Opinion

Για τον κοινωνικό φιλελευθερισμό

Σε μια όμορφη κοινωνία δεν υπάρχουν διακρίσεις. Σε μια ελεύθερη κοινωνία υπάρχει σεβασμός στην διαφορετικότητα. Πολλοί μπερδεύουν τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, θεωρώντας τον ασυδοσία και ελευθερία στα όρια της πλήρους διάλυσης του εθνικού μοντέλου ζωής. Δεν είναι, όμως, έτσι. Πάντα μιλάμε για κράτος δικαίου. Για κράτος κανόνων και αρχών, αλλά με ατομική ελευθερία και πρωτοβουλία. Έχουμε δύο περιστατικά που δείχνουν σημάδια μιας συντηρητικής κοινωνίας. Αυτό της εισόδου μελών κόμματος σε σχολείο στο Πέραμα για να διαμαρτυρηθούν για την ενσωμάτωση των παιδιών των προσφύγων και αυτό της δήλωσης πολιτικού ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι μια ασθένεια κολλητική.

Δεν γίνεται να εισβάλεις σε χώρο εκπαίδευσης επειδή διαφωνείς με κάτι. Προφανώς και υπάρχουν προβλήματα με την ενσωμάτωση των παιδιών, είτε μαθησιακά είτε υγειονομικά, αλλά τα πάντα λύνονται με μέριμνα και διάλογο. Ο άκριτη διαφωνία στα όρια της επιθετικότητας είναι προφανώς σημάδια ρατσισμού και έλλειψης κοινωνικού φιλελευθερισμού.

Δεν γίνεται να θεωρείς άρρωστους ανθρώπους με διαφορετική σεξουαλική προτίμηση. Ίσως να θεωρούνταν κάποτε, λόγο έλλειψης γνώσεων. Σήμερα, όμως, είναι αδιανόητο. Με την ίδια λογική, δηλαδή, να θεωρούμε άρρωστο οποιονδήποτε ανήκει σε οποιαδήποτε μειονότητα.

Καλώς ή κακώς υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας με ιδιαιτερότητες, που δεν είναι πλειοψηφία. Όμως, ζουν και υπάρχουν. Δεν είναι κάτι άρρωστο. Ίσως είναι διαφορετικό, αλλά το διαφορετικό δεν είναι πάντα υποδεέστερο.