Συνεντεύξεις

«Για να ανακαλύψεις τι κρύβεις μέσα σου, θα πρέπει να βαδίσεις έξω.»

Ο Τομ γεννήθηκε στο Βιετνάμ. Ήθελε πάντα να ταξιδέψει τον κόσμο.

Μόλις είχε τελειώσει το ταξίδι του στη Βουδαπέστη, όταν συστηθήκαμε στο σπίτι που θα μας φιλοξενούσε για τη διαμονή μας στην Κωνσταντινούπολη. Εκείνον για 5 μέρες, εμένα για μερικούς μήνες. Αρχίσαμε να ανταλλάσουμε τις ιστορίες μας στο κατώφλι του σπιτιού και από ότι φάνηκε γρήγορα, η δίκη του ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Ο Tom είναι ένας πολίτης του κόσμου. Και η ιστορία του είναι μια υπενθύμιση, ότι τα όλα όνειρα προορίζονται για να πραγματοποιηθούν.

 Me - Italy -ΙΤΑΛΙΑ

Σε τι θα απέδιδες την έναρξη του ταξιδιού σου;

Προτού ξεκινήσει το οτιδήποτε, εργαζόμουν σε μια Οικονομική εταιρία, όπου δούλευα με μεγάλο ωράριο. Θα ξεκινούσα τη δουλειά στις 8 το πρωί και θα έφευγα τα μεσάνυχτα, ή μερικές φορές στις 2 το πρωί, αναλόγως με τη δουλειά που θα έπρεπε να τελειώσουμε στο γραφείο. Αλλά το πραγματικό «πρόβλημα» δεν ήταν οι ώρες, –δεν με απασχολούσαν ιδιαίτερα. Ήταν το συναίσθημα, ότι κάνω κάτι που δεν με ανταμοίβει ψυχολογικά που με έπεισε να φύγω. Κάτι μέσα μου ένιωθε ανικανοποίητο. Σίγουρα δεν έφταιγαν τα χρήματα. Ήταν η λαχτάρα μου για ελευθερία, για περιπέτεια, για το άγνωστο. Κάθησα πολλές φορές στο γραφείο και σκέφτηκα, πώς θα ήταν να βρίσκομαι έξω, να βλέπω τοπία και να γνωρίζω ανθρώπους, να δοκιμάζω φαγητό που δεν είχα δοκιμάσει πιο πριν. Η καθημερινότητα και η ρουτίνα της αστικής ζωής του Σύδνεϊ, έπνιγε σταδιακά και το τελευταίο καταφύγιο της λογικής μου.

Έπειτα, απολύθηκα. Μου ανακοινώθηκε ότι δεν με υπολόγιζαν ποτέ στην εταιρία, για τη θέση του οικονομικού αναλυτή. Επομένως, από την οπτική μου, δεν είχα δουλειά, δεν είχα χρήματα, παρά μόνο μερικές οικονομίες στην άκρη και όλους τους απέραντους δρόμους να ξανοίγονται μπροστά μου, με όλα τα σύννεφα να είναι ραμμένα από ασήμι. Έτσι άρχισα να σημειώνω στο χάρτη τα μέρη που ήθελα να πάω. Το επόμενο πράγμα που ξέρω, είναι ότι πούλησα ένα μέρος των επενδύσεών μου, στο χρηματηστήριο και έκλεινα βαλίτσες.

Cappadocia -ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ

Πόσο μεγάλη είναι η απόσταση, μεταξύ του να δουλεύεις και μια μέρα να βρίσκεσαι άνεργος και να ταξιδεύεις;

Μπήκα στο αεροπλάνο ένα μήνα αφότου έφυγα από τη δουλειά μου. Ακόμα δεν μπορώ να κατανοήσω την «απόσταση», ένιωσα μόνο την απελευθέρωση. Την ίδια στιγμή όμως και φόβο. Περιστρεφόμουν μέσα σε αυτό,  που επιθυμούσα μέχρι πριν λίγο καιρό –το άγνωστο! Ήταν η πρώτη μου φορά που ταξίδευα μόνος μου, με το σακίδιό μου, σε νέες χώρες με μόνο εφόδιο τις λίγες  ιστορικές μου γνώσεις για αυτά τα μέρη. Θα σου έλεγα ψέματα, αν δεν παραδεχόμουν ότι όλο αυτό με έκανε να νιώθω άγχος. Αλλά ο ενθουσιασμός και η βαθιά μου επιθυμία να περιπλανηθώ τα παραγκώνισε όλα.

 

Τι σε έκανε να επιλέξεις αυτά τα σημεία του χάρτη;

Μεγαλώνοντας στο Βιετνάμ, (τώρα εξελισσόμενη χώρα, μα μέχρι πρότινος φτωχή) συχνά αναρωτιόμουν πώς μοιάζει η Ευρώπη. Το φαγητό, η Ιστορία, οι άνθρωποι, η κουλτούρα. Ήταν κάτι εξοτικό για μένα. Ακόμα και όταν μετακόμισα στην Αυστραλία, η ίδια περιέργεια για την Ευρώπη με στοίχειωνε. Μερικές φορές, έψαχνα εικόνες στο Google, της Βενετίας, της Ρώμης, του Παρισιού και αναλογιζόμουν πως είναι να αισθάνεσαι να βρίσκεσαι εκεί. Αλλά την ίδα στιγμή, δεν επιθυμούσα πολυταξιδεμένα και τουριστικά μέρη μόνο, οπότε επέλεξα την Ανατολική Ευρώπη, όπου ένιωθα ότι υπάρχουν πολλά να ανακαλύψει κανείς. Και σίγουρα είμαι ευτυχισμένος που το έκανα. 

Το σχήμα του ταξιδιού μου, έχει ως εξής: Ρώμη-Φλωρεντία-Βενετία-Βιέννη-Πράγα-Βουδαπέστη-Κωνσταντινούπολη-Καππαδοκία-Λονδίνο 

Me - Istanbul -ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

 

Περιέγραψέ μου τον παλμό κάθε πόλης

Είναι στα αλήθεια δύσκολο να περιγράψω μερικά από τα μέρη που βρέθηκα, αλλά θα προσπαθήσω να περιγράψω τα πιο αξέχαστα –παρ’ όλο που η προσπάθειά μου μπορεί να είναι χάλια.

Ρώμη:  Αδιαμφισβήτητα ενδιαφέρουσα με το δικό της τρόπο. Εκτός από τη Ρώμη, δεν έχω βρεθεί ποτέ σε καμιά πόλη, όπου μπορεί να περπατάς ένα μικρό χαοτικά πολυσύχναστο δρομάκι, με μικρά café σε κάθε πλευρά του πεζοδρομίου, ερειπωμένα κτήρια, βρώμικα σοκάκια και μόλις στρίψεις στη γωνία, μπροστά στα μάτια σου, βρίσκεται ένα αρχαίο κτήσμα, χρονολογιμένο χιλιάδες χρόνια πριν. «Δεινόσαυροι» πολιτισμού που αργοπεθαίνουν, τα κειμήλια που ο χρόνος φαίνεται να ξέχασε να πάρει, στέκονται ακόμα εκεί, μετά από τόσες γενιές και ιστορικά γεγονότα. Με έπιασε δέος και κατά κάποιο τρόπο συγκίνηση. Ήθελες να ρωτήσεις τον εαυτό σου, «Πώς γίνεται να είναι αυτό εδώ μετά από τόσα χρόνια?» 

Budapest -ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ

Βουδαπέστη:  Κάποιος μου είπε κάποτε, ότι η Βουδαπέστη είναι ότι θα ήταν η Βιέννη, εάν είχε πέσει στο κομμουνιστικό μπλοκ. Η Βουδαπέστη είναι ένα μανιφέστο εναλλακτικής ιστορίας για να το πω απλά. Μακριά από την πολιτική, πιστεύω ότι αυτή η δήλωση έχει μια δόση ειλικρίνειας. Η αρχιτεκτονική σίγουρα κουβαλά μια ομοιότητα αλλά τα κτήρια στη Βουδαπέστη δεν είναι τόσο καλοδιατηρημένα όσο στη Βιέννη. Οι άνθρωποι, παρ’ όλα αυτά, ήταν πολύ εγκάρδιοι και είχαν μια ζωντανή υπόγεια υποκουλτούρα. Μου φαινόταν, σαν τουρίστας, ότι οι Ούγγροι κατάφερναν να περνάνε πολύ καλά, πέρα από τα εσωτερικά τους προβλήματα και τις πολιτικές αναταράξεις. Οι πόλη και οι άνθρωποι, ήταν μια διαθήκη ανθρωπιάς κατά κάποιο τρόπο.

Κωνσταντινούπολη: Το κλισέ ότι η Ανατολή συναντά τη δύση μου προκαλούσε σύγχυση. Η πιο ζωντανή μου ανάμνηση από την Κων/πολη,  ήταν όταν έτρωγα το δείπνο μου κοντά στην γέφυρα του Γαλατά. Τότε άκουσα δυνατές προσευχές από ένα κοντινό τζαμί, γαλήνιο και εκωφαντικό μαζί! Και ο ήχος από τις προσευχές ανακατεύτηκε από τη μουσική του δρόμου. Σαν να μην ήταν αρκετό, η Πόλη αποφάσισε να τα ανακατέψει όλα αυτά με το διαρκές ήχο των αυτοκινήτων και τις φωνές των   καταστηματαρχών που σε προσκαλούν. Ήταν σουρεαλιστικό! Ήταν πραγματικά μια αποτυχία κάθε αρμονίας αλλά ταυτόχρονα μυστήριο, ολοζώντανο τόσο συναρπαστικό. 

Καππαδοκία: Θα μπορούσα να πω, ότι αν φανταζόμουν έναν εξωγήινο πλανήτη, αυτός θα ήταν η Καππαδοκία. Οι πολλές αλλόκοτες πέτρινες κοιλάδες και οι αλλόκοτες μορφές των πέτρινων κτησμάτων, οι φιλικοί ντόπιοι κάτηκοι, τα αερόστατα, μου πήραν το μυαλό. Η Καππαδοκία είναι το πιο όμορφο μέρος που έχω πάει όλη μου τη ζωή και σίγουρα θα επέστρεφα.. 

Istanbul -ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

 

Τι ήθελες να πετύχεις;

Εκτός από τα ικανοποιησω την περιέργειά μου, ήθελα επίσης να μάθω περισσότερα για μένα. Οι άνθρωποι τείνουν να κοιτούν προς τα έξω και να προβάλουν τον εσωτερικό τους εαυτό στον κόσμο σε μια απόπειρα να τον κατανοήσουν. Όμως, πιστεύω ότι αυτό το λάθος εδώ είναι ότι οι άνθρωποι δεν κοιτούν και δεν εξερευνούν εσωτερικά. Και αυτό είναι το δυσκολότερο κομμάτι –να μπορέσεις να κατανοήσεις ποιος είσαι εσύ, πριν αποπειραθείς να κατανοήσεις τον κόσμο. Διότι νομίζω κάθε γνώση για τον κόσμο δίχως γνώση του ποιος είσαι, είναι ληψή γνώση.

 

Ποια βασικά –μη υλικά αγαθά θα πρέπει να έχει ένας ταξιδιώτης  μαζί του;

Ένα ανοιχτό μυαλό είναι αρκετό. Και να μην εμπιστεύεσαι το τι λένε τα media για την κάθε χώρα. 

Me - London 2 -ΛΟΝΔΙΝΟ

Είναι ο Tom ένας κανούργιος άνθρωπος σήμερα;

Δεν είμαι βέβαιος ακόμα. Είμαι «υπαρξιστής» οπότε είμι διαρκώς απορροφημένος από την ιδέα του θανάτου. Η σκέψη ότι μια μερα, θα σταματήσω να υπάρχω, μηδενίζει το οτιδήποτε κάνω τώρα. Έχω προσπαθήσει να αποδεχτώ την πραγματικότητα, και είμαι ευγνώμων που είμαι ζωντανός. Και ένα κομμάτι της δυσφορίας μου αυτής με το θάνατο, είναι ότι δεν θα μπορώ να ζω συνέχεια αυτό που κάνω τώρα. Επομένως δεν ξέρω αν βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Σίγουρα όμως, είμαι ευγνώμων που είμαι ζωντανός.

 

Για τους αναγνώστες του Hashmag, μα και για όλους εμάς, ο Τομ ήθελε να αφήσει μια σημείωση:

-"Tom Waits was my companion during my journey (along with Jack Kerouac’s On The Road) and I did listen to his “Diamonds In Your Mind” a lot so as a recap, I would like to quote it here:"

“Always keep a diamond in your mind

Wherever you may wander

Wherever you may roam

You gotta always keep a diamond in your mind” 

Me - London 1 -ΛΟΝΔΙΝΟ

 

 

* ο είναι φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, του Παντείου Πανεπιστημίου. Στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus, βρέθηκε για έξι μήνες στην Κωνσταντινούπολη.