Μουσική

10 ταινίες που πρέπει να δεις και να “ακούσεις”: Μέρος 2ο

Το είχαμε υποσχεθεί , ψάξαμε πολύ και μετά από αρκετή εκκαθάριση, επιστρέφουμε με άλλες 10 ταινίες που αξίζουν την προσοχή σας, όσον αφορά και την μουσική τους, εκτός από την σκηνοθεσία, το σενάριο και τις ερμηνείες που περιείχαν. Αυτή τη φορά, θα μιλήσουμε για λιγότερο γνωστές ταινίες, στις οποίες θα περιέχονται και πολλές επιλογές του ευρωπαϊκού και ασιατικού κινηματογράφου. Επειδή λοιπόν, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ας περάσουμε στις 10 ταινίες του άρθρου, υπενθυμίζοντας για άλλη μια φορά κι ας γινόμαστε κουραστικοί, ότι η σειρά με την οποία θα τοποθετηθούν οι ταινίες είναι τυχαία και δεν καταδεικνύουν κάποια προτίμηση κι αρέσκεια.

12080952_10206245288483875_2052996418_n1. «Blade Runner»

Κι η αρχή γίνεται με ένα αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας για την εποχή του (1982), το «Blade Runner», του εξαιρετικού Ρίντλεϋ Σκότ, με πρωταγωνιστές τον Χάρισον Φόρντ, τον Ρούτγκερ Χάουερ και την Σίν Γιάνγκ. Ο Σκότ, έχοντας ήδη σκηνοθετήσει εν έτη 1979 την καλύτερη και πιο ρεαλιστική ταινία με θέμα τους εξωγήινους, το πρώτο «Alien» , θα επιστρέψει με το «Blade Runner», όπου ο Φόρντ θα κάνει μια ευχάριστη στα μάτια του θεατή ερμηνεία, ενώ ο Χάουερ θα μας χαρίσει μια από τις καλύτερες ερμηνείες κακού στον παγκόσμιο κινηματογράφο, με την μεταπήδηση του σε ακραία συναισθήματα να συγκλονίζει. Το στοιχείο όμως, που θα απογειώσει την ταινία και θα δώσει μια άλλη, πιο σκοτεινή, διάθεση στα πλάνα της θα είναι η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου ή Vangelis. Αφού εντυπωσίασε με την δουλειά του στο «Chariots of Fire» του Χιού Χάντσον, θα συνθέσει μια από τις πιο καθηλωτικές μουσικές που έχουν ακουστεί ποτέ σε ταινία, με την ύπαρξη στοιχείων ηλεκτρονικής μουσικής να εντυπωσιάζει, καθώς τότε βρισκόταν στο ξεκίνημα του το συγκεκριμένο είδος. Όλα τα κομμάτια αυτής της μουσικής επένδυσης είναι απολύτως άρτια μουσικά και η χρήση του synthe και του σαξοφώνου δίνει μια άλλη “αίγλη” σε κομμάτια όπως το «Love Theme» και το «Blade Runner Blues».

https://www.youtube.com/watch?v=NvINebXAryg

2. «The Piano»

Αρχίσαμε με σπουδαία ηλεκτρονική μουσική του Vangelis, θα συνεχίσουμε με σπουδαία κλασσική μουσική του Μάικλ Νύμαν, ενός από τους μεγαλύτερους συνθέτες του εικοστού αιώνα. Ο Νύμαν έχει βραβευθεί εκατοντάδες φορές κι έχει στεφθεί ιππότης της Βρετανικής Βασιλείας για το έργο του. Στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει ως συνθέτης κι υπεύθυνος μουσικής στις περισσότερες από τις ταινίες του Πίτερ Γκριναγουέϊ, αλλά έμελλε να δημιουργήσει τις καλύτερες μελωδίες του για την ταινία «The Piano» της Τζέϊν Κάμπιον, μιας σκηνοθέτιδας της μεγάλης οθόνης. Η ερμηνεία του Χάρβεϊ Καϊτέλ αξίζει μεγάλη προσοχή για την αυστηρότητα και την βιαιότητα της, καθώς κι αυτή της Χόλι Χάντερ, που υποδύεται μια δασκάλα πιάνου ανίκανη να μιλήσει. Το κυρίαρχο όργανο στα κομμάτια του Νύμαν είναι το πιάνο, αφού έχει πολυετείς σπουδές σε αυτό αλλά δεν λείπουν και μελωδικές γραμμές από κλαρινέτο, βιολί, σαξόφωνο, τρομπέτα και κρουστά. Δυστυχώς, δεν υπάρχει σε βίντεο όλο το soundtrack της ταινίας, γι' αυτό θα παραθέσω μόνο το κύριο μουσικό θέμα, αλλά όλα τα κομμάτια αξίζουν αμέριστη προσοχή.

3. «La Vita e Bella»

Όταν έκατσα να σκεφτώ για ταινίες του ευρωπαϊκού σινεμά που ξεχώρισαν για την μουσική τους και τα συναισθήματα που γεννούσαν μέσα από αυτή, οι σκέψεις δεν ήταν πολλές παρά μια, «La Vita e Bella». Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής αυτής ο Ρομπέρτο Μπενίνι, ο οποίος βραβεύτηκε για αυτή του την ερμηνεία με το βραβείο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου κι ο πανηγυρισμός του έμεινε ανεξίτηλος στην μνήμη όλων όσων παρευρίσκονταν στην βράβευση κι όσων την παρακολουθούσαν από τις οθόνες τους. Η ταινία βραβεύτηκε και με το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας, αλλά υπήρξε κι άλλη μια διάκριση για την ταινία, με τον ταλαντούχο συνθέτη Νίκολα Πιοβάνι να τιμάται με το Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής σε δραματική ταινία. Ο Πιοβάνι κάνει εξαίρετη δουλειά πάνω στο κλασσικό αλλέγκρο στυλ, το οποίο διέπει την ιταλική μουσική κουλτούρα, ενώ πειραματίζεται και πάνω σε ανατολίτικα και τσιγγάνικα μονοπάτια, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κομμάτι «L' Uovo di Struzzo – Danza Etiope». Το γεγονός όμως, που εντυπωσιάζει πραγματικά είναι ότι χειρίζεται δυο (!!!) χαρακτηριστικές μελωδίες κι ανάλογα με τα συναισθήματα και το ύφος που θέλει να προσδώσει στις σκηνές της ταινίας, αλλάζει ενορχήστρωση και ρυθμό, δημιουργώντας απίστευτες αντιθέσεις σε κομμάτια που έχουν την ίδια μελωδία, όπως το «Abbiamo Vinto», όπου η μελωδία παίζεται με λατέρνα και το «Arriva il Carro Armato», όπου έχει βάλει την μουσική να παίζεται με τρομπέτες κι από πίσω κρουστά παρέλασης.

4. «Underground»

Η τρίτη συνεργασία ενός από τους καλύτερους ευρωπαίους σκηνοθέτες της κινηματογραφικής ιστορίας, του Εμίρ Κουστουρίτσα κι ενός από τους πρεσβευτές της βαλκανικής μουσικής και του σκα ανά την υφήλιο, του Γκόραν Μπρέγκοβιτς έμελλε να είναι κι αυτή που θα απέδιδε το καλύτερο και πιο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Μετά τον «Καιρό των Τσιγγάνων», όπου το «Ederlezi» άφησε εποχή ως το πιο διαδεδομένο κομμάτι του Μπρέγκοβιτς και το χολιγουντιανό  «Arizona Dream» με πρωταγωνιστή τον Τζόνυ Ντέπ, ο Εμίρ Κουστουρίτσα θα σκηνοθετήσει μια ιστορία παραλόγου και ακραίων καταστάσεων με τίτλο «Underground» κι ο Μπρέγκοβιτς θα συνθέσει το δεύτερο γνωστότερο κομμάτι της πλούσιας μουσικής καριέρας του, το «Kalashnikov». Αυτό το κομμάτι ταιριάζει απόλυτα στην ταινία, καθώς ο πρωταγωνιστής παράγει παράνομα όπλα στους υπονόμους του Βελιγραδίου κατά την διάρκεια του δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και μετά από αυτόν, αφού κανείς δεν του έχει πει ότι έχει τελειώσει!! Γενικά, το σύνολο των μελωδιών της ταινίας είναι αρκετά ξεσηκωτικές και σου δημιουργούν μια τάση για ατελείωτο χορό, με τα χάλκινα πνευστά να παίζουν αριστοτεχνικά τις μουσικές γραμμές τους και να σου μεταφέρουν αδιαμφισβήτητα αυτό το κλίμα συνεχούς μπερδέματος του πρωταγωνιστή σε πολύπλοκες καταστάσεις. Βέβαια δεν λείπουν και τα παραδοσιακά κρουστά, όπως το τουμπερλέκι και το νταούλι αλλά και τα έγχορδα, όπως το βιολί και το τσέλο, τα οποία προσδίδουν ένα κύρος και μια θλίψη στις στιγμές της ταινίας όπου απαιτείται. Τέλος, συναντάμε κι άλλα είδη εκτός από την balkan, όπως τανγκό και μπλούζ που αποδίδονται εξαίρετα, σύμφωνα πάντα με τις επιθυμίες του Μπρέγκοβιτς, οι οποίες τον οδηγούν στην διακριτική διοχέτευση στοιχείων βαλκανικής μουσικής, ακόμα και σε αυτά τα είδη. Άξιο αναφοράς είναι ότι το «Underground», με όπλο τον συνδυασμό καινοτόμου σεναρίου, μαεστρικής σκηνοθεσίας και ιδανικής μουσικής, κατάφερε να κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών της χρονιά κυκλοφορίας του, το 1995.

5. «Amores perros»

Ο μεξικάνικος κινηματογράφος χαρακτηριζόταν από την έξαρση βίας και παρανομίας στις ταινίες του και μόνο από αυτό. Όλα αυτά άλλαξαν με την έλευση και την καθιέρωση ενός θαυματοποιού της μεγάλης οθόνης, του Αλεχάντρο Γκονζάλεζ Ινιαρρίτου. Αυτός ο καλλιτέχνης του σινεμά έδειξε ότι η μεξικανική κοινότητα σφύζει από ταλέντο και δυνατότητα προσφοράς στην 7η τέχνη, επιλέγοντας αποκλειστικά σχεδόν, Μεξικανούς και γενικά Λατίνους συνεργάτες για την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους με τίτλο «Χαμένες Αγάπες». Η σκηνοθεσία του Ινιαρρίτου είναι αριστουργηματική, με ωραίες εναλλαγές πλάνων σε παρελθόν και παρόν, σε σημείο που χάνεσαι χρονικά και εξακολουθείς με έναν μαγικό τρόπο να καταλαβαίνεις την ταινία, ενώ οι ερμηνείες των πρωτοεμφανιζόμενων, στην πλειοψηφία, ηθοποιών που επιλέγει ο Ινιαρρίτου είναι άκρως ρεαλιστικές και συναισθηματικές, με αποτέλεσμα να σε συνεπαίρνουν στην δίνη της υπόθεσης της ταινίας. Για την μουσική δεν χρειάζονται πολλές λέξεις, αφού ο ήχος παρακάτω θα μιλήσει από μόνος του. Με τον Γκουστάβο Σανταολάγια να επιμελείται όλη την μουσική της ταινίας και να μαζεύει τους καλύτερους μουσικούς της Λατινικής Αμερικής, τα είδη που ακούγονται είναι από φλαμένγκο, μέχρι progressive ska κι από ατμοσφαιρικές μπαλάντες με κλασσική κιθάρα μέχρι hip hop. Κι όλα αυτά τα είδη κατ' αποκλειστικότητα σχεδόν, στην ισπανική γλώσσα και στις διαλέκτους της, ανάλογα με την χώρα του κάθε ερμηνευτή και συγκροτήματος. Στην συνέχεια, ο Σανταολάγια μετατράπηκε στον μόνιμο συνεργάτη του Ινιαρρίτου στην μουσική και συνεχίζουν ακόμα αυτή την συνύπαρξη εικόνας κι ήχου που συνθέτουν ιδανικά, με αποκορύφωμα την κοινή δουλειά τους στο «Babel». Για κακή μας τύχη βέβαια, το soundtrack της ταινίας αποτελείται από 2 μέρη, εκ των οποίων το ένα έχει αποκλειστεί από τον ιστότοπο του youtube λόγω πνευματικών δικαιωμάτων. Οπότε παρακάτω παραθέτουμε το δεύτερο μέρος και σας διαβεβαιώνω ότι αξίζει η αναζήτηση του πρώτου μέρους σε κάποια άλλη ιστοσελίδα.

6. «Naked»

Στο νούμερο 6 του άρθρου, έρχεται η στιγμή της εμφάνισης του πάντοτε ποιοτικού, σε όλα τα σκέλη των ταινιών του, βρετανικού κινηματογράφου. Εκπρόσωπος της βρετανικής κινηματογραφικής κουλτούρας είναι το «Naked», ένα εξαιρετικό, ανθρωπιστικό δράμα του Μάικ Λί, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως η βιαιότερη και σκληρότερη δουλειά του συγκεκριμένου σκηνοθέτη. Πρωταγωνιστές αυτής της φιλμογραφικής “σημαίας” του βρετανικού σινεμά είναι ο αξιολογότατος Ντέϊβιντ Θιούλις κι η Λέσλεϊ Σάρπ, καθώς και η εξαιρετική Κάτριν Κάρτλιτζ, η οποία δυστυχώς, από το 2002 και ύστερα, δεν βρίσκεται πλέον κοντά μας. Η μουσική της ταινίας είναι μαγευτική και προσδίδει το κάτι παραπάνω στην αισθητική της, ενώ διευκολύνει την απόδοση της αντίληψης που έχουν οι πρωταγωνιστές για τις καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω τους. Ο Άντριου Ντίκσον έχει δημιουργήσει μια πληθώρα συνθέσεων με πιάνο, βιολί, τσέλο, αλλά και άρπα, ένα όργανο που συναντάται σπάνια ως σολιστικό σε κλασσικές παρτιτούρες, διατηρώντας κι ανεβάζοντας τον πήχη από την πρώτη του γνωστή μουσική  δουλειά σε ταινία, με το «Μυστικό της Vera Drake» και το «Όλα ή τίποτα» να δικαιώνουν τις προσδοκίες όλων, όσον αφορά τις μελωδίες τους. Τέλος, είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι ο Μάικ Λί κι ο Ντέϊβιντ Θιούλις τιμήθηκαν από το Φεστιβάλ των Καννών με το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού και καλύτερου σκηνοθέτη αντίστοιχα για το 1993.

7. «The Beautiful Country»

Ο Χάνς Πίτερ Μόλλαντ, μετά το αξιολογότατο «Aberdeen», θα σκηνοθετήσει μια ιστορίας ζωής κι επιβίωσης ενός αγοριού, το οποίο θα αρχίσει ένα ταξίδι από το Βιετνάμ έως την Αμερική, με την ελπίδα να βρει τον χαμένο πατέρα του. Πολλοί θα σκεφτείτε ότι είναι άλλη μια χιλιοπαιγμένη ιστορία στο σινεμά, αλλά εδώ ισχύει το κλασσικό “Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται”. Οι εικόνες που παρουσιάζονται μέσω της ταινίας, είναι σαγηνευτικές, ενώ οι ηθοποιοί πραγματοποιούν αξιοπρόσεκτες ερμηνείες, δείχνοντας ότι ο ασιατικός κινηματογράφος δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τον εκατομμυριούχο αμερικάνικο. Και σε όλα αυτά, προστίθεται η ατμοσφαιρική και άκρως γοητευτική, για τα ώτα των ακροατών, μουσική του Ζμπιγνκνιέ Πράϊζερ, ενός από τους μόνιμους συνεργάτες τόσο του Μόλλαντ, όσο και του μεγάλου Κριστόφ Κισλόφσκι (Η μουσική του Πράϊζερ στην σειρά του Κισλόφσκι, τον «Δεκάλογο», βρίσκεται σε άλλο επίπεδο, όσον αφορά την επιβλητικότητα της). Το soundtrack αποτελείται από μελωδίες που διεγείρουν το συναίσθημα του κάθε θεατή της ταινίας, γεγονός που επιτυγχάνεται με την χρήση του πιάνου, του βιολιού και της κλασσικής κιθάρας για κύρια όργανα και επικεφαλείς μιας αποστολής να σε αρπάξουν από το χέρι και να σε ταξιδέψουν από τα πολύχρωμα ποτάμια του Βιετνάμ, στις στέπες της Βόρειας Μογγολίας και από τις πολυπληθείς πόλεις της Κίνας, στους πολυτελείς δρόμους της Νέας Υόρκης. Είναι ίσως η μόνη από τις ταινίες του αφιερώματος, που δεν είχα δει και συνιστώ ανεπιφύλακτα να της δώσετε μια ευκαιρία.

8 . «Pi»

Στο νούμερο 8  θα βρούμε μια πολύ ιδιαίτερη ταινία για έναν παρανοϊκό μαθηματικό (λες κι οι υπόλοιποι διαφέρουν!!! χεχεχε), ο οποίος ψάχνει έναν αλγόριθμο ο οποίος θα μπορεί να ξεκλειδώσει και να αποκαλύψει όλα τα επιστημονικά πρότυπα, στα οποία βασίζεται η διαμόρφωση της φύσης. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο πάντα ανατρεπτικός και ολίγον καταθλιπτικός Ντάρεν Αρονόφσκι, ο οποίος κάνει εξαιρετική δουλειά στην ασπρόμαυρη οθόνη, χωρίς να σε κουράζει λόγω μη συνήθειας του ματιού του θεατή σε αυτή. Το φιλμ θα έχει ως πρωταγωνιστές τον Σόν Γκουλέτ, γνωστό κι από ένα μικρό ρόλο του στην επόμενη ταινία του Αρονόφσκι, το «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» και τον αγαπημένο ηθοποιό του Ντάρεν Αρονόφσκι, καθώς έχουν συνεργαστεί σε όλες τις κινηματογραφικές δουλειές του , τον Μάρκ Μαργκόλις. Το αποκορύφωμα όμως, στην ταινία είναι η τρελή μουσική της. Ο Κλίντ Μανσέλ, σε συνεργασία σε κάποια κομμάτια με τους Massive Attack, θα γράψει ένα ψυχεδελικό soundtrack, επηρεασμένος από το καλπαζόμενο progressive κίνημα της εποχής, το οποίο θα περιέχει dubstep και drum 'n bass στοιχεία και θα σε παρασύρουν σε έναν ατελείωτο χορό και μια συνεχή λειτουργία του εγκεφάλου, ταυτιζόμενος πλέον με τον πρωταγωνιστή. Όπως γίνεται αντιληπτό, η μουσική έχει συντεθεί εξ' ολοκλήρου στον υπολογιστή και στο synth με κάποιες εξαιρέσεις ηλεκτρικής κιθάρας, κλασσικών εγχόρδων και φυσικών ντράμς. Τα λόγια είναι περιττά στην συγκεκριμένη περίπτωσηm αφού αν ακούσετε ένα από τα κομμάτια του «Pi» , θα καταλάβετε την πρωτοπορία του Μανσέλ.

9. «L' Intouchables»

Πριν από 2 χρόνια, υπήρξε ένα από αυτά τα βράδια που βρίσκεσαι μόνος σου στο σπίτι κι αποφασίζεις να ακούσεις μουσική και να δεις τηλεόραση, μέχρι να εκνευριστείς και να την κλείσεις, γεγονός που μου παίρνει συνήθως περίπου 10 λεπτά. Εκείνη την νύχτα όμως, έπεσα πάνω σε μια γαλλική ταινία, ίσως ένα από τα αριστουργήματα της σύγχρονης γαλλικής φιλμογραφίας , τους «Άθικτους». Η ιστορία ενός πολύ πλούσιου επιχειρηματία, ο οποίος μένει ανάπηρος μετά από ένα ατύχημα κι ενός νέου άντρα που ψάχνει για κοινωνική εργασία, σαν ποινή για κάποια μικροαδικήματα έμελλε να με κρατήσει σχεδόν 2 ώρες μπροστά από την τηλεόραση. Η ταινία δείχνει δυο εντελώς διαφορετικούς, στον χαρακτήρα και στην νοοτροπία, ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκουν έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας και αποδεικνύουν ότι αυτός που είπε ότι “Αν δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι, τουλάχιστον διασκέδασε το!!” είχε απόλυτο δίκιο. Οι σκηνοθέτες - σεναριογράφοι κάνουν εκπληκτική δουλειά και σωστή διαχείριση της αναπηρίας του πρωταγωνιστή, χωρίς ίχνος οίκτου και μοιρολατρείας, ενώ οι πρωταγωνιστές εντυπωσιάζουν με τις γεμάτες αυθορμητισμό κι ενέργεια ερμηνείες τους. Κι αν τα ονόματα των συντελεστών δεν είναι γνωστά και καταξιωμένα σε υψηλές θέσεις του παγκόσμιου κινηματογράφου, το όνομα του υπεύθυνου της μουσικής της ταινίας είναι πασίγνωστο, μιας και πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες του προηγούμενου κι αυτού του αιώνα. Ο Ludovico Einaudi, με όπλο το πιάνο του και το αστείρευτο ταλέντο του, μας προσφέρει μια πανδαισία μελωδιών και μουσικών ειδών και μας αφήνει στήλες άλατος με το πόσο ταιριάζει η μουσική του στα πλάνα των Ολιβιέ Νακάς και Έρικ Τολεδάνο. Εκτός από τις δικές του συνθέσεις, ο Einaudi περιλαμβάνει στο soundtrack της ταινίας και διασκευές του σε κομμάτια άλλων καλλιτεχνών, όπως το «You Goin' Miss your Candyman» του Terry Callier και το «Feeling Good» της Nina Simone, δείχνοντας ότι οι μεγάλοι μουσικοί εκτιμούν γενικά την καλή μουσική κι όχι μόνο την δική τους μουσική.

 10 . «Once upon a time in America»

Για το τέλος αφήσαμε, αν όχι τον καλύτερο, σίγουρα τον συνθέτη που βρίσκεται σε κάθε αφιέρωμα που μιλάει για μουσικές ταινιών. Έτσι , θα κλείσουμε με τον “μαέστρο” της μεγάλης οθόνης, τον υπερταλαντούχο Έννιο Μορρικόνε. Για τη μουσική του δεν χρειάζονται συστάσεις, αφού για άλλη μια φορά, είναι άκρως επιβλητικός κι ατμοσφαιρικός ταυτόχρονα. Όμως, στο «Κάποτε στην Αμερική», χρησιμοποιεί πολύ περισσότερο τα πνευστά κι ιδιαίτερα το κλαρινέτο και το φλάουτο για να επιτύχει μια πιο τζάζ και μπλούζ χροιά στις μελωδίες του, ώστε να ταιριάζουν στο στιλ και την κουλτούρα του Μανχάτταν της δεκαετίας του '50, σε αντίθεση με την αγριότητα της μουσικής του «Κάποτε στην Δύση». Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Σέρτζιο Λεόνε , αποδίδει ιδανικά το κλίμα της εποχής της ποτοαπαγόρευσης και της ελεύθερης οπλοκατοχής και μας αφηγείται την ιστορία ενός γκάνγκστερ και την αλλαγή του σε σχέση με αυτά που ονειρευόταν στα παιδικά του χρόνια. Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο είναι πάρα πολύ καλός σε αυτή του την ερμηνεία, ενώ ο Τζέϊμς Γούντς εντυπωσιάζει με το κύρος και την ευστροφία που εξωτερικεύει μέσω του ρόλου του. Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ότι πρόκειται για μια καθηλωτική ταινία κι αξίζουν τα εύσημα σε όλους τους συντελεστές της.

Αυτές ήταν, ίσως , οι κορυφαίες 20 ταινίες που πρέπει να δει και να “ακούσει” ο καθένας (έχουμε και το προηγούμενο αφιέρωμα: http://hashmag.gr/culture/music/40506/). Σίγουρα, οι παραλείψεις θα είναι αρκετές διότι η τέχνη είναι ένα αστείρευτο πηγάδι αισθητικής, μουσικής, εικόνων, συναισθημάτων και ρεαλιστικών ή μη καταστάσεων. Η αρέσκεια μας είναι καθαρά ένα υποκειμενικό αντικείμενο, οπότε θεωρούμε σεβαστό να μην συμφωνούν όλοι με τις επιλογές μας στο κινηματογραφικό και μουσικό παλμαρέ. Περιμένουμε τις προτάσεις σας ώστε να δημιουργήσουμε, αν είναι δυνατόν, κι ένα τρίτο μέρος του αφιερώματος και να τους ευχαριστήσουμε όλους. Ευχόμαστε λοιπόν, καλή θέαση κι ακρόαση των ταινιών και καλό ταξίδι στα συναισθήματα και στις σκέψεις που θα σας δημιουργήσουν!