Life Tips

Συζητήσεις καθημερινής τρέλας: Αισιοδοξία VS Απαισιοδοξίας

Στο μετρό, στη δουλειά, στην εφορία, στην ταβέρνα, στη σχολή. Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, είναι ο κλασικός διάλογος μεταξύ ανθρώπων που, αποσβολωμένοι πλέον, ψάχνουν μια ιδέα να πιαστούν, έναν μπούσουλα να ακολουθήσουν. Απλές, συνηθισμένες κουβέντες, που άλλοτε προκαλούν εντάσεις και άλλοτε ομοφωνία. Κάποιες από αυτές σε αντιπροσωπεύουν. Με κάποιες μονολογείς. Σημεία των καιρών.

  • «Ρε παιδιά, ότι τα πράγματα είναι δύσκολα είναι γεγονός. Όμως ας μην απελπιζόμαστε. Δεν μπορεί, θα φτιάξουν, αρκεί λίγο να το πιστέψουμε, να το παλέψουμε. Η ιστορία έχει δείξει ότι σκαμπανεβάσματα πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Τώρα λοιπόν, που αναμφίβολα είμαστε στον πάτο, ο μόνος δρόμος είναι η άνοδος. Ας είμαστε περισσότερο θετικοί λοιπόν, ας μην φέρνουμε την καταστροφή, ας μην το βάζουμε κάτω. Μας κάνει κακό. Οφείλουμε να συνεχίσουμε, να ελπίζουμε, να ονειρευόμαστε, να προσπαθούμε, να χαμογελάμε και να πιστεύουμε ότι όλα θα πάνε καλά.»

  • «Συγγνώμη, σε ποιο κόσμο ζεις; Δεν βλέπεις γύρω σου τι γίνεται; Δεν βλέπεις ότι τα χειρότερα έρχονται; Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε κάθε πέρυσι και καλύτερα; Για ποια ελπίδα μιλάς; Πού να τη βρούμε την αισιοδοξία; Αυτό το πηγάδι δεν έχει πάτο, δεν το έχεις εμπεδώσει τόσα χρόνια; Ο κόσμος χάνει τη δουλειά του, τα πάντα γύρω ακριβαίνουν μέρα με τη μέρα, οι άνθρωποι γίνονται εχθρικοί, νευρικοί, επικίνδυνοι. Μάλλον ήρθε η ώρα να προσγειωθείς. Να κατέβεις από εκείνο το συννεφάκι, γιατί δεν σε βλέπω καλά. Θα γκρεμοτσακιστείς κάποια ώρα και τότε θα είναι πολύ δύσκολο να συνέλθεις.»

  • «Τα ξέρω αυτά που λες, αλλά δεν μπορώ να τα δεχτώ έτσι απλά. Γιατί αν είναι όλα τόσο μαύρα, τότε ας πάμε ομαδικώς για τον γκρεμό μια και καλή, να μην ταλαιπωρούμαστε άδικα. Ας μπούμε στο φέρετρο και ας περιμένουμε να μας βάλουν και την ταφόπλακα. Μπορείς εσύ να ζήσεις έτσι; Γιατί εγώ δεν μπορώ. Δεν μπορώ να μην ελπίζω ότι σιγά-σιγά το τοπίο θα ξεθολώσει. Ότι υπάρχει φως στο τούνελ και οσονούπω θα το δούμε. Έχουμε μια ζωή μπροστά μας και θέλουμε να τη ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Θα παλέψουμε και θα τα καταφέρουμε.»

  • «Καλά, εσύ είσαι αλλού. Δεν έχεις συνειδητοποιήσει ότι όλα πλέον είναι σχεδιασμένα, ότι το παιχνίδι είναι στημένο; Ότι έχουν βαλθεί να μας ξεκάνουν και δεν θα σταματήσουν αν δεν τα καταφέρουν; Ότι τα χειρότερα έρχονται, ότι θα πέσει πείνα; Και θα είμαστε τυχεροί αν τελικά γλιτώσουμε τον πόλεμο. Το μέλλον προβλέπεται μαύρο κι άραχνο, γι’ αυτό το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να λάβεις τα μέτρα σου και να είσαι προετοιμασμένος για πολύ πιο δύσκολες μέρες, ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα.»

  • «Δηλαδή τι ακριβώς εννοείς; Ότι πρέπει να πάρω απόφαση πως δεν θα βρω ποτέ μια δουλειά που να με γεμίζει, πως δεν θα καταφέρω ποτέ να βγάλω αρκετά χρήματα, να κάνω οικογένεια, να ταξιδέψω, να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου; Λέγε ότι θέλεις, εγώ έχω μάθει να πιστεύω στον άνθρωπο και τις ικανότητες του, στο πείσμα και τη θέλησή του. Έχω μάθει να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Και δεν πρόκειται να αλλάξω τώρα. Και δεν καταλαβαίνω πού νομίζεις ότι θα σε οδηγήσει αυτή η απαισιοδοξία σου. Μαυρίζεις το μέλλον σου, την ψυχή και τη σκέψη σου.»

 

  • «Απλώς προτιμώ να πατάω γερά στο έδαφος και μην ζω με ψευδαισθήσεις. Προτιμώ να γνωρίζω τι με περιμένει, να μην βάζω στόχους που εξαρχής φαντάζουν ανέφικτοι. Να πηγαίνω ως εκεί που με παίρνει. Να μην ανοίγομαι περισσότερο από αυτό που μπορώ να υποστηρίξω. Πώς μπορώ να σκεφτώ την ιδανική δουλειά όταν τίθεται θέμα ύπαρξης οποιασδήποτε δουλειάς; Πώς μπορώ να διεκδικήσω περισσότερα χρήματα όταν είναι αβέβαιο ότι θα εισπράξω ακόμη τα ελάχιστα; Πώς να οργανώσω σπίτια, γάμους και ταξίδια όταν δεν μπορώ να υποστηρίξω καλά-καλά τα προσωπικά μου πάγια;»

Μπορεί να συνεχιστεί για ώρες, χωρίς να καταλήξουν κάπου. Γιατί και οι δύο έχουν δίκιο. Και για καλή μας τύχη, και οι δύο υπάρχουν ανάμεσά μας, και οι δύο υπάρχουν μέσα μας. Χρειάζονται οι φωνές τους, επιβάλλεται η καθημερινή μάχη τους. Ο ένας να μας κρατάει, ο άλλος να μας σπρώχνει, για να ισορροπούμε. Προσοχή μόνο στις περιπτώσεις που η ζυγαριά γέρνει μονόπλευρα...

 

 

* Η Χαρά Μαγγουριώτου σπούδασε Φιλοσοφία, Παιδαγωγική και Ψυχολογία στο ΕΚΠΑ και ασχολείται με τη αρθρογραφία και την επιμέλεια κειμένων. Αγαπάει τη μόδα και τα “σωστά” ελληνικά, γιατί πιστεύει ότι αμφότερα αποκαλύπτουν την κουλτούρα του ανθρώπου.