Μουσική

Τρείς μέρες μουσικής, πολλών χρόνων αναμνήσεις…

Όταν το Σάββατο το βράδυ ρύθμιζα το ξυπνητήρι ώστε να ξυπνήσω την Κυριακή και να αρχίσω να ανηφορίζω με το αυτοκίνητο προς την Μαλακάσα, τίποτα δεν μπορούσε να με προδιαθέσει για το τι θα συνέβαινε τις επόμενες τρείς μέρες και το πως τρείς διαφορετικές μουσικές κουλτούρες θα συνέθεταν μια πανδαισία υναισθημάτων κι εντυπώσεων για μένα.Κυριακή punk και rock ‘n’ roll με τους Last Shadow Puppets, τους Dropkick Murphys κι άλλους αξιόλογους μουσικούς, Δευτέρα παραδοσιακή και ρεμπέτικη μουσική με τον πρύτανη του είδους Θανάση Παπακωνσταντίνου και Τρίτη psychedelic και indie rock με την ιέρεια PJ Harvey, τους εκρηκτικούς Brian Jonestown Massacre, τους ατμοσφαιρικούς Slowdive και άξιους αντιπροσώπους της ελληνικής indie rock σκηνής. Κι όμως, ανάμεσα σε αυτές τις 3 συναυλίες υπήρξε μια συνέχεια σαν τις εποχές του χρόνου. Ανοιξιάτικες μελωδίες και ιρλανδέζικη μπύρα παντού στο Rockwave, έναρξη του καλοκαιριού φυσικά με τον Θανάση στον ναό του Θέατρου Βράχων και κάτι από φθινοπωρινή μελαγχολία κι ένταση προερχόμενη από τις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού στο πρωτοεμφανιζόμενο και γεμάτο προσδοκίες Release Festival. Στις επόμενες παραγράφους, δεν θα δεις να καταγράφονται απόψεις για την εμφάνιση όλων αυτών των καλλιτεχνών. Εξάλλου , όλοι οι άνθρωποι θα έχουν από μια κι η δική μου θα αποτελέσει απλά μια σταγόνα στον ωκεανό. Εδώ, θα καταγράψω τις εντυπώσεις μου για την ατμόσφαιρα των συναυλιών, για κάποια προβλήματα στην διοργάνωση ίσως και σίγουρα θα μιλήσουμε για πολλή, πολλή μουσική. So, let’s do this!!

Η αρχή προφανώς, θα γίνει με το Rockwave Festival και την φετινή εμπειρία μου. Η πρόσβαση φέτος ήταν αρκετά εύκολοτερη σε σχέση με πέρυσι κι ειδικά από την ανατολική πύλη την οποία και προτείνω για είσοδο στον συναυλιακό χώρο του Terra Vibe καθώς έχει άπλετο χώρο στάθμευσης κι είναι η πιο κοντινή στον κόμβο για την έξοδο στην Εθνική Οδό. Επίσης, ο έλεγχος στις τσάντες ήταν αρκετά ελαστικός οπότε μπορέσαμε να οργανώσουμε ένα μικρό πικνίκ στο γρασίδι του Terra Stage. Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόλαβα τους Wish Upon A Star και τους Whereswilder αλλά δεν με πτόησε αυτό το γεγονός αφού τους έχω δει αμφότερους live σε supporting acts κι ελπίζω να τους ξαναδώ σύντομα σε headlining act αυτή τη φορά γιατί το αξίζουν μέχρι τελευταίας νότας. Έτσι, όπως γίνεται αντιληπτό, η μουσική μου εμπειρία άρχισε από τους The Callas και την άκρως αντισυμβατική ψυχοσύνθεση τους. Γυναίκες στα φωνητικά και στα κρουστά, άντρες στην ηλεκτρική κιθάρα και στο μπάσο κι ιδού μια συνταγή για σίγουρο ξεσηκωμό κι αισθησιασμό. Η Χρυσάνθη Τσουκαλά ήταν μοναδική στο τραγούδι της με την χροιά της να με εκπλήσσει άκρως ευχάριστα, η Μαριλένα Πετρίδου έδωσε τον καλύτερο της εαυτό και απογείωνε το μουσικό αποτέλεσμα της μπάντας με την δυναμικές που έδινε στα κομμάτια ενώ οι αδερφοί Ιονά ήταν καθηλωτικοί με την σκηνική τους παρουσία, προσδίδοντας τα απαραίτητα psychedelic στοιχεία. Καλύτερη στιγμή τους το τελευταίο κομμάτι της εμφάνισης τους στο οποίο άρχισαν να χτυπάνε τα όργανα στους ενισχυτές και στο πάτωμα προσπαθώντας να παίξουν με τους μικροφωνισμούς, γεγονός που ώθησε προς το καλύτερο την εντύπωση μου γι’αυτούς αν κι ο φιλικός μου περίγυρος ξίνισε λίγο γιατί η αλήθεια είναι ότι ο ήχος ήταν αρκετά υψηλών συχνοτήτων για ανθρώπινα ώτα. Ακολούθησαν οι Despite Everything στο Vibe Stage που έδωσαν πραγματικά  τα ρέστα τους κι άρχισαν την προθέρμανση του punk κοινού για την εμφάνιση των locos Turbonegro. Δεν θα μπω σε παραπάνω λεπτομέρειες παρά θα πω μόνο ότι ήταν αλάνθαστοι τόσο μουσικά όσο και στην επαφή τους με το κοινό καθώς ήταν διαχυτικοί κι αεικίνητοι χωρίς να γίνουν υπερβολικοί.

Εικονα 1

Επιστρέφοντας στο Terra Stage, είχα την ευχαρίστηση να δω ζωντανά ένα συγκρότημα που στοίχειωσε την εφηβεία μου με το Rock ‘n’ Roll Queen, τους ώριμους πλέον, Subways. Η setlist τους περιείχε τραγούδια από όλα τα άλμπουμ τους κι όλες τις φάσεις της μουσικής τους πορείας με το Kiss Kiss Bang Bang και το It’s A Party να ξεχωρίζουν σύμφωνα με την αισθητική μου. Το μενού της εμφάνισης αυτής περιείχε και stage diving του frontman Billy Lunn και crowd surf πάνω στο ξετρελαμένο κοινό το οποίο ανέδειξε ότι πρέπει να πονούσε πολύ αφού είχε κοκκινίσει όλο το σώμα του!! Γενικά ήταν μια εμφάνιση που έκανε το κοινό, που μέχρι εκείνη την ώρα άραζε στο γρασίδι του Terra Stage, να προσεγγίσει την σκηνή και να χορέψει πολύ περισσότερο απ’ότι με τους Last Shadow Puppets. Στιγμές όπως το Sit Down all you greek του Billy (θύμισε λίγο Smack my Bitch Up αυτό και νοστάλγησα το περασμένο καλοκαίρι) και το δίστιχο Είσαι ο Ηλίας (αντί για ήλιος), είσαι μοναδική για το ρεφρέν του Rock ‘n’ Roll Queen, που με έκανε να νιώσω λίγο badass, θα μου μείνουν αξέχαστες για αρκετό καιρό σίγουρα.

Εικονα 2

Η συνέχεια επήλθε στο Vibe Stage με το συγκρότημα που είχα θέσει δεύτερο σε σειρά προτεραιότητας να δω, μετά τους Dropkick Murphys, οι κατά πολλούς ανισόρροποι Turbonegro. Το να αρχίσω να εκθειάζω την εμφάνιση τους είναι ίσως περιττό και σίγουρα μεροληπτικό από μέρος μου. Αξίζει όμως, να τονίσω ότι η αμφίεση τους πάνω στη σκηνή κι η σεξουαλικότητα τους κέρδιζαν τις εντυπώσεις από την πρώτη στιγμή και μπορούσαν να σε κάνουν να νομίζεις ότι ήταν μια από τις μεγαλύτερες βρετανικές μπάντες punk ενώ έμαθα ύστερα ότι είναι από την Νορβηγία, χώρα στην οποία μεσουρανεί το εχθρικό metal. Οι σημαίες των ελληνικών fan clubs του συγκροτήματος κυμάτιζαν αγέρωχες ενώ τα γεμάτα patch τζιν γιλέκα και σορτσάκια έδιναν κι έπαιρναν ανάμεσα στο γεμάτο χαρακτήρα κοινό. Γενικά, διαπίστωσα ότι το κοινό του Vibe Stage ήταν πιο στοχευμένο κι απαιτητικό για τις punk μπάντες που θα έπαιζαν σε σχέση με το κοινό του Terra Stage που ήταν λίγο ευκαιριακό και λίγο σε mood "Ήμουν κι εγώ στο Rockwave".

Σιγά-σιγά ερχόταν η ώρα των Suede κι όλοι ανυπομονούσαν για να ακούσουν τον Brett Anderson να μας ταξιδεύει με τη φωνή του στο συμπαντικό συναπάντημα της εσωτερικής μελαγχολίας με την δύναμη που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του. Μια λέξη αρκεί για να περιγράψει αυτό που άκουσα . Απογοήτευση. Είδα μια επανάληψη της περσινής εμφάνισης των Black Angels με εξαίρεση ότι η προσπάθεια των Suede να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό ήταν υπεράνθρωπη. Ο Brett είχε γονατίσει από το δεύτερο τραγούδι αλλά μάταιη η προσπάθεια. Λίγο ο ήχος που ήταν μετριότατος, φαινόμενο που δεν παρατήρησα στα υπόλοιπα συγκροτήματα, λίγο το ότι κανένα φυσικό ή τεχνητό εμπόδιο δεν μπορούσε να εγκλωβίσει τον ήχο του συγκροτήματος ο οποίος είναι ξεκάθαρα ατμοσφαιρικός και κατάλληλος για κλειστούς χώρους, λίγο κι ο αέρας που αλλοίωνε την απόδοση του ήχου στο κοινό, μέσω των ηχείων, "όλα στραβά γινήκανε κι όλα ήταν χάλια" (ήδη ανυπομονεί να βγεί ο Θανάσης από μέσα μου).

Εικονα 3

Και τώρα Dropkick Murphys και τα μυαλά στα κάγκελα. Σαν παρέα δεν μπήκαμε καν στον κόπο να παρακολουθήσουμε μέχρι τέλους τους Suede και πήγαμε να πιάσουμε θέση για να απολαύσουμε τον ποταμό που ερχόταν από την Αμερική αλλά αναβλύζει από ιρλανδέζικες πηγές και λεγόταν Dropkick Legends, θα μπορούσα να πω. Είπαν τα πάντα με τις εναλλαγές από το punk στην ατμόσφαιρα ιρλανδέζικης πάμπ να είναι απολαυστικότατες και να μας κάνουν να ξελαρυγγιαζόμαστε σε κάθε κομμάτι. Βέβαια, υπήρχαν κι οι κλασσικοί ηλίθιοι που σπρώχνονταν σε ανύποπτες στιγμές ανάμεσα στο ουδέτερο κοινό κι όχι στους φανατικούς μπροστινούς αλλά συγχωρούνται γιατί "Ουδέν χείρον της βλακείας πέραν της δειλίας".Η καλύτερη στιγμή τους ήταν σίγουρα όταν ανέβασαν στην σκηνή εκατοντάδες κορίτσια και τα έσπασαν με το Kiss me , I’m Shitfaced και το κλασσικό I’m Shipping Up to Boston αν κι εμένα θα μου μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό η εικόνα όλου του κοινού να αγκαλιάζεται και να κουνιέται αμυδρά δεξιά κι αριστερά με το συγκλονιστικό Forever. Όσον αφορά την μουσική τους, υπήρξαν κάποια μικρά λαθάκια στο ακορντεόν και την ηλεκτρική κιθάρα αλλά ήταν αμυδρά μπροστά στην ικανοποίηση που ένιωσε το ελληνικό κοινό αλλά κι η ίδια η μπάντα. Μαγευτικές ενορχηστρώσεις, απίστευτα φωνητικά κι ένα είναι το σίγουρο: Μπορεί οι Dropkick Murphys να ήρθαν για πρώτη φορά στην εικοσαετή καριέρα τους στην χώρα μας αλλα "The Boys will be Back" και μάλιστα αρκετά σύντομα.

Εικονα 4 (1)

Το τέλος της βραδιάς επιφύλασσε τους headliners του Terra Stage κι ίσως του Rockwave Festival γενικά, τους Last Shadow Puppets. Ήταν η πιο άρτια εμφάνιση μουσικά με τα έγχορδα να δίνουν μια άλλη αίγλη στα κομμάτια των frontmen Alex Turner και Miles Kane. Και ναι, εννοείται ότι κι οι δυο είναι rock stars, απλά ο ένας προσέφερε περισσότερο στην επαφή με το κοινό (Alex),ενώ ο άλλος οργάνωνε όλη την μπάντα κι έδινε τον καλύτερο εαυτό του μουσικά (Miles).

Το live των TLSP είχε τα θετικά κι αρνητικά του στοιχεία. Στα θετικά συγκαταλέγεται το ότι είπαν ίσο, περίπου, αριθμό τραγουδιών από τον πρώτο και δεύτερο δίσκο τους και το ότι παρουσίασαν μια εξαιρετική διασκευή του 505 των Arctic Monkeys αναβιώνοντας την τότε ηχογράφηση του κομματιού όπου είχε παίξει κιθάρα ο Miles, στις πρώτες του στιγμές μουσικής συνύπαρξης με τον Alex Turner. Επίσης, το setlist τους τελείωσε με το Meeting Place που είναι το αγαπημένο μου τραγούδι από την μπάντα κι έτσι έστρεψα την πλάτη μου στην σκηνή για να φύγω αρκετά ευχαριστημένος. Τα αρνητικά στοιχεία του live ήταν η υπερβολική θεατρικότητα του Alex Turner, γεγονός που θα απέδιδα είτε στην απέλπιδα προσπάθεια του να κρύψει την κούραση του από την εξουθενωτική περιοδεία είτε στην χρήση ουσιών, κατανάλωση αλκοόλ και γενικά στην απεύθυνση του σε πράγματα που εκθέτουν το άτομο του στα μάτια του κοινού του. Το ξεκουμπωμένο πουκάμισο και το αρκετά έξυπνο τρολάρισμα του με τα burgers δεν μπορούσε να σώσει με τίποτα την κατάσταση κι όλοι περίμεναν τις στιγμές που θα τραγουδήσει και θα ασχοληθεί με την μουσική του , στις οποίες ήταν απίστευτα καλός και δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του με τίποτα. To bromance μεταξύ Kane και Turner έκανε λίγο πιο σκανδαλιάρικο το live με την απορία όλων να είναι αν φιλήθηκαν τελικά στο άκρως αισθησιακό Bad Habits. Κάποιοι θα πουν ότι το live δεν ήταν αρκετά ξεσηκωτικό κι ότι περίμεναν να είναι πιο χορευτική η ατμόσφαιρα. Αυτοί είναι οι τύποι "Ήμουν κι εγώ στο Rockwave" που αναφέραμε και παραπάνω κι οποίοι μάλλον δεν είχαν ακούσει τίποτα άλλο εκτός από το Aviation και το Standing Next to Me, όποτε δεν θα ασχοληθώ περαιτέρω. Η αποχώρηση από τον συναυλιακό χώρο έγινε εν μέσω φλογών που πετάχτηκαν από την σκηνή και πολλών κομφετί που μάλλον είχαν ξεμείνει από πέρυσι και δεν είναι δυνατόν να πετάμε τίποτα σε περίοδο οικονομικής κρίσης!

Από την νύχτα της Κυριακής, έχοντας πάντα το ανικανοποίητο στοιχείο όσον αφορά την μουσική, σκεφτόμουν την επόμενη μέρα και το τι θα γίνει στο Θέατρο Βράχων όταν ακουστούν οι πρώτες νότες του Πεχλιβάνη. Βλέπεις, οι προσδοκίες μου για αυτό το live του Θανάση ήταν τεράστιες αναλογιζόμενος τις στιγμές που είχα ζήσει στις προηγούμενες συναυλίες του κι έγιναν ακόμα μεγαλύτερες όταν έμαθα ότι αυτή η συναυλία ήταν sold out. Αφού έφτασα στο Θέατρο "Μελίνα Μερκούρη"από μια διαδρομή που έχω σιχαθεί να κάνω τόσες φορές που έχω πάει εκεί αλλά πάντα με οδηγεί σε αξέχαστες εμπειρίες, έκανα το λάθος να προσπαθήσω να παρκάρω στους χώρους στάθμευσης του Βράχων. Πολύ κακή επιλογή, αποφύγετε το χωρίς δισταγμό.

Με τα νεύρα μου να έχουν χτυπήσει κόκκινο με όλη την αναμονή, μπήκα στον συναυλιακό χώρο και το σκηνικό μου έφτιαξε άκρως την διάθεση. Το Θέατρο ήταν γεμάτο ήδη από τις 20:30 και το φόντο της σκηνής είχε διακοσμηθεί από τρεις τεράστιους ανεμόμυλους σαν κι αυτούς που κρατούσαμε μικροί όταν στο άλλο χέρι ήταν το γλειφιτζούρι - κοκοράκι. Ανάμεσα στα μουσικά όργανα ήταν διασκορπισμένοι κι άλλοι μικρότεροι ανεμόμυλοι κι όλοι άρχισαν να γυρίζουν όταν εμφανίστηκε στην σκηνή ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου κι η επί χρόνια μουσική παρέα του. Εγώ εν τω μεταξύ, δυσκολεύτηκα λίγο να βρω την δικιά μου παρέα αλλά η κλασσική τακτική του σηκώματος του χεριού από τον ψηλότερο απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Οι πρώτες νότες του Σαν Αστραπή, όταν το Βράχων ήταν κατάμεστο πια, σήμαναν και την αρχή μιας νύχτας που έμελλε να μην είναι σαν όλες τις άλλες. Θα ήταν η νύχτα που θα άρχιζε το καλοκαίρι για όλους τους παρευρισκόμενους και κανείς δεν θα ξέφευγε από την μέθη του, είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά.

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έδωσε τον καλύτερο του εαυτό καθώς αρχίζει και πλησιάζει το τέλος ή έστω η παύση των ζωντανών εμφανίσεων του το οποίο έχει δρομολογήσει σε έναν χρόνο από τώρα. Κατάφερε να πει τα καλύτερα κομμάτια από όλες τις δισκογραφικές δουλειές του αν και προφανώς όλοι θα είχαν στο μυαλό τους ένα τραγούδι που δεν μπόρεσε να πει. Εμένα ας πούμε, μου έλειψε απίστευτα σε σχέση με πέρυσι το Φορτίνο Σαμάνο που είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια και εξιστορεί τις τελευταίες στιγμές ενός αξιοσημείωτου ανθρώπου, ενός ήρωα κατά την γνώμη μου, ενός υπολοχαγού του Εμίλιο Ζαπάτα που είχε μεγαλύτερη ψυχή από εκείνον. Το μόνο αρνητικό της συναυλίας ήταν μια απρόσμενη παρατήρηση του Θανάση στην μέση του Διάφανου για το ξύλο που έπεφτε στο κοινό δείχνοντας να μην κατανοεί εκείνη την στιγμή την ψυχοσύνθεση των θεατών οι οποίοι χόρευαν και σπρώχνονταν στα πλαίσια του πνεύματος αλληλεγγύης που μεταδίδουν τα τραγούδια του Θανάση κι όχι με το σκεπτικό να διοχετεύσουν την οργή τους για τα δεινά της καθημερινότητας. Εξάλλου, για αυτόν τον λόγο πάμε κι ακούμε τον Παπακωνσταντίνου, για να ξεχάσουμε ότι μας προκαλεί πονοκέφαλο και να περάσουμε καλά όλοι μεταξύ μας, γνωστοί κι άγνωστοι. Φωνές που ακούστηκαν σε διάφορα site για το ότι τους ενόχλησε το πλήθος των φωτοβολίδων και τους θύμισε οπαδική συνάθροιση μου προκάλεσαν τουλάχιστον γέλιο κι απορία για το αν έχουν πάει σε συναυλία του Θανάση την τελευταία δεκαετία. Η "καινούργια μεταγραφή", σύμφωνα με τα λεγόμενα του Θανάση, ο Αλέξανδρος Κούστας, μάγεψε με την ερμηνεία του σε όλα τα τραγούδια κι ειδικά η ορθότητα της φωνής του στο Όνειρο και στην Αγρύπνια θύμιζε ηχογράφηση σε στούντιο. Μικρή έκπληξη αποτέλεσε και το ότι παίχτηκαν live, μετά από πολλά χρόνια, οι Άγιοι οι οποίοι τραγουδήθηκαν δεόντως από το κοινό.

Το τέλος της βραδιάς έφτασε απρόσμενα γρήγορα κι αρχίσαμε να κατηφορίζουμε,γεμάτοι ιδρώτα και ό,τι υγρό αιωρήθηκε κατά καιρούς στο live, προς τα αυτοκίνητα μας. Κι αφού η διάθεση είχε φτάσει στο ζενίθ, δεν υπήρχε κάτι καλύτερο από την τρίτη μέρα του Release Athens και τις ψυχεδελικές κι άκρως μελαγχολικές μελωδίες της PJ Harvey και των Brian Jonestown Massacre.

Εξαιτίας της εξάντλησης από την προηγούμενη μέρα και της έντονης βροχόπτωσης που συνέβη το μεσημέρι της Τρίτης, δεν μπορούσα να φύγω νωρίς από το σπίτι κι έτσι δεν πρόλαβα τους The Noise Figures και τους Closer. Έμαθα από έναν φίλο βέβαια ότι οι μεν πρώτοι ήταν απίστευτοι, γεγονός που διαβεβαιώνει ότι μια μπάντα δυο ατόμων μπορεί να μεγαλουργήσει αν έχει όρεξη και ταλέντο όπως οι Black Keys κι οι ανερχόμενοι αστέρες Royal Blood, ενώ οι δε δεύτεροι έκαναν λίγη βαβούρα και δεν ευνόησε πολύ τον ήχο τους ο ανοικτός χώρος. Τον εμπιστεύομαι σίγουρα γιατί είναι πολύ καλός γνώστης της psychedelic μουσικής αλλά δεν θα ενστερνιστώ την άποψη του για να μην επηρεάσω αρνητικά κανέναν από εσάς.

Εικονα 5

Έτσι, το live άρχισε για μένα με τους ατμοσφαιρικούς Slowdive και με το ομώνυμο τραγούδι τους. Κατάφεραν να καλύψουν ένα αρκετά μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους και να συνεπάρουν το κοινό με την σκηνική τους εμφάνιση. Η Rachel Goswell κατάφερε να είναι αέρινη αλλά κι ουσιαστική στα φωνητικά της συνάμα ενώ η χροιά του Neil Halstead μπορούσε να συνεπάρει στη στιγμή σε μια δαιδαλώδη διαδρομή ανάμεσα στα συναισθήματα σου. Η καλύτερη στιγμή τους ήταν όταν ερμήνευσαν το Souvlaki Space Station, που ξεσήκωσε σε απίστευτο βαθμό το κοινό λόγω δυναμικής αλλά και λόγω τίτλου, προφανέστατα και δεν τον άφησε να ηρεμήσει μέχρι το τέλος. Η εμφάνιση των Slowdive ανέβασε σίγουρα ψηλά τον πήχη για τα μεγάλα ονόματα του live, ειδικά από την στιγμή που τελείωσαν με την ξεχωριστή διασκευή τους στο Golden Hair του Syd Barett, του ιδρυτικού μέλους των Pink Floyd κι ενός μουσικού που είχε να προσφέρει πολλά στην τέχνη του αλλά η αρρώστια της ψυχής του δεν τον άφησε. Οι τελευταίες νότες αφέθηκαν να παίζονται για πολλή ώρα κι άρχισε να αυξάνεται ο ρυθμός τους μέχρι το σημείο του να χορεύουμε dubstep από κάτω λες κι είχαμε μείνει ακόμα στο mood των Chinese Man, που είχαν προηγηθεί μερικές μέρες κι είχαν αφήσει το στίγμα τους στο φεστιβάλ.

Εικονα 6

Οι οθόνες της σκηνής πρόβαλλαν τα αρχικά BJM κι όλοι ετοιμάζονταν για μια εμφάνιση που τελικά αποδείχτηκε από τις καλύτερες που έχω δει επί ελληνικού εδάφους. Ίσως έφταιγε κι η παρέα, αφού είχαμε πάει πιο πολύ για τους Brian Jonestown Massacre παρά για την PJ κι όταν βγήκαν αρχίσαμε να αλαλάζουμε σαν τρελοί που έτσι κι αλλιώς ήμασταν με τόσες μπύρες (ή και χωρίς)!! Ο ήχος τους ήταν άψογος με όλα τα γράμματα κεφαλαία με τον Anton Newcombe να τρολάρει συνεχώς το κοινό και να παραμένει πάντα χαλαρός καπνίζοντας μανιωδώς και λέγοντας μας ότι είναι μια κακή συνήθεια που πρέπει να αποφεύγουμε. Αυτός κι ο Rob Campanella στο ντέφι έδιναν έναν ασυνήθιστο τόνο στην σκηνική παρουσία της μπάντας, με το αισθησιακό κούνημα του δεύτερου να κάνει το κοινό να παραληρεί σε κάθε κομμάτι. Δεν νομίζω να χρειάζονται περισσότερα λόγια για αυτούς τους τύπους, δεν ήταν απλά το ορεκτικό για την PJ Harvey αλλά το κυρίως πιάτο μιας αντισυμβατικότατης μουσικής βραδιάς. Μόνο που αυτή η νύχτα προέβλεπε δυο τέτοια πιάτα.

Εικόνα 7

Κατά τις 22:25, ήταν η ώρα της ιέρειας του alternative κι indie rock να λάμψει στην σκηνή του Release. Η Polly Jean Harvey κι η μπάντα της βγήκαν με βηματισμό παρέλασης και τα κρουστά να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που προδιέθετε για κάτι μεγαλειώδες. Κι αυτή ήταν η αλήθεια. Η PJ βγήκε με το αέρινο φόρεμα της και τα υπέροχα μαλλιά της να θυμίζουν ξωτικό από το Lord of the Rings κι ανάγκασε όλους τους θεατές-ακροατές να μην μπορούν να αποσπάσουν την προσοχή τους από εκείνη. Η φωνή της στην καλύτερη φάση της αφού έχει δουλέψει απίστευτα τις πολύ ψηλές της κι οι χαμηλές της εξακολουθούν να είναι ανατριχιαστικές ειδικά όταν κάνει αυτό το χαρακτηριστικό της vibrato. Εγώ είμαι της άποψης ότι πρέπει πάντα να υποστηρίζει ο κάθε καλλιτέχνης την νέα δουλειά του οπότε ευχαριστήθηκα που άκουσα πολλά από τα τραγούδια του νέου της δίσκου να τα λέει και μάλιστα πολύ καλύτερα από τον ίδιο τον δίσκο. Το σκηνικό με το οικόσημο της ήταν λιτό και επιβλητικό την ίδια στιγμή ενώ οι μουσικοί της ήταν προσεκτικά διαλεγμένοι έτσι ώστε να παίζουν πολλά όργανα και να της δίνουν την δυνατότητα να ενορχηστρώνει όπως θέλει τα κομμάτια της. Σίγουρα, δεν πρέπει να παραλείψω ότι όλοι οι μουσικοί ήταν εκνευριστικά καλοί κι ας έκανε κάποια λάθη ο κύριος σαξοφωνίστας στο σόλο του στο The Glorious Land. Ο φόβος βέβαια να παίξει λίγα από τα παλιά της δεν επιβεβαιώθηκε κι ευτυχώς διότι δεν θα άντεχα την γκρίνια ενός κυρίου που στεκόταν δίπλα μου και το έπαιζε παντογνώστης με ατάκες του στυλ "Εγώ την ακολουθώ από τις αρχές της" και "Ήμουν στην πρώτη συναυλία της στο Rockwave και δεν θα είναι ποτέ ξανά έτσι" κι άλλα παρόμοια λόγια εμπειρίας. Ακούσαμε αρκετά κομμάτια από την παλιά της δισκογραφία με το σκοτεινό To Bring You My Love, το River Anacostia που ερμηνεύθηκε χορωδιακά από όλους που βρίσκονταν πάνω στην σκηνή και το απόλυτο A Perfect Day Elise να ξεχωρίζουν στις καρδιές μας.

Φύγαμε υπερπλήρεις από αυτό το live αφού δεν υπήρχε τίποτα που να χάλασε την διάθεση μας πέρα από την έξοδο από τον συναυλιακό χώρο που ήταν ολίγον Γολγοθάς. Όταν γύρισα σπίτι, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι δεν θα έχω σύντομα την ευκαιρία να απολαύσω τόσους καλούς καλλιτέχνες μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα κι ειδικά εν Ελλάδι. Μόλις όμως άρχισαν όλα τα γεγονότα που περιέγραψα να γίνονται αναμνήσεις, κατάλαβα ότι η ομορφιά των στιγμών δεν βρισκόταν μόνο στην μουσική αλλά και στους ανθρώπους με τους οποίους πέρασα αυτές τις ώρες της ζωής μου.

Έτσι, όλα τα λόγια που ειπώθηκαν προηγουμένως δεν θα είχαν καμία αξία χωρίς εσάς, τρελοί μου φίλοι, που δεν θα σας αναφέρω ονομαστικά γιατί μας βλέπουν κι άνθρωποι που μας ξέρουν αλλά ξέρετε ποιοί είστε οπότε μηντραπείτε που άρχισα τα καλά λόγια, που δεν τα έχω κι εύκολα, ή κρυφτείτε γιατί θα σας βρω και θα σας αρπάξω για τις επόμενες συναυλίες που θέλω να πάω, σαν ένας άλλος Liam Neeson. Κι επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και το λέω εγώ που δεν τσιγκουνεύομαι σε αυτά, ήταν τρείς μέρες μουσικής χωρίς εσάς αλλά ήταν πολλών χρόνων αναμνήσεις με εσάς!