Θέατρο

«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου»: Περασμένες μου αγάπες

‘Δεν βαριέσαι. Τι παίρνει κανείς μαζί του; Μήπως μπορούμε να αλλάξουμε και τίποτα; Διαβάσατε τους αστροναύτες που είδαν τη γη και ανέτελλε; Ε, λοιπόν, σ’ αυτό δα το άστρο βρισκόμαστε…..Εδώ σταυρώθηκε ο Χριστός, εδώ ήπιε ο Σωκράτης το κώνειο, εδώ έπαιξε η κυρία Ευτυχία χαρτιά και τα ‘χασε.’

(1)

Είχα ακούσει πόσο καλή είναι η παράσταση «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή αλλά έτυχε να τη δω πρόσφατα, για πρώτη φορά. Φτάνω έξω από το θέατρο και βλέπω την μεγάλη αφίσα της παράστασης με το «έκτος κύκλος παραστάσεων» να δεσπόζει όλο καμάρι. Έτσι κατάλαβα ότι με περίμενε κάτι μεγάλο. Κάθομαι στην θέση μου, τα φώτα σβήνουν, ανάβουν ξανά και η Μεντή παίρνει την θέση της στη σκηνή ξεκινώντας τον μονόλογο. Έτσι ξεκίνησε το μεγάλο αυτό ταξίδι.

pic2

Μια παράσταση, όπου η πρωταγωνίστρια παραδίδει μαθήματα υποκριτικής, μαζί με την ευφυέστατη σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια. Είναι μαγικός ο τρόπος με τον οποίο η Νένα Μεντή απευθύνεται και στο κοινό και στα διάφορα συγγενικά της πρόσωπα τα οποία απουσιάζουν οπτικά από τη σκηνή, μοιάζουν όμως σαν να υπάρχουν κάπου εκεί αόρατοι, καθώς και ο τρόπος που περνάει από την μία ηλικία στην άλλη.

Η παράσταση διανύει την περιπετειώδη ζωή της μεγάλης στιχουργού από τα παιδικά της χρόνια στο Αΐδίνιτης Μικράς Ασίας έως τον θάνατό της και βασίζεται στο βιβλίο «Η γιαγιά μου η Ευτυχία» της Ρέας Μαντέλη από τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ.

(3)

‘Εδώ είναι όλα. Μικρές χαρές, μεγάλες λύπες, άνθρωποι μικροί, μεγάλοι άνθρωποι…’

‘Εγώ πάντα έτσι ήμουνα. Να φάμε και να πιούμε σήμερα ή γαρ αύριον μεριμνήσει τα ευάτης’