Συνεντεύξεις

Στέφανος Γκέκας: «Όταν το παλιό συναντάει το νέο, τότε αποκτά κι ενδιαφέρον»

Είναι νέος ταλαντούχος και με όρεξη για δουλειά! Ο Στέφανος Γκέκας μας δείχνει ότι τα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν αρκεί να έχεις πάθος γι αυτό που κάνεις, να τολμάς και να παλεύεις γι αυτό που θέλεις, όσο αντίξοες και να είναι οι συνθήκες, αφού αυτό που μας χωρίζει από όσα θέλουμε να πετύχουμε είναι η επιλογή!

Μαρία Μαρίνη: Τι ήταν αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με την σκηνοθεσία;

Στέφανος Γκέκας: Η επιθυμία να φτιάχνω τους κόσμους που ονειρεύομαι.Πρώτη φορά που είπα ότι θέλω να γίνω σκηνοθέτης, ήμουν οχτώ χρονών. Συγκεκριμένα, θυμάμαι ότι ήμουν στο δωμάτιό μου κι έπαιζα με στρατιωτάκια τα οποία είχα βάλει σε ένα φορτηγό και πολεμούσαν, ενώ αυτό, υποτίθεται, ήταν εν κινήσει και γύρισα στην μητέρα μου και της ανακοίνωσα ότι μια μέρα θα κάνω μια τέτοια ταινία. Αργότερα, όταν πήγαινα σχολείο, αυτή μου η αγάπη αποτέλεσε το καταφύγιό μου και έκανα διάφορα project. Μια περίοδο, μάλιστα, είχα ασχοληθεί και με το animation κάνοντας βιντεάκια που ανέβαζα στο youtube. Από δεκαπέντε χρονών άρχισα να δουλεύω ως εικονολήπτης σε γάμους και βαπτίσεις για να μαζέψω χρήματα για την σχολή και μόλις τελείωσα το σχολείο, πήγα στην ΑΚΜΗ όπου σπούδασα σκηνοθεσία.

Μ.Μ.: Πως βλέπεις το μέλλον σου επαγγελματικά στην Ελλάδα;

Σ.Γ.: Είναι δύσκολο αλλά δεν αποθαρρύνομαι!Το «καλό» στην Ελλάδα της κρίσης είναι ότι όλοι οι καλλιτέχνες σε αυτόν τον χώρο αλληλοβοηθιόμαστε. Δεν ξέρω αν αυτό υπήρχε και πιο παλιά, πάντως τώρα όλοι κάνουμε δουλειές για τον άλλον αφιλοκερδώς, ειδικά στις ταινίες μικρού μήκους.  Αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό! Θα ήταν πολύ καλύτερα βέβαια, αν όλοι πληρωνόμασταν, αλλά έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες το πιο σημαντικό είναι ότι δεν έχουμε σταματήσει να κάνουμε Τέχνη και είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλο.

_MG_4297

Μ.Μ.: Αν δεν έβρισκες δουλειά στην Ελλάδα ως σκηνοθέτης, θα πήγαινες στο εξωτερικό ή θα έμενες στη χώρα ακόμα κι αν έπρεπε να ασχοληθείς με κάτι εκτός του αντικειμένου σου;

Σ.Γ.: Και πριν την περίοδο της κρίσης είχα υπόψιν μου να φύγω στο εξωτερικό, κυρίως για να δω πως μπορείς να κάνεις μια ταινία στο εξωτερικό καθώς αλλάζουν πολλά πράγματα ανάλογα με την χώρα: το budget, ο τρόπος που δουλεύεις.. Αν στην Ελλάδα δεν μπορούσα να δουλέψω ως σκηνοθέτης, σίγουρα θα έφευγα στο εξωτερικό. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ την ζωή μου χωρίς να σκηνοθετώ!

Μ.Μ.: Θεωρείς ότι το ελληνικό κράτος προσφέρει ευκαιρίες στους νέους καλλιτέχνες να ασχοληθούν με την Τέχνη;

Σ.Γ.: Όσον αφορά τον κινηματογράφο με τον οποίο ασχολούμαι, αν και πιστεύω ότι κάτι αντίστοιχο ισχύει και σε άλλες πτυχές της Τέχνης, θεωρώ ότι δεν γίνονται αρκετά πράγματα. Η Τέχνη δέχεται έναν ύπουλο πόλεμο καθώς δεν δίνονται χρήματα συχνά σε παραγωγές, τουλάχιστον, μικρού μήκους. Οι περισσότερες ταινίες γίνονται με χορηγίες από ιδιώτες και όχι με την στήριξη του κράτους, η οποία δεν είναι απαραίτητο να είναι οικονομική. Ο κινηματογράφος έχει ανάγκη και από την υλική υποστήριξη, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει από τεχνικό εξοπλισμό μέχρι φαγητό για το συνεργείο που δουλεύει πολλές ώρες συνεχόμενα, χωρίς να πληρώνεται. Εναλλακτικά, θα  μπορούσε να δημιουργήσει προγράμματα για πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες που θα τους βοηθήσει να αναδειχθούν.

Στέφανος γκέκας - φωτογραφία σκηνοθέτη

Μ.Μ.: Θα σε ενδιέφερε να ασχοληθείς σκηνοθετικά με το θέατρο στο μέλλον;

Σ.Γ.: Σίγουρα θα με ενδιέφερε! Έχω κάνει ένα σεμινάριο σκηνοθεσίας θεάτρου όπου μέσα σε δέκα ημέρες καλούμασταν να σκηνοθετήσουμε ένα μονόπρακτο και να το ανεβάσουμε. Τις πρώτες πέντε μέρες επιλέξαμε το θέμα και την σκηνοθεσία και τις υπόλοιπες μέρες ήρθαν νέοι ηθοποιοί, κάναμε πρόβες και ανεβάσαμε το έργο. Ήταν μεγάλη πρόκληση για μένα, καθώς με έβαλε σε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο σκέψης. Το θέατρο, σε αντίθεση με τον κινηματογράφο, είναι ένα τεράστιο μονοπλάνο και δεν έχει cut, άρα, πρέπει όση ώρα διαρκεί η παράσταση να κατευθύνεις το μάτι του θεατή και να μην φύγει ποτέ. Επίσης, με βοήθησε πάρα πολύ γιατί έβαλα τον εαυτό μου να παίξει ένα μικρό ρόλο για να μπω στην θέση του ηθοποιού και αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να βρω κι άλλους τρόπους να τον χειρίζομαι.

Μ.Μ.: Θα ήθελες να γνωρίσεις τον κινηματογράφο και από την πλευρά του ηθοποιού κάποια στιγμή;

Σ.Γ.: Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να το ανακαλύψω! Πιστεύω ότι είναι ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος. Στον ρόλο που είχα στο μονόπρακτο, ήμουν πάνω στην σκηνή τρία λεπτά και μου φάνηκε πολύ δύσκολο. Φαντάσου να έχεις κι έναν πιο βασικό ρόλο στην ταινία και να εκτίθεσαι περισσότερη ώρα.

Μ.Μ.: Εκτός, όμως, από την σκηνοθεσία, γράφεις και σενάρια

Σ.Γ.: Μου αρέσει να γράφω σενάρια γιατί με αυτόν τον τρόπο νιώθω πως δημιουργώ την ταινία μου από το μηδέν, δηλαδή την αρχική ιδέα, και φτάνω μέχρι την υλοποίησή της και την προβολή της. Το «πρόβλημα» είναι ότι, όταν ένας σκηνοθέτης γράφει και το σενάριο, δένεται πολύ με το υλικό του κι έτσι δυσκολεύεται να κόψει σκηνές στο μοντάζ. Γι’ αυτόν τον λόγο φέρνω έναν συνεργάτη να δει το μοντάζ και, στη συνέχεια, το δείχνω και σε κάποιον τρίτο που δεν το έχει δει από την αρχή, για να μας πει αμερόληπτα τι δεν χρειάζεται.  Γενικά, η καλύτερη τακτική είναι να διαβάζεις το σενάριό σου και κάθε φορά να αφαιρείς μια σκηνή. Αν το σενάριο παραμένει ίδιο, τότε η σκηνή δεν χρειάζεται. Είναι πολύ σημαντικό να φιλτράρονται όλα.

Μ.Μ.: Γνωρίζοντας όλα αυτά, σε επόμενη δουλειά σου θα προτιμούσες να γράφεις το σενάριο παίρνοντας το ρίσκο ή θα το άφηνες στους συνεργάτες σου;

Σ.Γ.: Σίγουρα θα ήθελα να επιλέγω το ύφος, την θεματολογία και την κεντρική ιδέα, αλλά θα προτιμούσα να γράφω το σενάριο με τους συνεργάτες μου, τουλάχιστον προς το παρόν. Για να γίνεις σεναριογράφος, δεν αρκεί μόνο το πολύ διάβασμα, αλλά χρειάζεται χρόνια διαβάσματος και εμπειρίας.

Μ.Μ.: Στο πρώτο έτος της σχολής σου είχες κάνει την ταινία μικρού μήκους «Οι Σαλταδόροι», πες μας λίγα γι’ αυτό σου το εγχείρημα

Σ.Γ.: Πρόκειται για μια ταινία εποχής που διαδραματίζεται στην Ελλάδα του ’40 και περιγράφει ένα συμβάν, στο οποίο ένα παιδί θέλει να κλέψει τροφή για την αγαπημένη του από ένα παρκαρισμένο jeep Γερμανών που ξεφορτώνουν τρόφιμα σε μια βάση επιχειρώντας ένα salto mortale που δεν του πετυχαίνει και καλείται να δεχτεί τις συνέπειες. Αυτό το περιστατικό, πρόκειται για αληθινή ιστορία και συνοψίζει την έννοια του πολέμου δείχνοντας την πείνα, την απώλεια και την σκληρότητα του ανθρώπου. Στην σκηνή της τιμωρίας του ήρωα, δεν βλέπουμε το ξύλο αλλά τα πρόσωπα των υπολοίπων Γερμανών που είναι παρόντες, τον σαδισμό των ανθρώπων, που αποτελεί πιθανότατα αποτέλεσμα του πολέμου, καθώς εκείνοι χάνουν το χαρακτηριστικό τους γνώρισμα, την ανθρωπιά..

Σαλταδόροι

Μ.Μ.: Στις επόμενες ταινίες σου, όμως, όπως για παράδειγμα το Intellectual Tramps, αναδεικνύεις θέματα περισσότερα εσωτερικά, όπως η κοινή λογική και η θρησκεία

Σ.Γ.: To Intellectual Tramps αναδεικνύει το παράλογο της θανατικής ποινής , που μπορεί στην Ελλάδα να έχει καταργηθεί, αλλά αυτό δεν συμβαίνει σε όλες τις χώρες, ακόμα και σήμερα. Πρωταγωνιστής είναι ένας κατάδικος, ο οποίος επρόκειτο να περάσει από ανάκριση για το αν είναι λογικός ή τρελός. Σε περίπτωση που αποδειχθεί τρελός, γλιτώνει την θανατική ποινή διότι δεν μπορεί να συλλάβει τον νόμο που του επιβάλλεται. Όσον αφορά, την πίστη και την θρησκεία, αυτό φαίνεται από μια σκηνή, στην οποία κατά την διάρκεια της ανάκρισης, τον ρωτούν αν είναι θρήσκος και απαντάει αρνητικά και, στην συνέχεια, τον ρωτούν αν δεν πιστεύει στον Θεό και τους απαντά πως πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Για μένα, η πίστη είναι διαφορετική από την θρησκεία. Πίστη μπορεί να έχεις σε ιδανικά, στους ανθρώπους, στην αγάπη, παντού. Το τι είναι Θεός για τον καθένα είναι κάτι υποκειμενικό.

intellectual tramps poster

Μ.Μ.: Αυτή την ταινία που μπορεί να την δει ο κόσμος;

Σ.Γ.: Η ταινία αφού προβλήθηκε στις νύχτες πρεμιέρας και στο σπουδαστικό φεστιβάλ Δράμας, πέρασε από το altcine action, το οποίο είναι το online βαλκανικό φεστιβάλ μικρού μήκους και εκεί μπορεί να την βρει ο καθένας.

Μ.Μ.: Η επόμενη ταινία σου είναι το Point Blank. Τι ήθελες να περάσεις στο κοινό μέσα από αυτή την ταινία;

Σ.Γ.: Το Point Blank μας δείχνει έναν νεαρό που πρόκειται να αυτοκτονήσει και οδεύει προς την ταράτσα ενός ξενοδοχείου. Για να φτάσει στην ταράτσα, πρέπει να πάρει ασανσέρ, μέσα στο οποίο παγιδεύεται. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με τους φόβους του όντας εγκλωβισμένους με τρεις άγνωστους ανθρώπους, οι οποίοι του φαίνονται ανεξήγητα οικείοι. Στην ταινία, θίγονται θέματα οικογένειας, απώλειας, απουσία της γονεϊκής φροντίδας και, κυρίως, πως διαχειρίζεται ένας νέος τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, όταν δεν μπορεί να δει εναλλακτικές λύσεις, λόγω του νεαρού της ηλικίας, λαμβάνοντας ανορθολογικές αποφάσεις, όπως για παράδειγμα να αυτοκτονήσει. Ο καθένας πρέπει να κάνει τις επιλογές του πριν να είναι αργά, χωρίς να ξεχνάει, όμως, ότι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες, που επηρεάζουν τόσο εμάς όσο και το περιβάλλον μας. Η ταινία ενώ είναι γυρισμένη μέσα από τα μάτια του νεαρού, μας επιτρέπει να ταυτιστούμε, έστω και λίγο, με όλους τους χαρακτήρες.

point blank poster 2

Μ.Μ. Που έχει προβληθεί το  Point Blank και πως μπορεί το κοινό να την δει;

Σ.Γ.: Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο Short Film Nights στο Λουτράκι, ακολούθησε μια προβολή στο Τριανόν και στις Νύχτες Πρεμιέρας στο διαγωνιστικό τμήμα στον κινηματογράφο Δαναό. Από τότε έχει κάνει μια παύση λόγω κάποιων τεχνικών αλλαγών στο μοντάζ και μέσα στο καλοκαίρι θα συνεχιστεί η πορεία της σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Αφού κάνει ένα μικρό κύκλο σε φεστιβάλ, θα είναι ανοιχτή στο διαδίκτυο για το κοινό.

 

Μ.Μ.: Παρόλα αυτά ετοιμάζεις μια νέα ταινία που ξεκινά κάπως διαφορετικά από τις υπόλοιπες...

Σ.Γ.: Στην καινούρια ταινία, ο ήρωας είναι ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, ανακαλύπτοντας, όμως, την μαγεία του Film Noir, συνειδητοποιεί την πεζότητα της καθημερινότητάς του. Αυτό που τον χαρακτηρίζει, κυρίως, είναι η έλλειψη προτύπου. Γι αυτό και όταν ασχολείται με το Film Noir, έπειτα από ένα ατύχημα, πιστεύει ότι είναι ο ηθοποιός Humphrey Bogart (Casablanca). Επέλεξα αυτόν τον ηθοποιό γιατί είναι μια εμβληματική φιγούρα καθώς αποτέλεσε σύμβολο κατά της λογοκρισίας, κι επίσης, επειδή όλοι οι ηθοποιοί της εποχής εκείνης, υποδύονταν συγκεκριμένους ρόλους, οι οποίοι δημιουργούσαν πρότυπα κάτι που γινόταν για πρώτη φορά. Για παράδειγμα, ο Humphrey Bogart είναι γνωστός ως ατάραχος, γόης, ντεντέκτιβ ή η Μέριλιν Μονρόε ως το ποθητό θηλυκό. Η ταινία συνδυάζει το παλιό και το νέο. Το σλόγκαν της είναι: «Όταν το παλιό συναντάει το νέο αποκτάει κι ενδιαφέρον». Ο συνδυασμός αυτός μας βοηθάει να ταξιδέψουμε στον χρόνο μπρος και πίσω και να αποτίσουμε συνολικά έναν φόρο τιμής σε μιαν άλλη εποχή της Τέχνης, του κινηματογράφου, της μουσικής, της καθημερινότητας, μιας άλλης ζωής..

Humphrey - Χάμφρει

Μ.Μ.: Το εγχείρημα μιας νέας ταινίας σε μια τέτοια οικονομική κατάσταση είναι σίγουρα πολύ δύσκολο. Πως σκοπεύεις να το πραγματοποιήσεις;

Σ.Γ.: Για την ώρα έχουμε δημιουργήσει μια σελίδα στον Indiegogo, πρόκειται για μια ηλεκτρονική πλατφόρμα, στην οποία ο καθένας μας μπορεί να συνεισφέρει με ό,τι ποσό θέλει μέσω πιστωτικής, χρεωστικής ή όποιο άλλο μέσο έχει. Με κάθε δωρεά, αυτός που συνεισφέρει έχει και τα αντίστοιχα οφέλη, από μια αφίσα της ταινίας, DVD, μια μπλούζα μέχρι που να αναφερθεί ως παραγωγός της ταινίας. Η πλατφόρμα αυτή θα είναι ανεβασμένη μέχρι τις 25\6.

Μ.Μ.: Στέφανε σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σου και εύχομαι καλή συνέχεια και καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις!

Σ.Γ.: Σε ευχαριστώ πολύ κι εγώ με την σειρά μου εύχομαι καλή συνέχεια στο site σας.