Συνεντεύξεις

Οδύσσεια Μπουγά: “Το θέατρο για μένα είναι κατάθεση ψυχής”

Παθιασμένη και εκρηκτική η Οδύσσεια Μπουγά δίνει όλο της το «είναι» για την Τέχνη! Χωρίς να κάνει οικονομία δυνάμεων καταθέτει την ψυχή της σε κάθε της δουλειά, είτε πρόκειται για θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφο- καθώς έχει συμμετάσχει και σε ταινίες μικρού μήκους- είτε για την μεγάλη της αγάπη, την κολύμβηση. Πειθαρχημένη και εργατική έχει μάθει να δουλεύει σκληρά για να δώσει στο κοινό την δική της «αλήθεια» και δεν φοβάται να τσαλακωθεί. Στην τελευταία της δουλειά στο θέατρο, ενσαρκώνει την Bonnie Parker στην παράσταση Bonnie & Clyde, εντυπωσιάζοντας με την τεχνική και το ταλέντο της.

Μαρία Μαρίνη: Τι ήταν αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Οδύσσεια Μπουγά: Αυτή η αγάπη ξεκίνησε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Το αγαπημένο μου παιχνίδι, όταν ήμουν μικρή,  ήταν να πηγαίνω με τη μαμά μου και τις φίλες της για καφέ, να τις παρατηρώ και όταν γύριζα στο σπίτι τις μιμούμουν, απομονώνοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, κάτι που δεν έχει να κάνει με την ικανότητα μίμησης αλλά με το πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπω τους ανθρώπους. Αργότερα, όταν πήγα σχολείο, καλούσα τις συμμαθήτριές μου στο σπίτι, έκοβα εισιτήριο κι έκανα παραστάσεις. Έτσι, οι γονείς μου είχαν προετοιμαστεί ότι θα γίνω ηθοποιός και ποτέ δεν με πίεσαν για κάτι. Πάντως, πέρασα μια περίοδο αμφισβήτησης που δεν ήθελα ούτε να το ακούω και με είχε πιάσει μια συστολή. Τελικά, ασχολήθηκα με το θέατρο εντελώς τυχαία όταν η αδερφή μου πήγε σε ένα θεατρικό εργαστήρι ερασιτεχνικά και μου έλεγε να πάω μαζί της κι ενώ στην αρχή δεν ήθελα, κατάφερε να με πείσει. Εκτιμώ, βέβαια, πολύ  την στάση των γονιών μου που ποτέ δεν με πίεσαν να κάνω ή να μην κάνω κάτι.

Μ.Μ.: Έχεις κάνει μαθήματα νοηματικής γλώσσας κι έχεις συμμετάσχει και σε αρκετές παραστάσεις με το θέατρο κωφών. Πως πήρες αυτή την απόφαση;

Ο.Μ.: Και αυτό έγινε τυχαία! Η δασκάλα μου η Νέλη Καρρά ήταν εκείνη που ίδρυσε το θέατρο κωφών και θεώρησα ότι ήταν πολύ σημαντικό το εγχείρημά της. Επίσης, το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον γιατί η νοηματική είναι μια γλώσσα που συμμετέχει όλο το σώμα και για μένα η υποκριτική είναι η συμμετοχή και του τελευταίου σου κυττάρου, όταν η ψυχή πάλεται, το σώμα δεν μπορεί να είναι απαθές! Εγώ πήγα εκεί ως ομιλουμένη τους, απέδιδα το κείμενο που έκαναν με κινήσεις στη νοηματική, δεν συμμετείχα ως ηθοποιός στις παραστάσεις αυτές. Είναι ένα μάθημα ζωής αυτή η συνεργασία και δεν ήταν καθόλου εύκολο το να μάθεις να αντιμετωπίζεις παιδιά με αυτή την ιδιαιτερότητα χωρίς να δείχνεις ότι είναι ιδιαίτεροι, γιατί θίγονται.

Μ.Μ.: Μίλησέ μας για την εμπειρία σου από τον θίασο της Πειραματική σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Πως ήταν η συνεργασία σου με τον Στάθη Λιβαθινό;

Ο.Μ.: Θεωρώ ότι ήμουν πολύ τυχερή που μπήκα εκεί γιατί και άλλα παιδιά θα άξιζαν να είναι σε εκείνη την ομάδα και δεν θεωρώ ότι ήμουν ΤΟ ταλέντο. Σίγουρα, ο Στάθης είναι ένα άτομο που μετράει πάρα πολύ ποιους θα επιλέξει ως συνεργάτες και σε μεγάλο βαθμό και τον χαρακτήρα των παιδιών αλλά και την διαθεσιμότητα του ηθοποιού, που είναι και το πιο σημαντικό. Ο Στάθης είναι ένας άνθρωπος που μου έδωσε θεατρική ταυτότητα από πολύ νωρίς και για μένα είναι πρώτα ένας πολύ σημαντικός δάσκαλος κι έπειτα ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης. Αν και έχουν χωρίσει οι δρόμοι μας, έχει καταγραφεί πολύ έντονα μέσα μου εκείνη η περίοδος, η οποία ήταν τρεισήμισι- τέσσερα χρόνια και η πορεία σε αυτή δεν ήταν εύκολη. Γενικά, θεωρώ ότι το θέατρο είναι μια τέχνη στην οποία δεν περνάς όμορφα. Φαντάσου ότι εκείνη την περίοδο ήμουν από τις δέκα το πρωί μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα εκεί γιατί συμμετείχα παράλληλα και στο εργαστήρι σκηνοθεσίας. Ωστόσο, η πειραματική για μένα ήταν ένας πολύ μεγάλος σταθμός που με διαμόρφωσε σημαντικά ως άτομο που άξιζε όλες τις θυσίες μου και δεν θα την άλλαζα με τίποτα!

Μ.Μ.: Θεωρείς ότι δεν είσαι ΤΟ ταλέντο, κάτι που έχεις αντισταθμίσει με την πολλή δουλειά, άρα είσαι διατεθειμένη να δουλέψεις πολύ σκληρά γι’αυτό που θέλεις χωρίς να υπολογίσεις τίποτα;

Ο.Μ.: Είμαι μαχητική μέχρι να απογοητευτώ και να τα παρατήσω όλα, έχω ένα αυτοκαταστροφικό στοιχείο μέσα μου. Αυτό που λένε το εξαιρετικό ταλέντο που βγαίνει μια στα τόσα χρόνια, δεν ξέρω αν υπάρχει βέβαια. Για μένα όλα αυτά είναι θέμα συγκυριών και τύχης. Σημασία έχει το πόσο συνεπής είσαι με τον εαυτό σου! Άλλωστε, σιγά σιγά γνωρίζεις την φύση σου και το ποιος πραγματικά θα γίνεις γιατί όλα αυτά είναι θέμα εσωτερικής ανακάλυψης. Το θέμα είναι να μην ακολουθείς δρόμους που θα σε μπερδέψουν γιατί χάνεις χρόνο, αν και όλα, βέβαια, είναι εμπειρίες.

12591931_924725020944413_572770152_o

Μ.Μ.: Στην τελευταία σου δουλειά ενσαρκώνεις την Bonnie Parker, μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα γεμάτη αντιθέσεις. Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτήν.

Ο.Μ.: Με έχει κατακτήσει αυτός ο ρόλος! Δεν ξέρω τι είναι αυτό που την κάνει τόσο μαγική. Είναι αντιφατική γιατί ενώ είναι μια εγκληματική φύση, έχει μείνει στην ιστορία τόσο όμορφα, σαν ηρωίδα. Ίσως το ότι είναι τόσο ανθρώπινη, είναι αυτό που την κάνει τόσο αγαπητή. Επίσης, ενώ την ενδιέφερε να γίνει τραγουδίστρια, χορεύτρια, ηθοποιός στο Broadway, ουσιαστικά θα συμβιβαζόταν με μια φυσιολογική ζωή με τον Clyde. Ένας άνθρωπος που έχει τόσο πάθος στην ζωή του, το περνάει σε όλα τα πράγματα γύρω του, η Bonnie ήταν καλλιτέχνης απέναντι στην ζωή. Δεν την ένοιαζε που τελικά δεν πήγε στο Broadway, αλλά ότι είχε κερδίσει δόξα μέσα από τον τρόπο ζωής της. Ακολούθησε έναν άνθρωπο και βρήκε εκεί την ουσία, επειδή «βούταγε» σε αυτό που ζούσε και το πήγαινε στα άκρα. Θεοποίησε τον Clyde, τον ακολούθησε κι έδωσε την ζωή της για εκείνον.

12591966_924711350945780_1124059648_o

Μ.Μ.: Διακρίνεις κάποια χαρακτηριστικά της Bonnie σε σένα;

Ο.Μ.: Στην αρχή, επειδή την έβλεπα κι εμφανισιακά, θεωρούσα ότι δεν έχω κανένα κοινό μαζί της. Στη συνέχεια, όμως, άλλαξε αυτό. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή μια δική μου ψευδαίσθηση ότι ταυτίζομαι με τον ρόλο, αλλά βρίσκω πολύ συγγενικό το ταπεραμέντο της. Το πάθος για τα πράγματα που έχει. Επίσης, θεωρώ ότι έχω κι εγώ δοτικότητα και το αυτοκαταστροφικό στοιχείο, που μπαίνω σε μια κατάσταση και δεν με ενδιαφέρει το κόστος της επιλογής μου. Δεν βάζω ποτέ στόχους και μου αρέσει να αφήνω την ζωή να διαλέξει αυτή για εμένα, αν και θαυμάζω τους ανθρώπους που στοχεύουν κάπου και πετυχαίνουν. Το θέατρο μας βοηθάει πολύ να γνωρίσουμε την φύση μας, κι εγώ έμαθα αρκετά πράγματα για μένα μέσα από την Bonnie, ήταν μια ψυχανάλυση για μένα όσο γραφικό κι αν ακούγεται.

Μ.Μ.: Αντιμετώπισες κάποιες προκλήσεις ενσαρκώνοντας αυτόν τον ρόλο;

Ο.Μ.: Κάτι που με δυσκόλεψε αλλά και με γοήτευσε ταυτόχρονα είναι οι εναλλαγές που έχει αυτός ο χαρακτήρας. Το πώς αλλάζει η ψυχολογία της σε δευτερόλεπτα και από παιδί γίνεται μια γυναίκα που διεκδικεί, από εκεί σε τέρας που κατηγορεί και στο τέλος μια αφελής κοπέλα γεμάτη αγνότητα. Η Bonnie για μένα έχει τα πάντα, ότι περικλείει μια γυναικεία προσωπικότητα, ενώ ο Clyde είναι ένας πυρήνας που στέκεται ακλόνητος και ακολουθεί μια πορεία ζωής που του έχει επιβληθεί από την ίδια την κοινωνία, την οποία πορεία ακολουθεί με όλες τις ενοχές του σιωπηλά. Από την άλλη πλευρά, η Bonnie είναι σαν μια πεταλούδα, ένα ζουζούνι που κάνει τόσο σαματά και αφέθηκε σε αυτό χωρίς να σκέφτεται πραγματικά τι είναι αυτό που κάνουν. Έμενε περισσότερο στην σχέση της με τον Clyde και ασχολούνταν με απλά κι επιφανειακά πράγματα και άφηνε εκείνον να την οδηγήσει, αποτελώντας για εκείνη, πατρική φιγούρα, έναν καθοδηγητή. Ήταν ενθουσιώδης και επιπόλαιη, λάτρευε τον Clyde αλλά θα μπορούσε να τον σκοτώσει για πλάκα, αυτά τα ακραία συναισθήματά της είναι το μεγαλείο της.

12636967_924128037670778_897236063_o

Μ.Μ.: Η Bonnie θέλει να πραγματοποιήσει το American dream και να γίνει διάσημη και πλούσια. Βλέπουμε, όμως, ότι οι πραγματικές στιγμές ευτυχίας της είναι όταν έχει πραγματική επικοινωνία με τον Clyde. Έχει συνείδηση αυτής της κατάστασης;

Ο.Μ.: Νομίζω ότι αρχικά μπήκε λίγο ακούσια μέσα σε αυτό αλλά σιγά σιγά το συνειδητοποιεί και ηρεμεί δίπλα στον Clyde. Εκείνος έχει την ανασφάλεια ότι δεν της προσέφερε την ζωή που θα ήθελε και, πιστεύω, ότι αυτό τον κράταγε πίσω, σε συνδυασμό με τον διαρκή κίνδυνο, στον οποίο την εξέθετε. Έτσι, προσπαθούσε διαρκώς να βρει κάτι για να την αποζημιώσει και να την προστατεύσει. Εκεί βρίσκεται και η ουσιαστική πάλη τους! Η Bonnie ήθελε να καταλάβει ο Clyde ότι εκείνη ήθελε αυτό ακριβώς που της προσέφερε εκείνος, να χαλαρώσει και της εκφράσει την αγάπη του. Για εκείνη ήταν πιο σημαντικό να της δείξει πόσο ερωτευμένος ήταν μαζί της παρά να μείνουν σε ένα πλούσιο ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη. Εκείνος, όμως, δεν της έδειχνε τα αισθήματά του γιατί ήταν εγκλωβισμένος στην ανασφάλειά του, στο εσωτερικό μονοπάτι της επίγνωσης του τι κάνει κι έβλεπε την θέση τους απέναντι στην κοινωνία αλλά και την σκοτεινή πλευρά αυτού που έκαναν, όπως και το ότι οδηγούσε στον θάνατο ένα πλάσμα που αγαπούσε πολύ και είχε αφεθεί σε εκείνον, και αυτό ήταν πολύ βαρύ.

Μ.Μ.: Τι είναι για σένα το θέατρο;

Ο.Μ.: Για μένα το θέατρο είναι μια κατάθεση ψυχής και πρέπει να δίνεις όλο σου τον εαυτό! Υπάρχουν εξαιρετικοί ηθοποιοί που προφυλάσσουν τον εαυτό τους για να μπορούν να ζήσουν και αναπτύσσουν σιγά σιγά τεχνικές για να προστατεύονται, αυτό είναι πολύ σωστό κι έντιμο. Απλά, εγώ προσωπικά δεν μπορώ να κάνω οικονομία δυνάμεων, αν και θα έπρεπε. Γι ’αυτό, μάλλον ευτυχώς, δεν μου δόθηκε η ευκαιρία στην ζωή μου να κάνω τόσο θέατρο γιατί θα μπορούσα να δουλεύω συνέχεια. Ίσως, γι’ αυτό με προστατεύει κάτι ανώτερο ώστε να μην φθείρομαι πολύ. Δεν είναι απαραίτητα σωστό αυτό βέβαια, αν και θεωρώ ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Άρα, όλοι οι ηθοποιοί από την στιγμή που είναι έμψυχο υλικό έχουν το ενδιαφέρον τους γιατί προσεγγίζουν διαφορετικά κάποιες καταστάσεις, από εκεί και πέρα το αν ένας ηθοποιός σε συγκινεί, έχει να κάνει και με το αν σε αγγίζει, κάτι που είναι εντελώς υποκειμενικό.

Μ.Μ.: Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα ήθελες να ενσαρκώσεις;

Ο.Μ.: Όχι κάποιον συγκεκριμένο. Με όλους τους ρόλους που έχουν μια πορεία θα ήθελα να ασχοληθώ γιατί σε όλους βλέπω κάτι. Σίγουρα, πάντως, με συγκινεί πάρα πολύ το αρχαίο δράμα, χωρίς να μπορώ να καταλάβω γιατί. Νιώθω ότι είναι πολύ κοντά στην φύση μου και θα ήθελα να μου δοθεί η ευκαιρία να το κάνω καθώς πρόκειται για διαχρονικά κείμενα που αντιμετωπίζουν θέματα που πάντα μας απασχολούν μέσα στον χρόνο. Επίσης, με γοητεύουν απίστευτα οι αντρικοί ρόλοι και λυπάμαι που δεν μπορώ να τους ενσαρκώσω, ενώ οι γυναικείοι δεν με έχουν μαγέψει σε τέτοιο βαθμό.

Μ.Μ.: Θα ήθελες να ξανασχοληθείς με τον κινηματογράφο σε ταινίες μεγάλου μήκους αυτή την φορά;

Ο.Μ.: Ναι! Ο κινηματογράφος είναι μια άλλη δουλειά που δεν την ξέρω, γιατί έχω εκπαιδευτεί σε διαφορετικό τρόπο δουλειάς, που μέσα από την πορεία των πραγμάτων οδηγήσε κάπου. Στο θέατρο δεν παίζεις ποτέ το αποτέλεσμα, γιατί αν το κάνεις το αποτέλεσμα θα είναι κάτι άψυχο και ψεύτικο. Στον κινηματογράφο, όμως, είναι διαφορετικά τα πράγματα, επειδή ο σκηνοθέτης θα σου ζητήσει να παίξεις την σκηνή του τέλους για να κάνει το γύρισμα, οπότε είναι μια άλλη δουλειά. Θα με ενδιέφερε πάρα πολύ πάντως, αν και ο κινηματογράφος απαιτεί άλλου είδους ετοιμότητα από έναν ηθοποιό. Οι ταινίες μικρού μήκους που έχω κάνει, μου έχουν αφήσει μια πολύ ωραία εμπειρία, μάλιστα, η μια από αυτές, δεν έχει ξεσφραγιστεί γιατί είναι ακόμα σε κάποια φεστιβάλ και δεν έχει προβληθεί ακόμα.

Μ.Μ.: Έχεις ασχοληθεί και με την τηλεόραση συμμετέχοντας σε πολλές σειρές. Τι εμπειρία σου άφησε αυτό;

Ο.Μ.: Αυτό προέκυψε όταν έφυγα από την πειραματική και μπορούσα να ασχοληθώ από άποψη χρόνου. Ένας σκηνοθέτης με είχε δει σε μια παράσταση του Μολιέρου και μου πρότεινε να παίξω στην τηλεόραση, κάτι που δεν περίμενα και σε πρώτη φάση σοκαρίστηκα! Από την άλλη πλευρά, είναι δελεαστικό να γνωρίζεις πολλά μέσα και να δεις πως θα μπορούσες να είσαι ηθοποιός σε μια άλλη δουλειά, αυτό από μόνο του σε ιντριγκάρει, οπότε έπεσαν οι συστολές και το δοκίμασα. Δεν μου ταίριαζε, όμως, πολύ η διαδικασία της τηλεόρασης γιατί δεν έχω την ετοιμότητα να είμαι ντυμένη, βαμμένη και να λέω τα λόγια όπως ακριβώς τα είπα στο προηγούμενο γύρισμα. Είχε τύχει, μάλιστα, σκηνοθέτης να μου πει «δεν είναι εθνικό εδώ», προκειμένου να τελειώσουμε με το πλάνο, αφού έκανα αυτοσχεδιασμό και θεωρούσαν ότι θα έπρεπε να ντρέπομαι που έκανα κάτι άλλο επειδή μου προέκυπτε και βασάνιζα ολόκληρο το συνεργείο. Το να λέω ακριβώς το ίδιο πράγμα κάθε φορά, ήταν κάτι που δεν είχα συνηθίσει γιατί είχα εκπαιδευτεί στο να παίρνω την αλήθεια της στιγμής και να προκύπτει κάθε φορά κάτι αληθινό, στο θέατρο μαθαίνεις τα λόγια μέσα από την διαδικασία και όχι παπαγαλία.

Μ.Μ.: θεωρείς ότι μπορείς να καταθέσεις ένα κομμάτι από την ψυχή σου στην τηλεόραση με αυτά τα δεδομένα;

Ο.Μ.: Ναι το πιστεύω, γιατί έχει να κάνει με ανθρώπους που θα σε σεβαστούν και θα σου δώσουν το περιβάλλον να εκφραστείς. Έχουν υπάρξει εξαιρετικές δουλειές στην τηλεόραση που έχω ζηλέψει και σπουδαίοι θεατρικοί ηθοποιοί που έχουν παίξει πάρα πολύ καλά. Το θέμα είναι ότι τώρα που είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα, δεν μπορούν να επιβιώσουν τέτοιοι άνθρωποι που φέρουν την δική τους αλήθεια. Η τηλεόραση είναι ένα τρομερά ισχυρό μέσο με απίστευτη δύναμη στο κοινό και θα μπορούσε να έχει έναν αμιγώς εκπαιδευτικό χαρακτήρα, και είναι κρίμα που δεν το κάνει. Μας προσφέρει τόσα σκουπίδια που το κοινό γαλουχείται σε αυτό, εγγράφεται μέσα του και πλέον θέλει άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, αν δουν έναν θεατρικό ηθοποιό να κάνει μια ερμηνεία στην τηλεόραση, τους «κλωτσάει» και έχοντας συνηθίσει σε κάτι πιο άμεσο κι επιφανειακό μπορεί να θεωρήσουν την ερμηνεία του ψεύτικη.

Μ.Μ.: Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την συνέντευξη που μου παραχώρησες κι εύχομαι ότι καλύτερο στη συνέχεια!

Ο.Μ.: Εγώ σε ευχαριστώ πολύ και καλή συνέχεια στο site εύχομαι!

Αν θέλετε να παρακολουθήσετε κι εσείς το Bonnie & Clyde, στείλτε στο [email protected] στο hashmag.gr για να κερδίσετε μια διπλή πρόσκληση!