Θέατρο

Μια παρτίδα «Τάβλι» στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης

Την προσωπική του ματιά πάνω σε ένα από τα πιο σπουδαία θεατρικά έργα του νεοελληνικού ρεπερτορίου, «Το Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαϊδη, καταθέτει δέκα χρόνια από τον θάνατο του σημαντικού δραματουργού, ο βραβευμένος ηθοποιός Δημήτρης Λάλος, στην πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα στο θέατρο.

Το κατά Δημήτρη Λάλο «Τάβλι» κάνει πρεμιέρα στις 12 Ιουνίου, στο θέατρο «Ακαδημία Πλάτωνος» στο Βοτανικό.

Oι ηθοποιοί που ερμηνεύουν τους ρόλους είναι παιδιά δεύτερης και τρίτης γενιάς μεταναστών, αφού πρόθεση του Δημήτρη Λάλου είναι να υπογραμμίσει ότι «το πιο δυνατό στοιχείο ενός λαού είναι η νοοτροπία του. Αυτή που δεν γνωρίζει τάξεις και χρώμα. Αυτή που ενσωματώνει, αφομοιώνει και εξισώνει τα πάντα. Αυτή που τελικά καλείται να οικειοποιηθεί όποιος επιθυμεί να επιβιώσει».

Έχοντας ζήσει ο ίδιος από τα οχτώ μέχρι τα δεκαοχτώ του χρόνια στη Γερμανία, ο σκηνοθέτης μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για το «Τάβλι» τονίζει: «Δεν είναι θέατρο για μετανάστες...Εδώ βγαίνουν στην επιφάνεια οι προβληματισμοί του Κεχαϊδη που είναι κοινοί για όλους μας».

Η υπόθεση στους περισσότερους είναι γνωστή. Φίλοι και κουνιάδοι, ο Κόλλιας και ο Φώντας, στην αυλή του σπιτιού τους, καλοκαίρι απόγευμα παίζουν τάβλι, συζητώντας ασταμάτητα για το μεγάλο κόλπο που θα τους κάνει «να πιάσουν την καλή» χωρίς να υπολογίζουν τι θα «πουλήσουν» για να το πετύχουν, ταυτιζόμενοι με το πιο βαθύ όνειρο του νεοέλληνα.

Πρωτοανεβασμένο μέσα στη χούντα, το 1972 στο Θέατρο Τέχνης από τον Κάρολο Κουν, με πρωταγωνιστές τον Νικήτα Τσακίρογλου και τον Γιάννη Μόρτζο, με λόγο καθημερινό κι έναν καίριο και αιχμηρό πολιτικό προβληματισμό, το «Τάβλι» δείχνει σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ.

Τους ρόλους του Φώντα και του Κόλλια υποδύονται ο Σαμουήλ Ακίνολα με ρίζες από τη Νιγηρία και την Κένυα και ο Στέφανος Μουαγκιέ, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Βύρωνα και κατάγεται από την Ουγκάντα.

  • amna, ΑΠΕ