Opinion

Ο Γιάννης και ο επιλεκτικός μας θαυμασμός

Τις τελευταίες μέρες ο Έλληνας μπασκετμπολίστας Γιάννης Αντεντοκούνμπο βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Αφενός, είναι από τα φαβορί για να συμμετάσχει στο All star game του πρωταθλήματος του NBA αφετέρου υπέγραψε αυτόγραφα σε Έλληνες φιλάθλους, αρνούμενος μάλιστα να υπογράψει πάνω στην ελληνική σημαία. Οι εκδηλώσεις θαυμασμού είναι μεγάλες. Είναι ο Γιάννης. Ο δικός μας Γιάννης. Ο Έλληνας.
Ο Αντεντοκούνμπο του NBA είναι ο Έλληνας, ο πατριώτης, ο Γιαννάρας. Ο Αντεντοκούνμπο του πλυντηρίου αυτοκινήτων είναι ο αράπης, είναι ο ‘να γυρίσει στη χώρα του’. Βλέπετε, υπάρχει μια επιλεκτική εκδήλωση θαυμασμού. Έχουμε μάθει να σεβόμαστε την εξουσία, που τυχόν να έχει κάποιος, και όχι τον ίδιο τον άνθρωπο.
Θαυμάζουμε τον Γιάννη επειδή έγινε αστέρας του NBA, λόγω του ταλέντου του. Ο Γιάννης, όμως, κάποτε ζούσε στα Σεπόλια. Τότε δεν ήταν τίποτα, παρά ένα παιδί με όνειρα. Αυτοί που τώρα φουσκώνουν εθνική περηφάνια, είναι και αυτοί που τότε καταψήφιζαν τον νόμο για την ιθαγένεια.
Άνθρωποι ξενόφοβοι και συντηρητικοί. Τέτοιοι άνθρωποι εντός και εκτός κοινοβουλίου. Συντηρητικά κόμματα που κραυγάζουν βγάζοντας άνευ αιτίας εθνικούς λόγους και πολίτες φοβισμένοι για το διαφορετικό. Σίγουρα ελλοχεύουν κίνδυνοι. Η τρομοκρατία και η εγκληματικότητα υφίσταται. Όμως, τις περισσότερες φορές υπάρχουν στο άτομο και όχι στην εθνικότητα ή στο χρώμα. Είναι στοιχεία που δεν γεννιούνται, αλλά καλλιεργούνται. Μαντέψτε ποια είναι η καλύτερη λύση για να μην καλλιεργηθούν.

* ο O Πάνος Πουρναράς είναι πολιτικός επιστήμονας, απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.