Editorial, Opinion

Η κουλτούρα της συνεργασίας

Στην σύνοδο κορυφής για το προσφυγικό που πραγματοποιήθηκε, Τσίπρας και Μητσοτάκης παρουσιάστηκαν ως ενιαίο μέτωπο κατά του κλεισίματος των συνόρων. Και οι δύο τάχθηκαν υπέρ της άποψης ότι η λύση στο προσφυγικό δεν είναι η απομόνωση, αλλά η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Σημάδι θετικό. Σημάδι που δείχνει ότι δεν είμαστε έρμαια των κομματικών φανατισμών και ότι μπροστά στο εθνικό συμφέρον, μπορεί να υπάρξει ταύτιση απόψεων. Παρόλα αυτά, το γεγονός αυτό ήταν μεμονωμένο. Η Ελλάδα δεν διαθέτει κουλτούρα συνεργασίας και αυτό ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τον οικονομικό εκτροχιασμό της χώρας.

Στα χρόνια της κρίσης, αντί να δημιουργηθεί ένα ενιαίο μέτωπο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, όχι μόνο τα πολιτικά κόμματα δεν συνεργάστηκαν, αλλά εξαπέλυαν πυρά, όπως δεν είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν. Η εκάστοτε κυβέρνηση έφερνε μέτρα και προσπαθούσε να κάνει κάποιες μεταρρυθμίσεις και η αντιπολίτευση φώναζε και έκανε αντιμνημονιακό αγώνα. Έναν αγώνα, όμως, που ήταν μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους και δεν είχε καμία άλλη ουσία, καθώς η μόνη λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης και για την συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας ήταν το μνημόνιο. Σίγουρα τα μέτρα δεν είναι ευχάριστα, αλλά η αντιμνημονιακή προπαγάνδα είναι κάτι ανήθικο, καθώς κοροϊδεύουν  τον κόσμο με ψέματα, λες και τα χρήματα έρχονται από τον ουρανό ή λες και υπάρχει ένα αόρατο χέρι που ρυθμίζει την οικονομία δια μαγείας.

Αν από την αρχή της κρίσης τα ευρωπαϊκά κόμματα είχαν συνεργαστεί και έλεγαν την αλήθεια στον κόσμο, τώρα η χώρα θα βρισκόταν σε ανάπτυξη. Αν δημιουργούσαν μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και έκαναν τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε από την αρχή, χωρίς να διαμαρτύρονται και χωρίς να φωνάζουν, σίγουρα τα πράγματα σήμερα θα ήταν πολύ θετικά. Δεν φταίει το ευρώ, ούτε η Ευρώπη. Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει άλλες δύο φορές στις οποίες είχε εθνικό νόμισμα.  Δεν φταίει το νόμισμα, αλλά η αδυναμία, η απροθυμία και η δειλία των κυβερνήσεων να οικοδομήσουν ένα ισχυρό ευρωπαϊκό κράτος κάνοντας μεταρρυθμίσεις που ισχύουν σε όλα τα προηγμένα κράτη της δύσης. Καμία κυβέρνηση μόνη της δεν μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος γιατί είναι τόσο βαρύ που πρέπει να ξεβολέψει κάποιους και έτσι το βάρος αυτό πέφτει και την πλακώνει. Αυτός είναι και ο λόγος που στα χρόνια της κρίσης έχουν αλλάξει τόσες κυβερνήσεις και τόσοι πρωθυπουργοί.

Η Ελλάδα χρειάζεται οικουμενική κυβέρνηση με κοινό στόχο την οικοδόμηση σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους και κάνοντας μεταρρυθμίσεις αγνοώντας για τις κραυγές διαμαρτυρίας. Μόνο μία οικουμενική κυβέρνηση μπορεί να σηκώσει ένα τέτοιο βάρος, απλά στην Ελλάδα δεν έχουμε την κουλτούρα της συνεργασίας και ο καθένας προσπαθεί να πάρει την εξουσία πιστεύοντας πως θα αλλάξει τα πάντα μόνος του και ένα ολόκληρο έθνος θα τον δοξάζει.  Αυτή είναι η άποψή μου, αλλά ίσως και να κάνω λάθος.

 

* ο O Πάνος Πουρναράς είναι πολιτικός επιστήμονας, απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.