελλάδα. Η οικονομική κατάσταση τραγική, τα επίπεδα διαφθοράς μεγάλα, οι άνθρωποι σε μεγάλο βαθμό ανέντιμοι και λάτρεις της αναξιοκρατίας. Σε τέτοιες συνθήκες γίνεται κατά κόρον της μόδας η ανάδειξη αυτής της παρακμής. Μοιάζει προοδευτικός κάποιος ο οποίος παραδέχεται και παρατηρεί γύρω του τέτοιες συνθήκες. Ο κίνδυνος, όμως, που ελοχεύει είναι η ύπαρξη των ανθρώπων που θα ψάχνουν παντού αυτές τις συνθήκες, θα ψάχνουν παντού, κυρίως, έναν Έλληνα με λάθος νοοτροπίες, για να τον κατηγορήσουν γι'αυτές. Παρά τις συνθήκες, όμως, αυτές που υφίστανται πράγματι, αρνούμαι να δεχθώ ότι πρέπει να ψάχνω μία δυλειτουργική νοοτροπία σε κάθε Έλληνα. Γιατί απλούστατα δεν έχουν όλοι οι Έλληνες λάθος σε αυτά που υποστηρίζουν, σε ο,τι λένε.

 

Εντυπωσιάστηκα, ειλικρινά, με τον ισχυρισμό ότι ο Έλληνας ακοντιστής "κάνει το κέφι του". Ο πρωταθλητισμός σημαίνει θυσίες, ο πρωταθλητισμός σημαίνει αφοσίωση. Μάλιστα κάποιοι πονηροί ισχυρίζονται ότι οι θυσίες ενός ακοντιστή δε συγκρίνονται με τις θυσίες που καταβάλει ένας σερβιτόρος... Κι ο προηγούμενος ισχυρισμός απαξιώνει τόσο τον ακοντισμό, όσο και το σύνολο των αθλημάτων γενικεύοντας.

 

Ο De Coubertin θεωρούσε ότι η τέχνη αποτελεί τμήμα της ολυμπιακής κίνησης και πίστευε ακράδαντα ότι τέχνη και αθλητισμός αλληλοεμπνέονται. Παρουσιάζουν ομοιότητες ομολογώ και γι'αυτό θα ήθελα να παρατηρήσω το εξής: Λαμβάνοντας και τα δύο ως στοιχεία πολιτισμού συμπεραίνω ότι βάσει συλλογισμού το μεγαλύτερο κομμάτι των ανθρώπων που παράγουν πολιτισμό είναι για κάποιους ανθρώπους άχρηστοι. Κι επειδή κάνω διάφορα σενάρια με το μυαλό μου, σκέφτομαι ότι εάν ένας Ελύτης ή κάποιος Σεφέρης έπρεπε ξεκινώντας τα πρώτα τους βήματα να χρηματοδοτηθούν ή να μη ξαναγράψουν, υπάρχουν άνθρωποι που θα υποστήριζαν τη δεύτερη επιλογή, φωτογραφίζοντας την ασχολία τους ως άχρηστη. Κάπως άβολο ακούγεται αυτό αλλά σίγουρα προοδευτικό! Ο δήθεν προοδευτισμός, εγώ θα έλεγα, μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα...

 

Δε θα ασχολούμουν εάν το εν λόγω άρθρο ασκούσε κριτική στο μέγεθος του πριμ, αλλά σίγουρα θα ήθελα να έχω και άποψη πάνω στη διαμόρφωση της ισορροπίας αυτού του μεγέθους. Δε θα είχα λόγο να ασχοληθώ εάν ο αρθρογράφος ασκούσε κρατική στο μείζον ζητημα που προκύπτει, που δεν είναι άλλο από την αφερεγγυότητα του κράτους. Σίγουρα θα την παρουσίαζα σε αντιδιαστολή με την περίπτωση που μία επιχείρηση ή ένα φυσικό πρόσωπο ήταν αφερέγγυο απέναντι στο κράτος. Είναι, όμως, άδικη η κατάκριση ενός λόγου που ειπώθηκε συναισθηματικά φορτισμένα και δε θα είχε λεχθεί εάν το κράτος ήταν εντάξει απέναντι στον εν λόγω αθλητή.

 

Και τώρα ας διακρίνουμε την διαφορά δύο εννοιών. Άχρηστο καλλείται κάτι, το οποίο δεν είναι χρήσιμο. Χρηματικά μη επικερδές είναι κάτι το οποίο δεν αποφέρει χρηματικό κέρδος. Παρόλαυτά η χρησιμότητα δε μετριέται εξ ολοκλήρου σε χρήμα, αλλά και σε είδος.

Αυτή η σύγχυση εννοιών, κύριε Βουλαρινέ, έχει σαν αποτέλεσμα, μάλλον, να είναι τελείως άχρηστο για εσάς, εάν κάποιος Έλληνας αθλητής καταφέρνει να υψώνει την ελληνική σημαία με τις επιδόσεις του, να σας γεμίζει εθνική υπερηφάνεια. Θα ήταν τελείως άχρηστο για εσάς και αδιάφορο αν η υπομονή του, η επιμονή του, η δύναμή του, η αντοχή και οι θυσίες του ενέπνεαν άλλους όχι στην ενασχόλησή τους με τον αθλητισμό απαραίτητα, αλλά και σε άλλα επίπεδα της καθημερινότητάς τους. Κι αν υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς να με λυπούνται για τις απόψεις μου και την αντικειμενικότητα που εκπροσοπώ, είναι τιμή μου να με λυπούνται. Είναι τιμή μου να με λυπούνται κάποιοι προοδευτικοφανείς.