Συνεντεύξεις

Συνέντευξη τριών νέων υποψήφιων του ΣΥΡΙΖΑ

Μιλούν για το αύριο των νέων και για τις εκλογές της Κυριακής.

Οι νέοι και οι νέες, σαφώς, αποτελούν το μέλλον της χώρας μας, η ελπίδα και ο λόγος που συνεχίζουν όλοι να αγωνίζονται. Συναντηθήκαμε με τρεις νέους, φερέλπιδες υποψήφιους του ΣΥΡΙΖΑ, στο προεκλογικό περίπτερο του κόμματος στην Πλατεία Κλαυθμώνος, στο κέντρο της Αθήνας. Προσιτοί, άνετοι και έτοιμοι να απαντήσουν σε κάθε ερώτημα που μας ετέθη, ο Σπύρος Ραπανάκης (υποψήφιος Β’ Πειραιά), η Χρύσα Πάντου (Β’ Αθήνας) και η Σοφία Μανδηλαρά (Α’ Αθήνας), μας μίλησαν για όλα, για το μέλλον της νεολαίας του κόμματος και για τα δικά τους σχέδια και ιδέες. Λίγο πριν τις σημαντικότερες εκλογές της Μεταπολίτευσης, διαβάστε και ενημερωθείτε για τις συλλογικές και ατομικές απόψεις του μέλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Τα ερωτήματα που ετέθησαν είναι πέντε και είναι τα ίδια για όλους τους ερωτηθέντες. Πριν, όμως, διαβάσετε τις απαντήσεις τους, διαβάστε και ενημερωθείτε για τους ίδιους μέσα σε λίγες γραμμές, όπως διαβάζουμε στα βιογραφικά τους στο σάιτ της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ.

 

-Σπύρος Ραπανάκης 

12029159_1077374935621203_1550793111_n

Ο Σπύρος Ραπανάκης γεννήθηκε το 1989 και μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Ζει στην περιοχή της Αμφιάλης και εργάζεται ως Πειραϊκός συντάκτης στην εφημερίδα “Αυγή” και ως δημοσιογράφος στο portokaliradio.gr. Σπούδασε πολιτική επιστήμη στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στο Ρέθυμνο. Εκεί είχε ενεργό συνδικαλιστική συμμετοχή μέσα από τις γραμμές του φοιτητικού σχήματος της Αριστερής Ενότητας. Διετέλεσε μέλος και γραμματέας στο Δ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου του τμήματος πολιτικής επιστήμης. Συμμετείχε στις μαθητικές κινητοποιήσεις ενάντια στην αναθεώρηση του Άρθρου 16, όντας πρόεδρος του μαθητικού συμβουλίου στο 4ο Λύκειο Πειραιά. Το 2007 οργανώνεται στη Νεολαία Συνασπισμού. Σήμερα είναι μέλος στο Κεντρικό Συμβούλιο της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Ιδρυτικό μέλος του Σχολείου Αλληλεγγύης Κερατσινίου. Συμμετείχε σε κινήματα αλληλεγγύης στον ευρύτερο Πειραιά αλλά και στις διαδικασίες του Αντιφασιστικού Συντονισμού Κερατσινίου- Δραπετσώνας.

 

-Χρύσα Πάντου 

12021732_1077374918954538_675553623_n

Η Χρύσα Πάντου γεννήθηκε το 1990 και διαμένει στο Καματερό. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και, πλέον, εργάζεται ως α. δικηγόρος. Οργανώθηκε στην Αριστερά στα φοιτητικά της χρόνια μέσα από τις γραμμές της

Νεολαίας του Συνασπισμού και συμμετείχε ενεργά στους φοιτητικούς αγώνες για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Εξελέγη μέλος του κεντρικού συμβουλίου της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ το 2013 και είναι ενεργό μέλος της Οργάνωσης μελών του ΣΥΡΙΖΑ Αγίων Αναργύρων- Καματερού.

 

-Σοφία Μανδηλαρά 

12016436_1077374925621204_1026498885_n

Η Σοφία Μανδηλαρά είναι 30 ετών, γεννήθηκε και ζει στο Δήμο της Αθήνας, Κυψελιώτισσα. Σπούδασε Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές και Διεθνές Οικονομικό, Τραπεζικό, Χρηματοπιστωτικό Δίκαιο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και Πολιτικές Επιστήμες στο Science-Po στο Παρίσι. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ιαπωνικά. Ήδη από τα φοιτητικά της χρόνια, εργαζόταν στον ιδιωτικό τομέα, όπου και συνεχίζει, πλέον, ως δημοσιογράφος. Πολιτικά ενεργή στο Αντί της Σιωπής από το 2006, και κατόπιν στη Νεολαία του Συνασπισμού από το 2010, συμμετέχει με συνέπεια σε κινήματα και αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες πολιτών. Είναι εθελόντρια και μέλος φιλοζωικού σωματείου της Αττικής τα τελευταία 5 χρόνια. Το 2014, ήταν υποψήφια δημοτική σύμβουλος με την Ανοιχτή Πόλη.

 

Ακολουθεί η συνέντευξη, με τις ερωτήσεις για καίρια και σημαντικά ζητήματα που αφορούν το κόμμα και τη Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, τη χώρα και τους ίδιους τους υποψήφιους προσωπικά.

 

Δεδομένης της κρίσιμης χρονικά στιγμής και έχοντας υπογραφεί το τρίτο μνημόνιο, πόσο σημαντικό είναι για σένα να μην απέχουν οι πολίτες και ιδίως οι νέοι από τις ερχόμενες εκλογές;

Σπύρος Ραπανάκης: Οι νέοι και οι νέες κατάλαβαν τους τελευταίους μήνες πως κρατάνε στα χέρια τους την ιστορία. Καταλάβαμε ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Πρώτη φορά στις 25 Γενάρη δεν φοβήθηκε. Δεν φοβήθηκε ούτε απέναντι στην «ευρωτρομοκρατία», στις κλειστές τράπεζες, τα κανάλια και τους Μεϊμαράκηδες που καλούσαν την αστική τάξη να πάρει τα πράγματα στα χέρια της και τελικά πήραμε στα χέρια μας το “όχι” και το κάναμε να νικήσει. Έτσι λοιπόν, οι νέοι και οι νέες καταλαβαίνουν πως και αυτή την φορά μπορούν να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα. Να επιλέξουν την προοπτική και την ελπίδα για την απεμπλοκή από την δύσκολη συμφωνία ή να επιτρέψουν την παλινόρθωση της αντίδρασης που θα τσακίσει όσα κατακτήσαμε μέχρι σήμερα. Η νεολαία δεν θα το επιτρέψει αυτό.

 

Σοφία Μανδηλαρά: Θα σου απαντήσω στην ερώτηση με ερώτηση. πόσο σημαντικό είναι να μην επιστρέψουν στην εξουσία οι πολιτικοί που εξαιτίας της διαφθοράς κ των συμφερόντων που εξυπηρετούν  επί 40 χρόνια μάς έφεραν ως εδώ; Πράγματι ,το μνημόνιο είναι ένας βαρύς συμβιβασμός για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά οι όροι άσκησης της πολιτικής δεν είναι ίδιοι. ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη πάρει μέτρα για την ανακούφιση των ελεύθερων επαγγελματιών και των ανέργων π.χ. η δωρεάν μετακίνηση με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και η αποποινικοποίηση των χρεών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Η αποχή ανοίγει την πόρτα σε αυτούς που μας βούλιαξαν και δεν το μετανιώνουν καν.

 

Είσαι από τους υποψήφιους του ΣΥΡΙΖΑ, που ανήκουν στη νεολαία του κόμματος. Πιστεύεις ότι η νεολαία ταυτίζεται με τις πολιτικές του κόμματος και πώς βλέπεις την ανάπτυξή της;

Σπύρος Ραπανάκης: Η νεολαία οφείλει να τοποθετείται κριτικά απέναντι σε πολιτικές και επιλογές που την βρίσκουν απέναντι. Θα πρέπει όμως να το κάνει παραγωγικά και με προοπτική. Η νεολαία πρέπει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα και να εναντιώνεται ακόμη και στις επιλογές του κόμματος. Όχι όμως απλά να καταγγέλλει, αλλά και να προτείνει. Όχι να εγκαταλείπει ,αλλά να αγωνίζεται. Στις 21 Σεπτέμβρη, οι εξελίξεις των εκλογών θα κρίνουν και το αύριο της νεολαίας.

 

Σοφία Μανδηλαρά: Πιστεύω ότι στην πολιτεία γενικά η αμφισβήτηση είναι πνοή, ανάσα δημοκρατίας. Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλει να ταυτίζεται με τις επιμέρους πολιτικές αλλά με τις αρχές, ας πούμε με την χάραξη στρατηγικής και κατόπιν να αγωνίζεται για την καλύτερη δυνατή εφαρμογή της. Επειδή, οι νέοι έχουν διαφορετικά αντανακλαστικά. Αυτή ,όμως, είναι η δική μου θέση, μετά τις εκλογές θα πρέπει να κάνουμε μια όμορφη συζήτηση για όλα αλλά δεν ανησυχώ γιατί ξέρω ότι είμαστε δημοκρατικοί πολίτες με διάθεση σύνθεσης.

 

Φαντάζομαι παρακολούθησες το ντιμπέιτ. Σε εντυπωσίασε κάτι από αυτό, στο οποίο θα ήθελες να σταθείς;

Σπύρος Ραπανάκης: Ο Γιομπαζολιάς. Πέρα από την πλάκα, είναι πολύ θετικό ότι επανέρχεται ο καταργημένος από τον Σαμαρά θεσμός της τηλεοπτικής τηλεμαχίας αλλά φαίνεται πως θέλουμε ακόμα πολλά βήματα για να την κάνουμε ουσιαστική και ενδιαφέρουσα. Χρειάζεται ειλικρίνεια και αμεσότητα.

 

Σοφία Μανδηλαρά: Ναι, παρακολούθησα και τα δυο debates και, δυστυχώς, εντυπωσιάστηκα αρνητικά από τον σεξισμό με τον οποίο μίλησε ο κ. Μειμαράκης για την Τασία Χριστοδουλόπουλου. Δεν έχει σημασία αν συμφωνείς ή διαφωνείς με την κ. Χριστοδουλοπούλου και θα έλεγα ακριβώς τα ιδία αν είχε εκφραστεί έτσι οποιοσδήποτε πολιτικός αρχηγός. Με εξοργίζει ως γυναίκα, να καταφεύγουν οι πολιτικοί άνδρες στο επίπεδο της πιάτσας για να απαξιώσουν γυναίκες πολιτικούς. Χρησιμοποίησε επιχειρήματα αν μπορείς.

 

Ποιο είναι το μήνυμα της εκλογικής αναμέτρησης και τι απαντάς σε όσους κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι παρέκκλινε από τις αρχικές του υποσχέσεις;

Σπύρος Ραπανάκης:Θα δώσουμε την ευκαιρία να προχωρήσει η αλλαγή; Θα δώσουμε έδαφος σε μια άλλη πολιτική που βάζει μπροστά τους νέους, τους εργαζόμενους, τους φτωχούς; Θα πετάξουμε στα σκουπίδια τα όσα έγιναν για την ανθρωπιστική κρίση, την ιθαγένεια, το σύμφωνο συμβίωσης, τις αλλαγές στην εκπαίδευση, την ανοιχτή ΕΡΤ, τις Σκουριές, την δημοκρατία; Θα φέρουμε πίσω τους Γεωργιάδηδες, τους Βορίδηδες και τους Σαμαράδες; Θα φέρουμε πίσω τις ορδές των φασιστών με στολή που σε κάθε διαμαρτυρία μας τσάκιζαν στα δακρυγόνα και στο ξύλο; Θα φέρουμε πίσω αυτούς που ζητάνε να βάλουμε φράκτες και στρατό στα σύνορα ενάντια σε πρόσφυγες; Θα φέρουμε πίσω αυτούς που ήταν έτοιμοι να χαρίσουν στις τράπεζες την πρώτη κατοικία των φτωχών; αυτούς που παρακαλάνε για απολύσεις; για μαύρη εργασία; Οι επιλογές είναι ξεκάθαρες. Εάν κάποιος θεωρεί ότι ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ είναι το ίδιο μάλλον ζει σε άλλο κόσμο. Όσοι ζήσαμε τα χρόνια του μνημονιακού εφιάλτη και ειδικά τα χρόνια Σαμαρά, το καταλαβαίνουμε αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην παίξει στα ζάρια την ζωή εκατομμυρίων πολιτών. Επέλεξε να κάνει έναν συμβιβασμό, να χάσει μια μάχη με μεγάλες απώλειες αλλά και μεγάλα κέρδη. Να χάσει μια μάχη για να ανασυγκροτηθεί και να δώσει τις επόμενες μάχες που θα κρίνουν τον πόλεμο. Και η νίκη σε αυτόν τον σκληρό πόλεμο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, την λιτότητα, τον αυταρχισμό έχει στον ορίζοντα της την κοινωνική χειραφέτηση και την άλλη κοινωνία για την οποία αγωνιζόμαστε. Δεν θα αφήσουμε την αριστερή παρένθεση να κλείσει, δεν θα αφήσουμε να σβήσει ο φάρος αντίστασης για όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς. Ο ιστορικός χρόνος θα το κρίνει αυτό και είναι πολύ μακρύτερος από τον πολιτικό. Δεν θα κάνουμε την χάρη στους αντιπάλους μας που εύχονται να ξεμπερδέψουν με την Αριστερά.

 

Σοφία Μανδηλαρά: Αν ο ΣΥΡΙΖΑ παρέκλινε ή όχι, ας το κουβεντιάσουμε στο τέλος της τετραετίας, που θα έχει ολοκληρώσει έναν κύκλο σαν κυβέρνηση. Υπάρχει, βεβαία, ένα επώδυνο μνημόνιο, αλλά μέσα σε αυτό, επειδή οι όροι του είναι διαφορετικοί από όλα τα προηγούμενα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να σταθεί άξιος απέναντι στις προσδοκίες των πολιτών. Κυβέρνησε 7 μήνες και ,όμως, κατάφερε να ανοίξει την ΕΡΤ, να βοηθήσει 400.000 ανθρώπους μέσω νομοσχεδίου για την ανθρωπιστική κρίση, να περάσει τις 100 δόσεις. Στο τέλος της επόμενης τετραετίας ο απολογισμός θα είναι θετικός.

Χρύσα Πάντου: Σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση πρέπει να παλέψουμε το παλιό κατεστημένο, να φωτίσουμε το σκοτάδι που έφεραν στη χώρα οι πολιτικές των τελευταίων σαράντα χρόνων.να μην επιτρέψουμε την παλινόρθωση του διεφθαρμένου πολιτικού προσωπικού. Να αναμετρηθούμε με την ιστορία. Σε αυτούς που κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ οτι παρέκκλινε από τις θέσεις του, έχουμε να πούμε ότι το μνημόνιο ούτε ήταν, ούτε πρόκειται να γίνει Πρόγραμμάτου. Ήταν μια τακτική οπισθοχώρηση, αποτέλεσμα ενός πραξικοπήματος, ενός σκληρού εκβιασμού της Ευρώπης στην ελληνική κυβέρνηση, και θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να απεμπλακούμε από αυτό για να κρατήσουμε ζωντανή την προοπτική που άνοιξε ο ΣΥΡΙΖΑ για όλους τους λαούς της Ευρώπης.

 

Προσωπικοί σου πρώτοι στόχοι αν εκλεγείς τελικά βουλευτής ποιοι είναι; Σε ποια θέματα θα εστιάσεις το ενδιαφέρον σου;

Σπύρος Ραπανάκης: Θεωρώ ότι ένας νέος βουλευτής θα πρέπει να ασχοληθεί με το τεράστιο θέμα της ανεργίας των νέων. Να βρούμε τον τρόπο που θα μπούμε σε μια διαδικασία παραγωγικής ανασυγκρότησης που θα βασιστεί στους νέους επιστήμονες που αυτή την στιγμή βρίσκονται στο εξωτερικό. Να φέρουμε πίσω τους νέους και τις νέες για να δουλέψουν και να στηρίξουν την χώρα. Βασικό ζήτημα είναι βέβαια η εκπαίδευση. Να προχωρήσει το νομοσχέδιο Μπαλτά και συνεχώς να βελτιώνεται, με την συμμετοχή και την γνώμη των φοιτητικών συλλόγων και των εκπαιδευτικών. Να προχωρήσει ο εκδημοκρατισμός και η διεύρυνση των δικαιωμάτων. Μετανάστες, ομοφυλόφιλοι, άτομα με αναπηρίες.

 

Σοφία Μανδηλαρά: Για μένα είναι ένας αγώνας τιμής αυτός. Δεν είμαι σε εκλόγιμη θέση ,εκτός κ αν γίνει κάποιο θαύμα αλλά δεν έχει καμία σημασία. Συντάσσομαι με τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί είναι η μόνη πολιτική δύναμη, η οποία μπορεί να εγγυηθεί την πρόοδο της κοινωνίας. Έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία στα θέματα της εργασίας γιατί τα έχω υποστεί ως νέα, των διακρίσεων και των δικαιωμάτων των ζώων, γιατί οι εθελοντικές μου δράσεις τα προηγούμενα χρόνια σχετίζονταν με αυτά αλλά, γενικά ,πιστεύω στην επαγρύπνηση. Δηλαδή, ο πολίτης πρέπει να έχει τις «κεραίες του τεντωμένες» για να δείχνει τις αδικίες και ο πολιτικός για να τις διορθώνει. Μόνο αν συνεργαστούμε επιτέλους, μέσα στην κοινωνία θα προχωρήσουμε.

Χρύσα Πάντου: Οι στόχοι για εμένα ήταν πάντα συλλογικοί ως μέλος μιας αριστερής οργάνωσης. Μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ και τις μάχες που θα δώσει το επόμενο διάστημα, μάχες δύσκολες, πρέπει να παλέψουμε και να κερδίσουμε την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της νέας γενιάς, για το δικαίωμα στην εργασία. Για να μην αποδεχτούμε ότι γίναμε χαμένη γενιά. Μπορούμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, είναι στο χέρι μας, ας μην χαρίσουμε τους αγώνες μας σε κανέναν. Μπορούμε με νικήσουμε.