Dine & Drink, Life

Κι ο Χειμώνας θέλει τα cocktail του...

Θα ξεκινήσουμε με δυο cocktail!

Το Wanderer του Σταμάτη Σταματιάδη και το Smyrna του Γιώργου Μεγαλοκονόμου. Δυο εξαίσια cocktail που λαμβάνουν μέρος στον τελικό της lyon για το Bacardi Legacy 2016!

Wanderer

12271443_10207373813010991_1617823811_o

12248900_10207373839651657_745334750_n

Smyrna

50 ml bacardi carta blanca

20 ml suze 10 ml skinos mastiha spirit

1 barspoon grenadine

3 dash abbotts bitters

Stir and strain σε coupe

#smyrna_cocktail #sense_of_heritage

Πολλά πράγματα για το ποτό μπορούμε να βρούμε στο facebook στις  σελίδες τους Wanderer for bacardi legacy 2016 και αντίστοιχα Smyrna for bacardi legacy 2016!
12243940_10207373816091068_1744808673_n
Μια μικρή αναδρομή στην Ιστορία...
Όταν το 1830 ο Καταλανός Facundo Bacardí Massó, κρασέμπορος στο επάγγελμα, μετοικούσε από την Ιβηρική χερσόνησο στην Κούβα, μάλλον κανείς δεν το φανταζόταν πως πραγματικά θα έγραφε ιστορία στο χώρο των ποτών! Οι ιδέες αλλά και το μεράκι του στην παραγωγή ρουμιού ήταν αυτά που ουσιαστικά το καθιέρωσαν σαν ποιοτική κατηγορία αποστάγματος στη συνείδηση των καταναλωτών αλλά και στην παγκόσμια αγορά. Η Ισπανία ζητούσε ρούμι, η παραγωγή ζαχαροκάλαμου στην Κούβα βρισκόταν σε άνθηση και το Aguardiente ή το Ron (ρούμι) το οποίο παρήγαγαν τα αποστακτήρια μέχρι τότε ήταν πολύ κακό σε ποιότητα ώστε να μπορεί να σταθεί στην αγορά, την ώρα που σε άλλα νησιά της Καραϊβικής ο κόσμος παρήγαγε ρούμι.
Ο Facundo Bacardi, με τη βοήθεια του José Leon Bouteillier που παρήγαγε κονιάκ στην περιοχή, αποφάσισε να προσπαθήσει να παράγει ένα ρούμι που θα μπορούσε να είναι εμπορεύσιμο. Το πρώτο μέλημα ήταν αυτό που θα έφτιαχνε να διέφερε πολύ από το τραχύ και θολό Aguardiente. Οι πρώτες προσπάθειες στο αποστακτήριο της οδού Marina Baja ήταν άξιες να πωληθούν στο μαγαζί του αδερφού του.
Πολύ γρήγορα η ζήτηση αυξήθηκε με τον Facundo και τον Bouteiller να αγοράζουν το 1862 ένα μεγαλύτερο αποστακτήριο και να εγκαθιδρύουν εκεί την “Bacardi, Boutellier & Compania”. Το καλεντάρι έγραφε 4 Φεβρουαρίου 1862.
Ο Bacardi πέτυχε ταχεία ζύμωση με μία μόνο μαγιά που ανακάλυψε στα χωράφια ζαχαροκάλαμου και απομόνωσε. Και είναι ο ίδιο τύπος μαγιάς που χρησιμοποιείται αποκλειστικά από το BACARDI μέχρι σήμερα. Εξελίσσοντας τον τρόπο παραγωγής του Aguardiente και προσθέτοντας μία δεύτερη παράλληλη απόσταξη έφερε έναν νέο τρόπο παραγωγής ρούμι. Το φιλτράρισμα με ξυλάνθρακα και η ωρίμανση σε λευκή αμερικάνικη δρυ ήταν τα τελευταία στοιχεία και πολύ σημαντικά στοιχεία σε μια νέα διαδικασία παραγωγής που έμελλε να αλλάξει τα δεδομένα στο ρούμι και να βάλει το BACARDI σοβαρά στην αγορά.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αναλαμβάνει τα ηνία της εταιρείας ένας άνδρας που έμελλε να αφήσει το στίγμα του στο BACARDI. O Jose "Pepin" Bosch, ήταν σύζυγος της εγγονής του Don Facundo Bacardi. Και ήταν εκείνος ο οποίος κατάφερε με μερικές πολύ έξυπνες κινήσεις τα επόμενα χρόνια να κρατήσει το BACARDI ζωντανό μπροστά στις προκλήσεις που αντιμετώπιζε. Ήταν βέβαιο ότι το BACARDI είχε βρει έναν ισχυρό άνδρα για την προάσπιση του.

Ο Pepin Bosch οδήγησε την εταιρεία σε ασφαλή νερά σε μια περίοδο δύσκολη και ταραχώδη για το νησί. Η εταιρεία έφτασε ακόμα και να δεχθεί επίθεση από τις δυνάμεις του Batista πριν καν εκείνος ανέλθει στην εξουσία. Ήταν σαφές ότι ο Batista θα ήταν εχθρός της οικογενείας τα επόμενα χρόνια. Όχι όμως ικανός να δαμάσει την οικογένεια Bacardi και όσα ήταν διατεθειμένοι να κάνουν για το ρούμι τους. Τόσο η οικογένεια Bacardi όσο και οι άνθρωποι που δούλευαν για εκείνη, θεωρούσαν το αποστακτήριο, δικό τους σπίτι. Ο Pepin Bosch έξυπνα σκεπτόμενος, έδρασε άμεσα και προστάτευσε την πνευματική ιδιοκτησία και τη μυστική συνταγή του BACARDI, μεταφέροντάς τα μακριά από την Κούβα υπό το φόβο νέων επιθέσεων.

Το 1952, ο Fulgencio Batista παίρνει τελειωτικά την εξουσία στα χέρια του. Η οικογένεια αρχίζει να νιώθει την πίεση του δικτάτορα και όπως πολλές άλλες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις του τόπου, βλέπει μια κάποια ελπίδα για την επαναδημοκρατικοποίηση της Κούβας στο πρόσωπο του Φιντέλ Κάστρο. Ο Bosch μαζί με άλλους οικονομικά ισχυρούς Κουβανούς, στήριξε οικονομικά τους επαναστάτες του κινήματος της 26ης Ιουλίου. Η επανάσταση κατά του Μπατίστα ήταν επιτυχημένη και ο Κάστρο ήταν στην εξουσία. Αλλά η μαύρη ημέρα για την ιστορία του BACARDI δεν θα αργούσε να έρθει...

Στις 14 Οκτωβρίου του 1960, η Επαναστατική Κυβέρνηση της Κούβας ανέλαβε παρανόμως τον έλεγχο όλων των ξένων περιουσιών και σχεδόν 400 εταιρειών Κουβανικών συμφερόντων χωρίς καμία αποζημίωση. Το μυστικό συστατικό του BACARDI δεν έπεσε στα χέρια των Αρχών μόνο από λάθος μιας και οι αξιωματικοί του στρατού κατευθύνθηκαν στα γραφεία πωλήσεων του BACARDI και όχι στην έδρα της εταιρείας, δίνοντας χρόνο στους Maestros de Ron να καταστρέψουν τα στοιχεία που είχαν πρωτύτερα φυγαδεύσει από τη χώρα.

Η οικογένεια Bacardi δεν μπορούσε να παραμείνει στην Κούβα. Με τη μυστική συνταγή του BACARDI να είναι πια ασφαλής στο εξωτερικό μετά την προνοητική κίνηση του Bosch, η οικογένεια ξεκίνησε μια σειρά δικαστικών κινήσεων. Έπρεπε να διασφαλιστεί ότι το brand name BACARDI θα έμενε αποκλειστικά στα χέρια της οικογενείας, μιας και στις εγκαταστάσεις πίσω στο Santiago είχε ήδη αρχίσει να παράγεται ένα παράνομο ρούμι με την επωνυμία BACARDI, χωρίς φυσικά τον συγκεκριμένο τύπο μαγιάς που έκανε το αυθεντικό BACARDI τόσο ξεχωριστό. Με τις πρώτες δικαστικές αποφάσεις σε ΗΠΑ και άλλες χώρες να βγαίνουν υπέρ της οικογενείας Bacardi, το ρούμι ήταν πλέον και επίσημα εξόριστο αλλά ασφαλές.

Έχουν περάσει 152 χρόνια από εκείνη την πρώτη φιάλη κι όμως η φλόγα της οικογένειας καίει άσβεστη και οδηγεί όλους εκείνους που αγαπούν το BACARDI όχι μόνο για τη γεύση του αλλά και για εκείνα τα ιστορικά, εμβληματικά και δυναμικά στοιχεία που κουβαλά μαζί του.

Το BACARDI είναι οι άνθρωποι του, είναι η ιστορία του, είναι το πάθος του...

* Ο Γιάννης Ντούκας είναι mixologist και Bartender στο Noel