Συνεντεύξεις

Γιώργος Αδαμαντιάδης: ‘Είναι εύκολο να ξεγελάσεις το κοινό ότι είσαι καλός ηθοποιός, τον εαυτό σου όμως όχι’

Προσγειωμένος και συνειδητοποιημένος, ο Γιώργος Αδαμαντιάδης μας μιλάει για τις δικές του αλήθειες στο θέατρο. Αν και είναι πολύ νέος, έχει ασχοληθεί με το θέατρο και ακαδημαϊκά, αφού είναι υποψήφιος διδάκτορας με θεματική το έγκλημα της γενοκτονίας στο θέατρο, ενώ έχει συμμετάσχει και σε τηλεοπτική παραγωγή του BBC με θέμα την Αντιγόνη του Σοφοκλή! Όλα αυτά σε συνδυασμό με τα ταξίδια του στο εξωτερικό προκειμένου να εξειδικευτεί σε συγκεκριμένες μεθόδους υποκριτικής, συνθέτουν ένα εντυπωσιακό βιογραφικό που μας δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες για το μέλλον!

12773078_1094131920606874_1319089784_o

Μαρία Μαρίνη: Ξεκίνησες τις σπουδές σου στο θέατρο αφού αποφοίτησες από το τμήμα Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων. Αυτό συνέβη γιατί αποφάσισες μετά το πανεπιστήμιο να ασχοληθείς με την υποκριτική ή επειδή ήθελες να έχεις κι ένα επιπλέον πτυχίο;

Γιώργος Αδαμαντιάδης: Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο πραγματοποιήθηκε ενώ ήμουν στα Γιάννενα και σπούδαζα. Συμμετείχα σε μια θεατρική ομάδα αρκετά υψηλού επιπέδου και τα φοιτητικά μου χρόνια τα πέρασα με συνεχείς παραστάσεις. Όλη μέρα στο θέατρο. Από τις πιο δημιουργικές περιόδους που έχω ζήσει. Μόνιμα σε μια πρόβα.  Όλα λοιπόν είχαν πάρει τον δρόμο τους πολύ πριν αποφοιτήσω.

Μ.Μ.: Πως ένιωσες όταν, ενώ ήσουν πρωτοετής σπουδαστής ακόμα, έλαβες μέρος ως ηθοποιός στο Θέατρο Τέχνης, Κάρολος Κουν;

Γ.Α.: Ως φοιτητής δεν είχα συνειδητοποιήσει την τεράστια ιστορία του Θεάτρου, στο οποίο θα έπαιζα. Όλα αυτά μέχρι την ημέρα της πρεμιέρας βέβαια! Όταν πήγα στο καμαρίνι να ετοιμαστώ, υπήρχε μια φωτογραφία του Κάρολου Κουν εκεί και ήταν σαν να με κοιτούσε. Από εκείνη την στιγμή κι έπειτα άρχισα να βλέπω πιο σοβαρά αυτό που έκανα, καθώς μέχρι τότε για μένα ήταν απλά ένα παιχνίδι.

Μ.Μ.: Έκανες ένα μεταπτυχιακό στο Royal Central School of Speech and Drama με σκοπό να ειδικευτείς στην αμερικάνικη μέθοδο υποκριτικής. Θεωρείς ότι δεν σου δίνεται η ευκαιρία στο εσωτερικό της χώρας να εξελίξεις τις σπουδές σου;

Γ.Α.: Σου δίνεται. Θεωρώ όμως ότι πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός στην επιλογή των ανθρώπων με τους οποίους θέλεις να δουλέψεις. Εγώ ήμουν από τους τυχερούς καθώς αρχικά σπούδασα στη σχολή της Δήμητρας Χατούπη, η οποία έχει εξαιρετικούς καθηγητές! Ο καθένας τους μου προσέφερε εξαιρετικά εφόδια. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την υποκριτική τέχνη. Εμένα μου κινούσε την περιέργεια η αμερικανική μέθοδος, έτσι, λοιπόν, για να καλύψω την περιέργεια μου, αποφάσισα να ανακαλύψω περισσότερα γι’ αυτήν την μέθοδο από τους πλέον ειδικούς.

Μ.Μ.: Ποιο είναι, για σένα, το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της δικής σου μεθόδου;

Γ.Α.: Αρχικά επικεντρώνομαι στα πρακτικά στοιχεία κάθε χαρακτήρα. Προσπαθώ να βάλω τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του στην καθημερινότητά μου και από εκεί και πέρα αρχίζω να δημιουργώ έναν καινούριο άνθρωπο μέσα από το δικό μου σώμα προσθέτοντας πληροφορίες όπως, για παράδειγμα, ο τρόπος που μιλάει, ο τρόπος που κινείται, ακόμα και ο τρόπος που κοιμάται. Αυτό όμως είναι μόνο το περιτύλιγμα. Η ουσία είναι οι πράξεις του χαρακτήρα. Αυτό που με κινεί είναι η περιέργεια. Δεν μπορώ να προσπαθήσω να ψάξω πως νιώθει ένας χαρακτήρας γιατί θα πέσω στην παγίδα να παίξω το συναίσθημα. Ψάχνω τα στοιχεία που τον οδηγούν να κάνει ότι κάνει. Προσπαθώ να καταλάβω τι τον έσπρωξε να πράξει όπως έπραξε. Αυτή η προσπάθεια, για μένα τουλάχιστον, δεν είναι διανοητική. Απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση και προσήλωση αλλά είναι καθαρά πρακτική. Χειρονακτική. Όταν δουλεύεις πρακτικά πάνω σε συγκεκριμένα στοιχεία, δεν χρειάζεται να «παίξεις» κάτι. Συμβαίνουν όλα από μόνα τους. Και σαν θεατής, όμως, δεν μου αρέσει να βλέπω άλλους ηθοποιούς να «προσπαθούν να παίξουν», γιατί στο τέλος, αυτό που βλέπω είναι μόνο η προσπάθεια. Αντιθέτως, λατρεύω να βλέπω ηθοποιούς να «υπάρχουν» πάνω στην σκηνή, γιατί σε τελική ανάλυση, ο θεατής θα αναρωτηθεί αν πιστεύει αυτό που βλέπει ή αν είναι ψεύτικο και δεν τον πείθει. Για μένα αυτό είναι το νόημα της υποκριτικής.

12767781_1094131703940229_957466025_n

από την παράσταση Bonnie & Clyde

Μ.Μ.: Το 2011 έλαβες μέρος στην τηλεοπτική παραγωγή του BBC με θέμα την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Τι εντυπώσεις σου άφησε αυτό;

Γ.Α.: Δεν μου αρέσει να μεγαλοποιώ τα πράγματα. Όταν έγινε η πρόταση, η παραγωγή του BBC έψαχναν κάποιον ελληνόφωνο. Στο Λονδίνο δεν υπάρχουν πολλοί κι εγώ έτυχε να βρίσκομαι εκεί τότε. Το σπουδαιότερο για μένα ήταν ότι δούλεψα με ανθρώπους, τους οποίους έβλεπα μέχρι τότε στον κινηματογράφο και ξαφνικά βρέθηκα να παίζω μαζί τους! Επίσης, αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι ενώ στην Ελλάδα παρατηρείται μια έπαρση στους ηθοποιούς, στην Αγγλία αυτό δεν υπάρχει σε τέτοιο βαθμό. Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι εκεί οι ηθοποιοί είναι ακριβώς όπως οι γιατροί ή οι δάσκαλοι ή οι μηχανικοί. Φυσιολογικοί άνθρωποι που κάνουν μια κανονική δουλειά. Όχι σταρ. Από την άλλη, νομίζω ότι έχει σχέση και με την κουλτούρα των Άγγλων. Το θέατρο εκεί αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αγαθά. Υπάρχει στην καθημερινότητα κάθε οικογένειας. Φαντάσου ότι τα παιδιά ασχολούνται με τις τραγωδίες του Σαίξπηρ από το δημοτικό.

Μ.Μ.: Λες ότι οι Άγγλοι θεωρούν το Θέατρο μια κανονική δουλειά. Δεν είναι, όμως, κατά μια έννοια, λειτούργημα;

Γ.Α.: Θεωρητικά είναι. Κάνουμε θέατρο για να πούμε μια ιστορία και αυτή η ιστορία να κάνει τον άλλον καλύτερο άνθρωπο. Για μένα ο ηθοποιός στην εποχή μας πρέπει να είναι λίγο «σούπερ ήρωας». Χρειάζεται να ξέρει να τραγουδάει, να χορεύει, να μιλάει σωστά, να έχει τέλεια φυσική κατάσταση και ταυτόχρονα να κάνει και άλλες δουλειές για να ζήσει. Παρόλα αυτά, οι δεξιότητες που πρέπει να έχει, δεν τον κάνουν καλύτερο άνθρωπο από κάποιον άλλον. Έχουμε φτάσει σε σημείο να πιστεύουμε ότι είμαστε «κάποιοι», ενώ δεν είμαστε. Είναι εύκολο να ξεγελάσεις το κοινό ότι είσαι καλός ηθοποιός, τον εαυτό σου όμως όχι. Όσους επαίνους και να πάρεις από τους κριτικούς ή από φίλους σου, αν μέσα σου ξέρεις ότι δεν είσαι καλός, δεν μπορείς να λειτουργήσεις με αυτή την ψευδαίσθηση. Ο ηθοποιός οφείλει να προσφέρει κυρίως στους άλλους.  Να τρέφει τους άλλους και όχι να τρέφεται από αυτό που δημιουργεί. Να είναι έμπνευση, όχι να εξυψώνεται ο ίδιος. Με αυτή την έννοια, το θέατρο αν γίνεται σωστά, είναι όντως λειτούργημα.

Μ.Μ.: Στην τελευταία σου δουλειά υποδύεσαι τον Clyde Barrow, διαβόητο ληστή, που ωστόσο στο έργο μας παρουσιάζει μια πιο ανθρώπινη πλευρά. Πες μας γι’ αυτό.

Γ.Α.: Όταν η μόνη πληροφορία που έχεις είναι ότι κάποτε υπήρχε ένας ληστής στην Αμερική ο οποίος λήστευε και σκότωνε, κατευθείαν δημιουργείς στο κεφάλι σου ένα τέρας. Έπρεπε λοιπόν να βρω τις αιτίες που τον έσπρωξαν να κάνει αυτά που έκανε. Ο Clyde Barrow ήταν ένα παιδί που προερχόταν από τις χειρότερες φτωχογειτονιές του Ντάλας την περίοδο της οικονομικής κρίσης στην Αμερική. Έκλεψε ένα ραδιόφωνο και πήγε στο αναμορφωτήριο. Όταν βγήκε από εκεί, έκλεψε ένα αμάξι και κατέληξε στην φυλακή. Έλεγαν τότε, ότι ο Barrow μπήκε ένα προσκοπάκι και βγήκε κροταλίας. Αυτό συνέβη γιατί στην φυλακή που ήταν βιάστηκε πολλές φορές μέχρι που αναγκάστηκε να σκοτώσει τον βιαστή του. Από την στιγμή που έγινε ο πρώτος φόνος είχε έναν ξεκάθαρο στόχο: να μην ξαναπάει στην φυλακή. Έτσι, ο φόνος αποτελεί το μέσο για να πετύχει τον σκοπό του. Πραγματικά πιστεύω ότι δεν ήθελε να σκοτώσει κανέναν. Οι αστυνομικοί προσπαθούσαν να κάνουν την δουλειά τους, να πιάσουν τον Barrow κι εκείνος να μην συλληφθεί. Εκ των πραγμάτων λοιπόν όταν υπάρχουν δύο αντίθετες δυνάμεις, απόλυτα προσηλωμένες στον στόχο τους και στην εξίσωση μπαίνουν και όπλα, υπάρχει τεράστιος κίνδυνος κάποιος να σκοτωθεί.

Μ.Μ.: Βλέπεις σε σένα κάποια χαρακτηριστικά του Clyde Barrow;

Γ.Α.: Οδηγώ εξίσου καλά! (γέλια) Επειδή δεν παίζω τον Clyde, αλλά φέρω κάποια κομμάτια του πάνω στην σκηνή ως αγγελιοφόρος, ότι βγαίνει εκείνη την ώρα δεν μπορώ να πω ότι είναι του Clyde αλλά δικό μου. Το μόνο κοινό που μπορώ να πω ότι έχουμε, είναι η αφοσίωσή μας στον στόχο μας.

Μ.Μ.: Σε κάποιο σημείο του έργου ο Clyde παραδέχεται ότι θα μπορούσε να δουλεύει ως μηχανικός αυτοκινήτων και μάλιστα πως θα μπορούσε να είναι και πολύ καλός. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να αποδεχτεί το ισχύον καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο γενικά κατηγορεί στην περίπτωση που έβρισκε κάτι που του άρεσε πραγματικά ή θεωρείς πως ακόμα κι αν έβρισκε κάτι που να τον γεμίζει, θα ασκούσε κριτική και θα προσπαθούσε να απελευθερωθεί από αυτό;

Γ.Α.: Ο Clyde θα ήθελε να κάνει μια τίμια δουλειά χωρίς να κλέβει, να ζει με τα λεφτά που βγάζει, να μην έχει ανάγκη κανέναν και να ζήσει μια όμορφη κανονική ζωή με την Bonnie. Προφανώς δεν του αρέσει αυτό που κάνει. Δεν γίνεται να σου αρέσει να ζεις σε ένα αμάξι αποκλειστικά, να τρέφεσαι με κονσέρβες και να έχεις την ευθύνη μιας δεύτερης ψυχής, την οποία θέτεις σε διαρκή κίνδυνο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι ο Clyde ήταν λάτρης της περιπέτειας! Ήταν ένας άνθρωπος που προσπαθούσε να επιβιώσει. Στο έργο σε κάποιο σημείο λέω στην Bonnie ότι οι συγγενείς μας σίγουρα μας ζηλεύουν επειδή τουλάχιστον είμαστε ελεύθεροι. Αλλά το λέω για να την παρηγορήσω και να το πιστέψω κι εγώ ο ίδιος. Αν ο Clyde ήταν μόνος του, η ιστορία θα ήταν διαφορετική. Η Bonnie Parker είναι ένας παράγοντας που αλλάζει τα πάντα.

12591995_924710020945913_1033618495_o

Μ.Μ.: Οι Clyde & Bonnie έχουν διαπράξει τόσες ληστείες αλλά δεν το κάνουν για τα χρήματα, χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η  Bonnie που έχει μόνο ένα κόσμημα και μάλιστα από τον πρώην σύζυγό της. Για ποιον λόγο κάνουν τις ληστείες εκτός από την επιθυμία τους να γίνουν γνωστοί στους πάντες;

Γ.Α.: Καταρχήν ο Clyde και η Bonnie δεν κάνουν ληστείες για μεγάλα ποσά. Λήστευαν σαν να ήταν η δουλειά τους: για να πάρουν τα χρήματα από κάπου και μετά να πάνε σε ένα παντοπωλείο και να αγοράσουν νερό, φαγητό και ποτό. Ήταν μια καθημερινή δουλειά, θα μπορούσαμε να πούμε. Όσον αφορά την δημοσιότητα, είναι κάτι που αρέσει σε όλους τους ανθρώπους, αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι άρεσε στον Clyde γιατί τον παρουσίαζαν ως δολοφόνο φορτώνοντας του φόνους που δεν είχε διαπράξει. Ο Clyde σκότωνε μόνο όταν ήταν αναγκασμένος να σκοτώσει γι’ αυτό και το έκανε με μεγάλη ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα. Ωστόσο έκανε ότι μπορούσε για να μην φτάσουν τα πράγματα σε αυτό το σημείο. Επιπλέον, υπάρχει και ο κώδικας στην αστυνομία, σύμφωνα με τον οποίο, αν κάποιος σκοτώσει αστυνομικό, δεν πάνε να τον συλλάβουν αλλά να τον σκοτώσουν κατευθείαν, κάτι που ήταν ξεκάθαρο στον Clyde. Άρα, ήταν ο θάνατος σου, η ζωή μου.

12620400_924387867644795_1082439335_o

Μ.Μ.: Βλέποντας τις αδυναμίες που παρουσιάζουν οι Bonnie & Clyde θεωρείς ότι βρίσκουν την λύτρωση και την κάθαρση μέσα από την αγάπη τους;

Γ.Α.: Ο Clyde ήξερε ότι θα πεθάνει και μάλιστα είχε κάνει την διαθήκη του που άφηνε τα χρήματά του στους γονείς του. Αυτό που δεν ήθελε με τίποτα ήταν να συμβεί το ίδιο με την Bonnie. Ήθελε να φύγει μόνος του. Εκείνη δεν είχε σκοτώσει ποτέ κανέναν, οπότε θα πήγαινε στην φυλακή σαν συνεργός. Τον Clyde θα τον σκότωναν, ήταν δεδομένο. Δεν περίμενε ποτέ τέτοια ενέδρα. Τους σκότωσαν με 183 σφαίρες. Δεν πρόκειται απλά για εκτέλεση ή τιμωρία. Αυτό ήταν κάτι διαφορετικό, αρρωστημένο. Οι αστυνομικοί πρέπει να είχαν φοβηθεί τόσο πολύ τους που έριξαν όσες περισσότερες σφαίρες μπορούσαν. Λες και ήθελαν να είναι σίγουροι ότι θα σκοτώσουν ακόμα και την ψυχή τους. Νομίζω ότι η κάθαρση του Clyde ήρθε στην κηδεία τους, στην οποία πήγαν 100.000 άτομα. Αυτό σε μια περίοδο που δεν υπήρχαν μέσα δικτύωσης για να διαδοθεί, αλλά κυκλοφόρησε στόμα με στόμα, πράγμα που σημαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος συμβόλιζε κάτι.

Μ.Μ.: Τι θεωρείς ότι συμβόλιζε ο Clyde Barrow;

Γ.Α.: Για μένα συμβόλιζε τον αγώνα του φτωχού απέναντι στον πλούσιο. Πήρε τα όπλα ενάντια σε ένα σύστημα αδικίας στην Αμερική, την περίοδο της κρίσης με τρομακτική ανεργία, με πείνα και όλες τις παθογένειες που μπορεί να έχει μια κοινωνία μαζεμένες, γιατί μια οικονομική κρίση βγάζει το χειρότερο πρόσωπο μιας κοινωνίας. Ο Clyde ήταν προϊόν της εποχής του. Δεν πιστεύω ότι ήθελε ποτέ να γίνει σύμβολο ή ότι είχε καταλάβει πως τον έβλεπε ο κόσμος. Το γεγονός ότι είχε και μια γυναίκα, έκανε την ιστορία του λίγο μυθιστορηματική. Όλοι ήθελαν να γίνουν Bonnie & Clyde, να ληστεύουν τράπεζες, να είναι διάσημοι και να ζουν τον έρωτά τους. Πίσω από όλο αυτό, όμως, υπήρχε τεράστια ψυχική και σωματική κόπωση.

Μ.Μ.: Θα ήθελες στο μέλλον να ασχοληθείς με τον κινηματογράφο;

Γ.Α.: Είναι μία τέχνη που πάντα με απασχολούσε. Ταινίες του Σκορτσέζε και του Κόπολα έβλεπα μικρός κι έλεγα ότι αυτό θέλω να κάνω στην ζωή μου. Με βρίσκεις σε μία περίοδο που έχω αρχίσει να προετοιμάζομαι για την πρώτη μου συμμετοχή στο κινηματογράφο. Η έρευνα μου πάνω στον χαρακτήρα έχει αρχίσει. Πάλι με το πιστόλι στο χέρι θα είμαι.

Μ.Μ.: Εκτός από την υποκριτική, έχεις ασχοληθεί και ακαδημαϊκά με το θέατρο καθώς είσαι και υποψήφιος διδάκτορας με θεματική το έγκλημα της γενοκτονίας στο θέατρο. Θα ήθελες να ασχοληθείς και με την διδασκαλία;

Γ.Α.: Η ακαδημαϊκή ενασχόληση μου με το θέμα προέκυψε καθαρά από την θέληση μου να ερευνήσω ανθρώπινες συμπεριφορές. Δεν είναι τόσο «ακαδημαϊκή» όσο ακούγεται. Πρέπει να βγεις έξω, να ταξιδέψεις σε περιοχές που έχουν γίνει τα εγκλήματα, να μυρίσεις το χώμα, να μιλήσεις με ανθρώπους που έχουν ζήσει γενοκτονίες ,θύτες και θύματα, να ακούσεις τον τρόπο με τον οποίο αφηγούνται τα γεγονότα. Εμείς οι ηθοποιοί «προσπαθούμε» να κλάψουμε πάνω στην σκηνή. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν έχουν μείνει δάκρυα. Κι αν έχουν μείνει, προσπαθούν να τα κρύψουν. Αυτό είναι κάτι που δεν παίζεται στην σκηνή. Όσον αφορά στην διδασκαλία θεωρώ ότι είναι τεράστια ευθύνη και δεν ξέρω ακόμα αν είμαι έτοιμος. Ο χρόνος θα δείξει.

Μ.Μ.: Σε ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη που μου παραχώρησες κι εύχομαι το καλύτερο σε ότι κι αν κάνεις!

Γ.Α.: Εγώ σε ευχαριστώ πολύ κι εύχομαι καλή συνέχεια στο site σας!