Συνεντεύξεις

Ο Αριστείδης Σταθόπουλος μας μιλά για… όλα γύρω από το ελληνικό ποδόσφαιρο!

Είναι ο «μονάρχης» του μεσσηνιακού ποδοσφαίρου, έχοντας θητεύσει για πολλά χρόνια σε κορυφαία αξιώματα της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Από το 1975 (τότε ασχολήθηκε πρώτη φορά, εκλεγόμενος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Μελιγαλά), μέχρι σήμερα, τα βιώματά του είναι μάλλον τόσα, ώστε να καταγραφούν σε μία βιογραφία… άπειρων τόμων, στους οποίους πολλά κεφάλαια θα αφορούσαν στιγμές που έχουν συγκλονίσει το Πανελλήνιο, θετικά ή αρνητικά.

Μερικές από αυτές μας απασχολούν ιδιαίτερα σήμερα, με το ελληνικό ποδόσφαιρο να έχει μπει τελευταία ξανά στο επίκεντρο των εξελίξεων. Είτε με το αθλητικό νομοσχέδιο που είχε σχεδιαστεί από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, και δη τον υφυπουργό Αθλητισμού Γιάννη Ανδριανό, καθώς και τη συζήτηση που προκάλεσε, την υπόθεση των στημένων αγώνων, ή η παραίτηση του Γιώργου Σαρρή από την προεδρία της Ομοσπονδίας. Λίγοι είναι αρμόδιοι για να καταθέσουν σφαιρική άποψη για τα ουσιώδη ερωτήματα που προκύπτουν, και ο πρόεδρος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μεσσηνίας, Αριστείδης Σταθόπουλος, διαδραματίζει ακριβώς αυτόν τον ρόλο, σε μία συνέντευξη… εφ’ όλης της ύλης, για όσα απασχολούν σήμερα το «βασιλιά των σπορ» στην χώρα μας.

 

Συνέντευξη στον Ραφαήλ Αλαγά

 

Κύριε πρόεδρε, συμπληρώνετε πια 40 χρόνια παρουσίας στο ελληνικό ποδόσφαιρο, μετρώντας από την ημέρα που είχατε εκλεγεί στο Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Μελιγαλά. Μιλήστε μας συνοπτικά για την πορεία αυτήν και τις εμπειρίες που αποκτήσατε.

Θα έλεγα ότι, τα 40 αυτά χρόνια, ήταν μία όμορφη διαδρομή για μένα, με περισσότερες πίκρες ωστόσο, παρά χαρές. Οι χαρές αυτές, όμως, παρότι ήταν αριθμητικά λιγότερες, ήταν τόσο σημαντικές που κάλυψαν και τις πλέον άσχημες στιγμές.

Αναφερόμενος σε άσχημες στιγμές, εννοώ αυτές που προκύπτουν κυρίως από κακότητα ανθρώπων, ή αν επιθυμείτε καλύτερα, από τη συνήθεια που δυστυχώς έχουμε να θέλουμε να βάζουμε «τρικλοποδιές» σε ανθρώπους που θέλουν να βγουν μπροστά και να κάνουν κάτι καλό, αντί να τους στηρίξουμε και να τους «σπρώξουμε» να πάνε ακόμη πιο μπροστά. Αυτό είναι που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας, κι εκείνο που πρέπει πάντοτε να αξιολογούμε, είναι να πιστεύουμε έμπρακτα σε έναν τέτοιο άνθρωπο και να τον στηρίζουμε, με όποιον τρόπο μπορούμε. Αυτό είναι, βέβαια, υποκειμενικό, και έγκειται στην νοοτροπία και τον τρόπο ζωής κάθε ανθρώπου. Έχω, όμως, πλέον εμπεδώσει κάποια πράγματα, στα οποία πιστεύω ότι δεν πρέπει να κάνω λάθος, ώστε να είμαι κοντά στην πραγματικότητα. Η κοινωνία μας είναι απαιτητική, και δικαίως, αλλά μερικές φορές αυτό μπαίνει εμπόδιο σε άτομα που δείχνουν την αγάπη και το ενδιαφέρον τους για το ποδόσφαιρο, με αποτέλεσμα να επωφελούνται άνθρωποι που έχουν άλλες σκοπιμότητες μέσω αυτού. Αναγκάζουν, έτσι, τους ανθρώπους που ασχολούνται με ζήλο, να αποχωρούν, και μάλιστα απογοητευμένοι πολλές φορές, από ένα άθλημα που δικαίως έχει κατακτήσει τον κόσμο, βρίσκεται ψηλότερα από όλα τα υπόλοιπα αθλήματα με μεγάλη διαφορά, και δεν αποκαλείται τυχαία «βασιλιάς των σπορ».

Ο τίτλος αυτός του ανήκει και δεν πρέπει να ξεχνάμε πόσο μεγάλη δύναμη έχει το ποδόσφαιρο, έχοντας ως παράδειγμα την κατάκτηση του Euro 2004 και την επιστροφή της ελληνικής ομάδας από την Πορτογαλία. Ο ξεσηκωμός εκείνος του κόσμου, ήταν η μεγαλύτερη αυθόρμητη συγκέντρωσή του, από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους, με περίπου 1.5 εκατομμύριο Αθηναίους πολίτες να έχουν βγει στους δρόμους να αποθεώσουν τους παίκτες. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να μας διδάξει πολλά πράγματα και να μας κάνει καλύτερους.

10899719_316976515178612_1653378242_n

Φαντάζομαι ότι το Euro 2004 συγκαταλέγεται στις πιο χαρακτηριστικές καλές στιγμές σας. Θα ήθελα να μου αναφέρετε, λοιπόν, τις πιο ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές σας.  

Μία πολύ μεγάλη ημέρα, για μένα, ήταν η πρώτη εκλογή μου στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΠΣ Μεσσηνίας, την οποία ακολούθησε η πρώτη μου εκλογή ως προέδρου, το 1980. Ήταν κάτι που ήρθε μόνο του και, ομολογουμένως, δεν περίμενα να συμβεί. Ήθελα να κάνω τότε, μία νέα προσπάθεια ως παράγοντας του μεσσηνιακού ποδοσφαίρου, ούσα το απαύγασμα της προσπάθεια που έκανα σαν ερασιτέχνης παράγοντας, καθώς τότε ήμουν στον Εθνικό Μελιγαλά. Εδώ θα ήθελα να έχω την ευκαιρία, αν και μερικοί «ξινίζουν» με την αλήθεια, να πω ότι στο ποδοσφαιρικό «όχημα», στο οποίο ανέβηκα και πορεύτηκα, τα πρώτα μου βήματα ήταν ο Εθνικός. Θα ήμουν άδικος αν διέγραφα αυτό το γεγονός. Απεναντίας, είναι μία από τις πιο σημαντικές στιγμές της ενασχόλησής μου με το ποδόσφαιρο, και λέω με παρρησία ότι αν χρωστάω κάπου αυτή μου τη σταδιοδρομία, την χρωστάω τότε στον Εθνικό, καθώς ξεκίνησα από εκεί.

Μετά τον Ιούλιο του 1980, λοιπόν, που εκλέχθηκα πρώτη φορά στην προεδρία της ΕΠΣ Μεσσηνίας, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν αρκετοί σημαντικοί σταθμοί, που δε θα μπορούσαν να μη συνοδεύονται με τις μεγαλύτερες διακρίσεις του ποδοσφαίρου μας και της Εθνικής ομάδας. Μία χαρακτηριστική στιγμή μου, συμβαίνει στην πολύ άσχημη εμφάνισή μας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις Ηνωμένες (τότε η Εθνική είχε 3 ήττες σε ισάριθμα ματς, με 0-10 γκολ). Παρότι ήταν κάτι σημαντικό για εμάς, καθώς επρόκειτο για την πρώτη πρόκρισή μας σε Παγκόσμιο Κύπελλο, ήταν ένα ηχηρό «χαστούκι», κι έπρεπε να φτάσουμε στην Πορτογαλία, για να λύσουμε το «γρίφο» της κακής μας παρουσίας.

Η πιο αρνητική εικόνα που έχω κρατήσει από εκεί, όμως, είναι από το ματς με την Αργεντινή. Πραγματοποιούμε εμείς την καθιερωμένη μας προθέρμανση, κι εγώ ήμουν τότε για πρώτη και τελευταία φορά στον πάγκο. Και ξαφνικά, αρχίζει να ξεσηκώνεται το γήπεδο, βλέποντας τον μεγάλο Μαραντόνα να εισέρχεται πρώτος στο γήπεδο. Αργότερα, μπήκαν και οι υπόλοιποι, με τον κόσμο να συνεχίζει να αποθεώνει τον Μαραντόνα, κι εκείνος να ανταποδίδει. Αμέσως, προέκυψε η εξής εικόνα: Οι παίκτες σταμάτησαν να προθερμαίνονται και άρχισαν να κοιτάζουν με αμηχανία τον Μαραντόνα. Αστραπιαία, ο μακαρίτης ο Αλκέτας Παναγούλιας, έκανε μία κίνηση για να δώσει το σύνθημα να συνεχιστεί η προπόνηση, βλέποντας αυτό το θέαμα. Καταλαβαίνετε με τι δέος έβλεπαν τους αντιπάλους τους, και δη τον Μαραντόνα, δημιουργώντας εκείνη τη στιγμή, την εικόνα πως δεν υπήρχε περίπτωση να διεκδικήσουν κάτι από το ματς. Τα τέσσερα γκολ που δεχθήκαμε ήταν το λιγότερο, μαζί με την κακή μας εμφάνιση.

Δέκα χρόνια μετά, πετύχαμε το ακατόρθωτο. Κι αυτό, αρκετοί ποδοσφαιριστές μας είχαν αγωνιστεί σε σωματεία του εξωτερικού και είχαν αντιμετωπίσει τους μεγάλους διεθνείς «αστέρες». Πλέον, δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν και έβλεπαν κάθε αντίπαλο ως ίσο. Γι’ αυτό το λόγο έπαιξαν χωρίς φόβο και έκαναν μεγάλες επιτυχίες, όχι μόνο τότε, αλλά κι αργότερα, στα Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα που παίξαμε. Τίποτε δεν κατακτάται τυχαία, και τα επαναλαμβανόμενα θετικά αποτελέσματά μας δεν είναι σε καμία περίπτωση τυχαία.

Την ώρα που το ελληνικό πρωτάθλημα ίσως δεν εξελισσόταν, όπως έπρεπε, πώς η Εθνική ομάδα κρατιόταν σε τόσο υψηλό επίπεδο;

Το ελληνικό πρωτάθλημα έχει άμεση σχέση. Τα τελευταία χρόνια, έχει επίσης μία καλύτερη πορεία στα ευρωπαϊκά δρώμενα και αυτό αποδεικνύει η συνεχής συμμετοχή των ομάδων μας σε υψηλό επίπεδο. Έχουμε κατορθώσει, δηλαδή, να βρισκόμαστε μόνιμα στους «16» ή τους «8» σε Τσάμπιονς και Γιουρόπα Λιγκ. Αυτό έχει αντίκτυπο και στην Εθνική μας ομάδα, διότι όταν ανεβαίνει επίπεδο το πρωτάθλημα μίας χώρας, μοιραία ανεβαίνει και αυτό της αντίστοιχης Εθνικής ομάδας. Εκείνο που επίσης έχει σημασία, είναι ότι πολλοί παίκτες μας αγωνίζονται σε ομάδες του εξωτερικού, οπότε αθροιστικά συμμετέχοντας στην Εθνική ομάδα, δίνουν την ελπίδα για συνεχόμενα καλά αποτελέσματα.

Υπάρχει, βέβαια, και η φετινή αποτυχία, στην οποία δεν χωρά καμία δικαιολογία. Υπήρξε μία αλλαγή κατά 90% σχεδόν, με καινούργια παιδιά, τα οποία φαίνεται πως δεν άντεξαν το «φορτίο» των μεγάλων επιτυχιών, χωρίς αυτό να μη σημαίνει πως καθένας έχει τις δικές του ευθύνες. Αυτά που έχουμε πετύχει, όμως, από το 1994 κι έπειτα, είναι ιδιαίτερα σημαντικά και δεν πρέπει να τα ξεχνάμε. Μοναδική αστοχία, άλλωστε, μετά το 2004, ήταν ο αποκλεισμός μας από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Επίσης, ένα άλλο κέρδος από τις διοργανώσεις αυτές, ήταν η επαφή μας με την ποδοσφαιρική κουλτούρα προηγμένων ποδοσφαιρικά κρατών. Ειδικά στο Euro 2004, όταν κερδίσαμε δύο φορές τη διοργανώτρια, χωρίς αυτό να απαγορεύει από τους φίλους των δύο ομάδων να ανταλλάσσουν κασκόλ και να είναι μαζί σε αυτή τη μεγάλη γιορτή.

Αυτό το τελευταίο, είναι κάτι που δύσκολα θα καταφέρουμε να κάνουμε στην Ελλάδα, αλλά είμαι σίγουρος πως θα το καταφέρουμε. Πρέπει να καταλάβουμε, ότι το ποδόσφαιρο είναι πάνω απ’ όλα παιχνίδι και γιορτή, όχι αντιπαλότητα.

Η αγωνιστική κρίση που βιώνει το ελληνικό ποδόσφαιρο θα μπορούσαμε να πούμε πως επηρέασε το διοικητικό κομμάτι, με την παραίτηση του κυρίου Σαρρή από την προεδρία της ΕΠΟ. Θα θέλατε να μας πείτε πού οφείλεται όλος αυτός ο «αναβρασμός» που προκάλεσε την εν λόγω πράξη του;

Θέλω να πιστεύω πως ο κύριος Σαρρής έκανε μία ανδροπρεπή και σημαντική ενέργεια με το να υποβάλλει την παραίτησή του, φαινόμενο που δεν είναι σύνηθες. Ο Γιώργος, όμως, τόλμησε και τον συγχαίρω γι’ αυτήν του την πρωτοβουλία, γιατί το βάρος που επωμιζόταν ήταν μεγάλο, όπως και τα χτυπήματα που δεχόταν. Όποιο μέσο κι αν παρακολουθήσετε, με αναφορά στο θέμα αυτό, θα σας αποδείξει τον ισχυρισμό μου. Ο κύριος Σαρρής θέλησε να αποφορτίσει το κλίμα, γιατί το ποδόσφαιρο- και αυτό πρέπει να γίνει σαφές σε πάσα κατεύθυνση- δεν πρέπει να γίνεται ποτέ αιτία διαμάχης και οφείλει να μένει μακριά από αντιπαλότητες για οτιδήποτε δεν το περικλείει. Τότε είναι που το ποδόσφαιρο θα πάει ακόμη καλύτερα.

Θεωρώ συμπερασματικά, ότι ο κύριος Σαρρής έκανε μία κίνηση που θα λειτουργήσει θετικά στην παραπέρα λειτουργία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

10893903_316976525178611_1730387548_n

Η παραίτηση αυτή του κυρίου Σαρρή έρχεται σε μία όντως δύσκολη στιγμή, όπου έχουν έρθει απανωτά, όπως αναφέρατε, χτυπήματα. Ένα από αυτά είναι και η λίστα των 16 ατόμων του Αριστείδη Κορέα, ανάμεσα στα οποία λέγεται ότι βρίσκονται και 11 παράγοντες της ΕΠΟ. Υπάρχει συσχετισμός μεταξύ των δύο υποθέσεων;

Όχι, δεν έχουν σχέση. Μάλιστα, επειδή βρισκόμαστε στο στάδιο της προανάκρισης, είμαι ο τελευταίος που θα κρίνει γύρω από αυτό το γεγονός, και είναι κάτι που δεν πρέπει. Εκεί που θα ήθελα να τοποθετηθώ, γνωρίζοντας τον άνδρα Σαρρή, θεωρώ ότι η προαναφερθείσα πρωτοβουλία του κινείται στη σωστή κατεύθυνση και έγινε την καταλληλότερη στιγμή. Είχε ως στόχο την εκτόνωση της κατάστασης, και δεν χρειάζεται να είναι κανείς άνθρωπος του ποδοσφαίρου για να καταλάβει κάτι τέτοιο.

Δημοσιεύματα από ξένες χώρες, αναφέρουν το όνομα του κυρίου Βαγγέλη Μαρινάκη, σχετικά με τα 16 αυτά άτομα. Το πρόβλημα εδώ, είναι τα δημοσιεύματα αυτά αναπαράγονται διαρκώς, χωρίς να έχει αρθεί το απόρρητο από τον εισαγγελέα. Αυτό πώς μπορεί να γίνεται; Είναι μηνύσιμο από ελληνικής πλευράς, ανεξαρτήτως ονομάτων που μπορεί να αναφερθούν;

Δεν μπορώ να γνωρίζω τις ενέργειες του κυρίου Μαρινάκη και αν θα αντιδράσει σε κάτι τέτοιο. Εκείνο που γνωρίζω, είναι ότι όταν αναφέρουμε τη λέξη «απόρρητο», δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο. Οποιεσδήποτε διαρροές δεν μπορούν να εμποδίσουν, δηλαδή, το έργο της Δικαιοσύνης. Μπορώ να σας το θέσω, όμως, αντίθετα: Ποιος αναφέρει το όνομα του Μαρινάκη, του Σταθόπουλου, ή οιοδήποτε άλλου, και δεν το κάνει απλώς για προβοκατόρικους σκοπούς;

Πρόκειται, ουσιαστικά για ένα λαβύρινθο. Δεν είναι εύκολο να βρούμε άκρη, παρά μόνο να διευκρινίσουμε ότι η λέξη «απόρρητο» δεν χωρά αμφισβήτηση ή παρερμηνεία. Αυτός που το παραβιάζει, είναι προφανώς ελεγχόμενος.

10912644_316976558511941_1718239225_o

 Ένα άλλο θέμα, το οποίο επίσης βρίσκεται στην επικαιρότητα, είναι εκείνο με τις Κάρτες Υγείας Ποδοσφαιριστή. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, λοιπόν, εκταμιεύθηκαν γύρω στα 9.5 εκατομμύρια ευρώ (1 εκ. από την UEFA και τα υπόλοιπα από το ελληνικό Δημόσιο), για 1.5 εκατομμύριο μετρήσεις σε ποδοσφαιριστές από δύο εταιρείες. Από αυτές έγιναν μόλις 15.000 περίπου, ενώ εκταμιεύθηκε ολόκληρο το ποσό. Ποια είναι η δική σας θέση;

Πρώτα απ’ όλα, χωρίς να περιαυτολογώ, θα ήθελα να σας πω ότι νιώθω άνετα, διότι ήμουν ο μόνος που διαχώρισα τη θέση μου γραπτώς και με παρεμβάσεις στο συμβούλιο δύο φορές, λέγοντας πως το σύστημα αυτό δεν μπορούσε να προχωρήσει. Αρχικά έγινα ο «κακός» της υπόθεσης, αλλά ο καιρός με δικαίωσε. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τις προθέσεις αυτής της συμφωνίας, με το θέμα να κλείνει τελικά με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Αυτό που παρερμηνεύεται είναι ότι προέρχονται από κρατικές επιχορηγήσεις.

Τα θέματα αυτά αφορούν την Ομοσπονδία, η οποία είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου. Δεν υπάρχει περίπτωση, για παράδειγμα, να έρθουν σε μία δική σας υποτιθέμενη επιχείρηση και να σας ρωτήσουν από το κράτος γιατί αγοράσατε προϊόντα από το εξωτερικό, ενώ μπορούσατε να τα αγοράσετε εντός συνόρων με μικρότερο ποσό. Ουσιαστικά, δεν υπάρχει πρόβλημα και αυτή είναι η κρατούσα άποψη.

Στην «χώρα των θαυμάτων», όμως, την Ελλάδα, πολλές φορές υπάρχει παρουσίαση των πραγμάτων εντελώς διαφορετική από την πραγματική τους διάσταση. Όσοι προβαίνουν σε τέτοιες τακτικές, ασφαλώς προσπαθούν να εξυπηρετήσουν δικούς τους σκοπούς. Πέραν όσων ανέφερα, όμως, είναι σαφές πως σε ένα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου που αποφασίζει, επιτελεί και οργανώνει, δεν είναι δυνατόν να μπαίνει οποιοσδήποτε κρατικός φορέας και να δημιουργεί πρόβλημα εκεί που δεν υπάρχει. Είναι κάτι που λέω με γνώση, διότι υπάρχει ξεκάθαρη κατάσταση.

Μία Ανώνυμος Εταιρεία, περιμένει να έχει όφελος, μέσω μίας «ακριβής» συναλλαγής, η οποία όμως απεδείχθη επιζήμια. Αν πούμε, βέβαια, πως υπάρχει λανθασμένη τακτική, είναι κάτι σωστό, αλλά σε καμία περίπτωση το λάθος δεν έγινε σκόπιμα. Αυτό που θελήσαμε, ήταν να σώσουμε ανθρώπινες ζωές, «κολλήσαμε» σε μία παρεμβατικότητα που έχει το σκοπό της εκμετάλλευσης.

Προσωπικά, όταν είδα ότι υπάρχει πρόβλημα στην εγκατάσταση των σταθμών, και δη στο Ιατρικό Σύλλογο Μεσσηνίας, όπου υπήρξαν αντιδράσεις, χωρίς δισταγμό διαχώρισα τη θέση μου, βλέποντας πως το θέμα δεν οδηγούσε πουθενά.

Παρερμηνείες δεν υπάρχουν μόνο εκεί, αλλά και σε άλλα μείζονα ζητήματα, όπως και ο νέος Αθλητικός Νόμος που θέλησε να προωθήσει η συγκυβέρνηση και ο κύριος Ανδριανός, για τον οποίο ακούγονται αρκετές απόψεις. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Εγώ γνωρίζω ότι κανένας νόμος δε γίνεται, χωρίς τη συμμετοχή των ενδιαφερομένων μερών και αυτό είναι ένα αξίωμα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο βασικός μοχλός του ελληνικού ποδοσφαίρου, που είναι η ΕΠΟ και το εκφράζει εγχώρια και διεθνώς, σε συναντήσεις της με στελέχη της κυβέρνησης, έχει καταθέσει και ύστερα δημοσιεύσει 16 εμπεριστατωμένες προτάσεις, με τις οποίες μπορεί να λυθούν όλα τα προβλήματα, στο φάσμα που αποκαλείται «ποδόσφαιρο».

Εδώ, δυστυχώς, συνέβη το εξής απίστευτο: Ακούστηκαν προτάσεις, θέσεις και απόψεις των οιονδήποτε αξιόλογων ανθρώπων, εκτός από αυτούς του ποδοσφαίρου. Αν μιλάνε αθλητικό νόμο που στοχεύει σε κάτι καλύτερο στο ποδόσφαιρό μας, από τη στιγμή που δε λαμβάνεται υπόψη η γνώμη της Ομοσπονδίας, τότε πρέπει να αλλάξει η ελληνική γλώσσα ή να μας πουν με ποιον τρόπο θα πρέπει να διαβάζουμε τις τοποθετήσεις τους.

Εκείνο που επίσης θέλω να πω, είναι ότι γίνεται μεγάλος ντόρος για το αυτοδιοίκητο της Ομοσπονδίας. Η ΕΠΟ δεν κάνει τίποτα το ιδιαίτερο γύρω από αυτό το θέμα, διότι είναι κάτι το αυτονόητο. Η UEFA και η FIFA, διεθνή φόρουμ που ανήκουν στην κατηγορία «κράτος εν κράτει», ζητούν από όλες τις χώρες που ανήκουν σε αυτά, να συμμετέχουν με βάση τους δικούς τους όρους. Αν οποιαδήποτε χώρα δε θέλει να συμμετέχει με αυτούς τους όρους, και αυτό φυσικά ισχύει και για την Ελλάδα, είναι αναφαίρετο δικαίωμά της να αποχωρήσει και να «παίξει» μόνη της. Καμία χώρα δεν μπορεί να συμμετάσχει, χωρίς να συμμετάσχει χωρίς αυτούς τους όρους, κι εμείς στο καταστατικό μας διασαφηνίζουμε πως είμαστε μέρος των δύο αυτών μεγάλων Ομοσπονδιών, βάσει των δικών τους κανόνων, μιας και διαφορετικά δε γίνεται.

Τα πράγματα είναι απλούστατα, και σε καμία περίπτωση το κράτος να ανατρέψει δεδομένα που ισχύουν πανελλαδικά και παγκόσμια. Μακάρι να κάνω λάθος και να μην εκτεθούμε, αλλά στην περίπτωση που περάσει ένας τέτοιος νόμος, θα υπάρξει εμπλοκή. Η έκθεσή μας έχει συμβεί κατ’ επανάληψη, όταν δύο φορές (1996, 2012) έπρεπε να αλλάξουμε τα πάντα στην Ελβετία, σχετικά με το αυτοδιοίκητο, κάτι που επετεύχθη στις 4:30 τα ξημερώματα.

Πρόκειται για πολύ σοβαρό κομμάτι και οφείλουμε να προσέξουμε να μην εκτεθούμε ξανά. Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να βρεθούν με αμοιβαία κατανόηση, αρκεί να γίνει σαφές ότι δεν μπορεί κανείς να αποφασίζει για κάποιον άλλο εν αγνοία του.

10893643_316976528511944_1776274690_n

Για να αναφερθούμε στο μεσσηνιακό ποδόσφαιρο, του οποίου ηγείστε 34 χρόνια τώρα, ποια είναι η πρόοδος που έχει διαγράψει και πού θα χρειαστούν διορθωτικές κινήσεις, στην νέα σας θητεία;

Νιώθω ευτυχής που τα χρόνια, στα οποία ασχολούμαι με το μεσσηνιακό ποδόσφαιρο, έχουν συμβεί τόσα θετικά πράγματα, ώστε να χαιρόμαστε για το προϊόν που εξάγουμε. Από την πρώτη μας θητεία, κάναμε τρεις σημαντικές ενέργειες που συνεχίζονται μέχρι σήμερα και χαρακτηρίζουν το μεσσηνιακό ποδόσφαιρο.

Το πρώτο είναι η προσπάθειά μας, μέσω χορηγικών πακέτων, να αυξήσουμε τα έσοδά μας, προκειμένου να αναπτύξουμε τις υποδομές, τα «φυτώρια» του ελληνικού ποδοσφαίρου δηλαδή. Δεν πρέπει να λησμονούμε, άλλωστε, πως αυτές είναι και η «ραχοκοκαλιά» του τοπικού ποδοσφαίρου. Στρέψαμε, λοιπόν, όλη την προσοχή μας εκεί, μιας και το 50% περίπου των χρημάτων που έχουν χρησιμοποιηθεί, αφιερώθηκαν σε αυτό το κομμάτι.

Το δεύτερο σκέλος, ήταν το ανθρώπινο κι έχει δύο άξονες. Ο ένας είναι η θέσπιση του Ταμείου Αρωγής. Αυτό σημαίνει, πως αν ένας ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής τραυματιζόταν, μπορούσε να καλύψει τα έξοδα της απουσίας του από τον χώρο εργασίας του. Ο ποδοσφαιριστής, λοιπόν, ανάλογα με τη σοβαρότητα του τραυματισμού του, παίρνει κι ένα συγκεκριμένο ποσό για τα πρώτα έξοδα, κι αν η περίπτωσή του είναι ακόμη πιο σοβαρή, ενώ δε διαθέτει ασφαλιστικό φορέα, μπορεί να εξεταστεί η χορήγηση μεγαλύτερου ποσού από την πλευρά της Ομοσπονδίας, με την κατάθεση όλων των δικαιολογητικών από το νοσοκομείο που βρισκόταν.

Με το μέτρο αυτό στήσαμε και την «Τράπεζα Αίματος», όπου έχουν παραδοθεί πολλές φιάλες. Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστώ όλους τους αιμοδότες, οι οποίοι έχουν προσφέρει σημαντικό έργο κι έχουν φανεί πραγματικά χρήσιμοι. Πέραν από κάθε διεργασία, προέχει η ανθρωπιά και η ευαισθησία.

Το τρίτο κομμάτι, είναι ο τρόπος διοίκησης της Ένωσης. Προσπαθήσαμε όλο αυτόν τον καιρό να διοικούμε όσον το δυνατόν πιο αντικειμενικά. Λάθη πάντοτε θα γίνονται, όποτε τα κάναμε όμως, δεν υπήρξε καμία σκοπιμότητα. Οφείλουμε, λοιπόν, να κρατούμε χαμηλούς τόνους και να αποφεύγουμε τις ακρότητες, οι οποίες βέβαια δεν μπορούν να αποφευχθούν πλήρως για δύο λόγους. Το ποδόσφαιρο, αφενός, είναι ζωντανό σπορ, και πρέπει αφετέρου να λαμβάνουμε υπόψη μας την αγάπη του ερασιτέχνη παράγοντα που αγαπά την ομάδα του και τη στηρίζει οικονομικά. Έχουμε, όμως, προσπαθήσει και σε αυτό το σημείο, με αποτέλεσμα στη συντριπτική πλειονότητα των αγώνων να έχουμε καλό θέαμα.

Λάθη, όπως είπα, γίνονται, καθώς ο διαιτητής είναι ο Δικαστής του δευτερολέπτου. Δεν πρέπει, παράλληλα, να εκλείψει το λάθος, διότι έτσι το ποδόσφαιρο θα χάσει την ομορφιά και την ουσία του. Αυτό μερικές φορές ερμηνεύεται κακόπιστα, κι εδώ θέλω να ευχαριστήσω τους φιλάθλους, τους παράγοντες, τους ποδοσφαιριστές και τους διαιτητές που έχουν βοηθήσει καταλυτικά στο να ανεβαίνει διαρκώς επίπεδο το ποδόσφαιρό μας. Κανείς πρόεδρος και καμία Ένωση δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τη συγκατάθεση όλων αυτών. Έχουν γίνει χιλιάδες αγώνες όλα αυτά τα χρόνια, με ελάχιστους αγώνες να μην έχουν κυλήσει σε ήρεμα πλαίσια, με το επίπεδό μας να είναι και υψηλότερο σε σχέση με άλλους Νομούς.

Εκεί που θέλω επίσης να σταθώ, είναι οι εξαιρετικές Μικτές ομάδες που έχουμε παρουσιάσει, μιας και είμαστε από τις πρώτες Ενώσεις που ξεκίνησαν πρωταθλήματα υποδομών. Τα αποτελέσματα, λοιπόν, μέσα από τη μακροχρόνια διαδρομή στο θέμα αυτό, είναι εντυπωσιακά, με πολλούς ποδοσφαιριστές μας να έχουν αγωνιστεί σε κορυφαίες ομάδες της Ελλάδας και του εξωτερικού. Πρόκειται για δικαίωση, εδώ, των συνεργατών μου κι εμένα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νοτίου Αφρικής, με τρεις Μεσσηνίους να ξεκινούν την προετοιμασία: Σωκράτης Παπασταθόπουλος, Νίκος Γεωργέας, Νίκος Λυμπερόπουλος (αποκλείστηκε από την 23άδα ο Γεωργέας και αγωνίστηκαν στην Αφρική δύο). Καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό ήταν το γεγονός εκείνο για εμάς, και σημαίνει πως η δουλειά που γίνεται από όλους μας εδώ, και δη από τους ανθρώπους των Σωματείων.

Κανένα ταλέντο, λοιπόν, δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένο, και σε αυτό είμαστε μπροστά από πολλούς άλλους Νομούς.

10921753_316976531845277_504125832_n

Τον καιρό αυτόν, πλέον, γίνονται οι διεργασίες για την εκλογή προέδρου της ΕΠΟ. Θα επιθυμούσατε τη συγκεκριμένη στιγμή ένα τέτοιο πόστο;

Μου είχε γίνει αυτή η πρόταση σε τρεις διαδοχικές περιόδους, και αρνήθηκα πεισματικά! Αυτό το έκανα γιατί θέλω να σέβομαι τον εαυτό μου. Αυτό έχει σχέση με το γεγονός ότι πρόκειται για μία θέση σημαντική, και δεν μπορείς να πετύχεις το έργο σου αν δεν είσαι μόνιμα στην Αθήνα. Εγώ, επειδή δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, αλλά επαγγελματίας, δεν μπορώ να αφήσω τη δουλειά και το σπίτι μου, για γίνω πρόεδρος της ΕΠΟ, ο οποίος μάλιστα προσφέρει τις υπηρεσίες του δίχως να πληρώνεται.

Δεν είναι, βέβαια, μόνο αυτό, καθώς αν δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά με το επάγγελμά του, όταν βρίσκεται σε άλλο Νομό, τότε πρέπει να το αφήσει. Ένας άνθρωπος που δε θέλει να αφήσει μία ολόκληρη ζωή πίσω του, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειάς του, δεν πρέπει να προβεί σε μία τέτοια πράξη, και αυτό ήταν ακριβώς το δικό μου σκεπτικό. Παρότι, λοιπόν, η θέση είναι δελεαστική και μπορώ να πω πως είχα σημαντικές πιθανότητες να εκλεγώ, προτίμησα για το λόγο που ανέφερα να μη θέσω υποψηφιότητα.