Μουσική

10 ταινίες που πρέπει να δεις και να “ακούσεις”

Τα συστατικά της επιτυχίας για μια ταινία είναι σίγουρα η πρωτότυπη και μαεστρική σκηνοθεσία , το προσεγμένο κι ανατρεπτικό σενάριο, οι καλοδουλεμένες και γεμάτες πάθος ερμηνείες, τα εντυπωσιακά και αληθοφανή εφέ, η ποιοτική και με άποψη φωτογραφία κ.α. Αυτό όμως που μπορεί να απογειώσει ένα φιλμ και να το κάνει να ξεχωρίσει, είναι η μουσική, με την οποία θα ντύσει ο σκηνοθέτης τα πλάνα του, το γνωστό κι ως soundtrack μιας ταινίας. Κι αν για κάποιες μεγάλες παραγωγές, όπως «Οι Πειρατές της Καραϊβικής» κι ο «Νονός», οι συνθέσεις που ακούγονται έχουν γίνει ταυτόσημες με την ταινία κι έχουν μείνει στην ιστορία, εμείς θα μιλήσουμε για γνωστές ταινίες, οι οποίες χαρακτηρίζονται ελάχιστα από την μουσική τους αλλά το soundtrack τους αξίζει πολύ μεγαλύτερη προσοχή. Σε αυτό το σημείο πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι η σειρά των ταινιών δεν δείχνει κάποια προτίμηση, παρά μόνο μια καταγραφή των αριστουργημάτων που έχουν ακουστεί κατά καιρούς στην “μεγάλη οθόνη” (αν και το νούμερο 10 είναι ίσως από τις καλύτερες μουσικές που έχουν υπάρξει σε ταινία, αλλά και μια από τις προσωπικά αγαπημένες μου ταινίες).

12080952_10206245288483875_2052996418_n1. «Life of Pi»

Μια συγκλονιστική ιστορία για την σχέση ενός δεκαεξάχρονου Ινδού εφήβου με μια τίγρη της Βεγγάλης, μετά από ένα ναυάγιο στο οποίο είναι ο μόνος επιζών. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώμυνο μυθιστόρημα του Γιαν Μαρτέλ κι αποτελεί μια από τις καλύτερες σκηνοθετικές δουλειές του Ανγκ Λι, με την θέαση της σε 3D προβολή να είναι μια ξεχωριστή εμπειρία για τον καθένα. Η μουσική έχει συντεθεί από τον Μάικλ Ντέινα, ο οποίος βραβεύτηκε με Όσκαρ Μουσικής για αυτή την ταινία και περιέχει δικές του συνθέσεις αλλά και διασκευές γνωστών κομματιών τα οποία διέπονται από το ινδικό στοιχείο. Οι μελωδίες εκτελούνται από όργανα, όπως το μεταλλόφωνο, το ξυλόφωνο και το πιάνο, αλλά και παραδοσιακά όργανα της Ινδίας όπως το σιτάρ, το σάροντ και το ταμπούρα.

2. «Leon : The Professional»

Ένας Ιταλός εκτελεστής συμβολαίων θανάτου που ζει στην Νέα Υόρκη, ένας διεφθαρμένος αστυνομικός που κάνει μεγαλεμπόριο ναρκωτικών, ένα ατίθασο κορίτσι που ζει στην αδιαφορία και κακοποίηση των γονιών της. Αυτοί οι τρεις χαρακτήρες θα μπλεχτούν σε μια ιστορία δράσης, πόνου και αγάπης, με τον Ζαν Ρενό σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του, την Νάταλι Πόρτμαν σε ηλικία 13 ετών να παίζει εξαίσια έναν πολύ απαιτητικό ρόλο, δείχνοντας ότι έχει μεγάλο ταλέντο, το οποίο αναζητούμε όλοι ακόμα στην ώριμη φάση της υποκριτικής της και τον Γκάρι Όλντμαν να μας καθηλώνει με τα ξεσπάσματα θυμού κι ειρωνείας του. Σκηνοθέτης αυτού του αριστουργήματος, ο Λούκ Μπεσσόν , γνωστός για το «Πέμπτο Στοιχείο» και το «Απέραντο γαλάζιο», πραγματοποιώντας άρτια διαχείριση πλάνων και μουσικής επένδυσης τους. Η σύνθεση της μουσικής ανατέθηκε στον Ερίκ Σερρά, μόνιμο συνεργάτη του Μπεσσόν στις ταινίες του. Αυτός έκανε εξαιρετική δουλειά με την επιλογή του «Shape of my Heart» του Sting στους τίτλους τέλους να σε ωθεί να δεις μέχρι και τους κομπάρσους!!

3. «Truman Show»

Το «Truman Show» αποτελεί ένα έργο υψηλής αισθητικής, το οποίο έχει ως στόχο να σατιρίσει την παράνοια της Αμερικής με τα σόου εγκλεισμού σε ένα σπίτι, τύπου “Big Brother”, αλλά και να ταρακουνήσει την πουριτανή κοινωνία των Η.Π.Α. για τα καλούπια στα οποία ζουν. Καταπληκτική ερμηνεία του Τζίμ Κάρεϊ σε έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, καθώς απαιτούσε κωμικά στοιχεία αλλά και την απαραίτητη δραματική υπόσταση του χαρακτήρα, στην οποία ανταπεξήλθε εξαίρετα. Μαεστρική σκηνοθεσία του Πίτερ Γουίαρ, καταφέρνοντας να μας παρουσιάσει την ταινία σαν τηλεοπτικό σόου, όπως και ήταν, ενώ στην μουσική o Μπούρκχαρντ Ντόλβιτς κι ο πάντα πρωτοπόρος Φίλιπ Γκλάς απλά μεγαλουργούν με τα «Storm» και  «Truman Sleeps» να ξεχωρίζουν. Το πιάνο που παίζει ο Γκλάς είναι συγκλονιστικό ενώ ο μινιμαλισμός κι οι διακυμάνσεις που χαρακτηρίζουν την όλη μουσική της ταινίας ξεχωρίζουν.

4. «The Prestige»

Δυο κορυφαίοι ταχυδακτυλουργοί προσπαθούν να αλληλοεξοντωθούν με μαγικά κόλπα που επινοούν, αλλά κι άλλες ακραίες μεθόδους, στοχεύοντας στην κορυφή του θεάματος, η οποία χωράει μόνο έναν. Κορυφαίες ερμηνείες από δυο από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς τους, τον Χιού Τζάκμαν και τον Κρίστιαν Μπέιλ, οι οποίοι εκπλήσσουν με την ευφυΐα τους ως Ρόμπερτ Άνγκερ κι Άλφρεντ Μπόρντεν αντίστοιχα, αλλά και με το πάθος και τη δίψα τους για καταξίωση. Άξια αναφοράς είναι, επίσης, η ερμηνεία του Μάικλ Κέιν, ενώ σκηνοθέτης αυτής της καθηλωτικής ταινίας, όπως γίνεται κατανοητό κι από τα ονόματα των ηθοποιών που έχουν προαναφερθεί, είναι ο επιβλητικός στις ταινίες του, Κρίστοφερ Νόλαν. Υπεύθυνος για την επινόηση της πλουραλιστικής μουσικής που ντύνει τα πλάνα του Νόλαν, είναι ο συνθέτης Ντέιβιντ Τζουλιάν, ενώ ο μόνιμος συνεργάτης του Νόλαν στις μουσικές που επενδύουν τα έργα του, ο Χάνς Ζίμμερ έχει τον ρόλο του διευθυντή παραγωγής της μουσικής, γεγονός που καταδεικνύεται αν συγκρίνεις το soundtrack του «The Prestige» με αυτό του «Inception». Τα στοιχεία που παρατηρούμε σε γενικές γραμμές στην μουσική της ταινίας είναι το συμφωνικό στυλ που την διέπει με βιολιά, τσέλα και πλήθος πνευστών να δίνουν μια εντύπωση, ότι οι ήχοι αυτοί ήρθαν για να μείνουν και το χαρακτηριστικό μοτίβο για κάθε ταινία του Νόλαν, με τις διακυμάνσεις ψυχολογίας και δυναμικής να δίνουν και να παίρνουν στην μουσική, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα επίπεδα της ταινίας.

5. «Zodiac»

 Η πραγματική ιστορία ενός κατά συρροή δολοφόνου στο Σαν Φραντσίσκο του '68, έγινε ταινία από τον εξαιρετικό φιλμογράφο Ντέιβιντ Φίντσερ, με τον άκρως ταλαντούχο Τζέικ Τζίλενχαλ να κάνει μια αξιολογότατη ερμηνεία και τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ να έχει μια αναλαμπή υποκριτικής, πριν καταλήξει να κάνει ρόλους μανιέρας ενός κυνικού κι αστείου χαρακτήρα, όπως είναι και στην πραγματικότητα. Η ταυτότητα του Zodiac παραμένει ακόμα και τώρα ένας άλυτος γρίφος, αν και πολλοί έχουν ισχυριστεί ότι ήταν κάποιο συγγενικό τους πρόσωπο ή φίλος τους. Το «Zodiac» μπορεί να μην έχει μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου ως αριστούργημα, σαν το «Fight Club» και το «Seven» αλλά χαρακτηρίζεται, όπως και τα προαναφερόμενα, από εξαίσια και πρωτότυπη μουσική. O βραβευμένος με Όσκαρ Ντέιβιντ Σάιρ έγινε γνωστός για την μουσική του σε αυτή την ταινία και όχι άδικα, καθώς έχει συνθέσει μία από τις καλύτερες μελωδίες τρόμου στο σινεμά και έχει κάνει θαυμάσιες και καίριες επιλογές σε κομμάτια της δεκαετίας του '60 και του '70, περιλαμβάνοντας καλλιτέχνες όπως ο Ρέι Τσάρλς, ο Ντόνοβαν, ο Μάρβιν Γκέι, ο Μάιλς Ντέιβις, o Κάρλος Σαντάνα κι οι κορυφαίοι, εκείνη την εποχή, Eric Burdon and the Animals. Βλέποντας τα ονόματα των καλλιτεχνών, καταλαβαίνετε ότι οι rock 'n roll και τζάζ μουσικές δεσπόζουν στο soundtrack του «Zodiac» και καταφέρνουν με το παραπάνω τον στόχο τους, να μας μεταφέρουν στο κλίμα του Σαν Φραντσίσκο του '60, με τα υπόγεια μπαρ και έναν πιανίστα να στέκεται και να παίζει ώρες κάτω από έναν προβολέα που φωτίζει εκείνον και την ψυχή του. Επιπροσθέτως περιλαμβάνονται και ορχηστρικές μουσικές ώστε να καλύψουν μουσικά σκηνές που απαιτούν μυστήριο, τρόμο και δράση.

6. «The Wolf of Wall Street»

Άλλη μια ταινία βασισμένη σε πραγματική ιστορία, σε αυτή του Τζόρνταν Μπέλφορτ, ενός χρηματιστή που κατάφερε να φτάσει από ένα μικρό γραφείο στην Wall Street, να γίνει ο διευθυντής της μεγαλύτερης χρηματιστηριακής εταιρίας της Αμερικής, μέσα από τα μονοπάτια της διαφθοράς και της απόλυτης κερδοσκοπικής παράνοιας. Η ερμηνεία του Λεονάρντο Ντι Κάπριο συγκαταλέγεται μέσα στις 3 καλύτερες της καριέρας του και με άξιο συμπαραστάτη τον συμπρωταγωνιστή του Τζόνα Χίλ, δημιουργούν ένα από τα πιο τρελά και πανούργα δίδυμα αντρών της μεγάλης οθόνης. Ο σκηνοθέτης που ανέλαβε να μεταφέρει στον κινηματογράφο αυτή την απίστευτη ιστορία ζωής, ήταν ο Μάρτιν Σκορσέζε και τα κατάφερε περίφημα, κερδίζοντας μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας για το δημιούργημα του. Πίσω από την μουσική της ταινίας, δεν βρίσκεται ένας συγκεκριμένος άνθρωπος αλλά μια πολυμελής ομάδα ειδικών στην μίξη και την διαμόρφωση των κομματιών σε σχέση με τα πλάνα του φιλμ. Στον «Λύκο της Wall Street» μπορείς να ακούσεις από groove και country κομμάτια, όπως το «Smokestack Lightning» και το «Dust my Broom», μέχρι post rock και hip hop μουσικές σαν το «Mrs. Robinson» και το «Black Skinhead». Από την ποικιλία αυτή μουσικών ειδών γίνεται κατανοητό, ότι το μυστικό της επιτυχίας ενός soundtrack είναι να αποτελείται από αξιόλογα και ποιοτικά τραγούδια τα οποία κουμπώνουν ιδανικά στις σκηνές που τοποθετούνται και απογειώνουν το επιθυμητό οπτικοακουστικό αποτέλεσμα, γεγονός που συμβαίνει και με το παραπάνω στην συγκεκριμένη ταινία, χωρίς να περιέχει μακρόσυρτες και μονότονες μελωδίες.

7. «Django Unchained»

Κι ήρθε η στιγμή να μιλήσουμε σε αυτό το άρθρο για τον καλύτερο σκηνοθέτη της γενιάς του κι έναν από τους καλύτερους όλων των εποχών, τον μαέστρο του αιματηρού σινεμά, τον άνθρωπο που κατάφερε να κάνει τον Τζόν Τραβόλτα ηθοποιό, τον ανατρεπτικό και καινοτόμο Κουέντιν Ταραντίνο. Το 2012, ο Ταραντίνο κυκλοφόρησε το «Django: Ο Τιμωρός», μια ιστορία εκδίκησης ενός σκλάβου προς τους δουλεμπόρους ψυχών της Νότιας Αμερικής  και τους ανθρώπους που κακομεταχειρίζονταν τους υπόλοιπους μετανάστες και μη που ήλπιζαν σε μια καλύτερη ζωή. Ο πρωταγωνιστής Τζέϊμι Φόξ κάνει πιθανότατα την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, αν και την παράσταση κλέβουν οι δευτεραγωνιστές  Κρίστοφερ Βάλτς, ο οποίος βραβεύτηκε από την Ακαδημία στην κατηγορία του Β’ Ανδρικού Ρόλου, Λεονάρντο Ντι Κάπριο κι ο αγαπημένος ηθοποιός και καλλιτεχνικός εραστής του Κουέντιν Ταραντίνο, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον. Ξεχωριστή θέση στην ταινία λαμβάνει η μουσική της, που χαρακτηρίζεται από country και blues στοιχεία τα οποία θυμίζουν Νότια Αμερική την εποχή του Εμφυλίου. Αυτό εξάλλου, είναι και το ζητούμενο, καθώς πετυχαίνει άριστα την δημιουργία του κλίματος εκείνης της χρονικής περιόδου. Μεγάλο μερίδιο αυτής της επιτυχίας έχουν τα κομμάτια δυο εξαιρετικών καλλιτεχνών, του Έννιο Μορικόνε, o οποίος έχει γράψει το πιο χαρακτηριστικό soundtrack γουέστερν ταινίας στο  «Ο καλός , ο κακός κι ο άσχημος» και του Λουίς Μπακάλοφ, που είναι εξαιρετικός στην ερμηνεία των τραγουδιών του έχοντας μια ιδιαίτερη και μεστή χροιά. Βέβαια, δεν λείπουν επιρροές από νεότερα είδη μουσικής όπως groove και dub hip hop, με ενδεικτικό παράδειγμα το κομμάτι «Unchained» των Τζέϊμς Μπράουν και Τούπακ . Άξιος αναφοράς είναι κι ο Brother Dege, που ερμήνευσε το καλύτερο, κατά την γνώμη μου, κομμάτι της ταινίας, το «Too old to die young».

8. «Drive»

Ο σκηνοθέτης μιας από τις αγαπημένες μου ταινίες, του «Bronson», ο αρκετά ελπιδοφόρος κινηματογραφιστής Νίκολας Γουίντινγκ Ρέφν, δημιούργησε στα ίδια βίαια και αιμοβόρα πλαίσια με το αριστούργημα που προαναφέρθηκε, το «Drive». Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρέθηκε ο σκληρός και οξύθυμος Ράϊαν Γκόσλινγκ, ξεχνώντας τον ρομαντικό και γλυκανάλατο εαυτό του στο «Ημερολόγιο» και παίρνοντας την απόφαση να ακολουθήσει μια πιο σοβαρή κι εκλεκτική καριέρα. Από αυτό το νούμερο που βρισκόμαστε και για τα επόμενα δυο, πρέπει να ξεχάσουμε είδη μουσικής που προηγήθηκαν και τοποθετούνται χρονικά στις δεκαετίες του '50 και του '60, αφού θα ακούσουμε dubstep , progressive, electronic, drum 'n bass αλλά και πολύ καλό rock. O Κλίφ Μαρτίνες κι ο Kavinsky ανέλαβαν την μουσική επένδυση του φιλμ κι εντυπωσίασαν με την δουλειά τους, καθώς κατάφεραν να συνδυάσουν την επιβλητικότητα της μουσικής του Μαρτίνες με τον ηλεκτρονικό ήχο του Kavinsky και να δώσουν την εντύπωσης μιας συνεχούς (μανιο)καταδίωξης του πρωταγωνιστή. Τη διαφορά κάνει το κομμάτι «Rubber Head», λόγω του καταπληκτικού ρυθμού του και το κομμάτι «Oh my love» της Ρίζ Ορτολάνι, που είναι και το μόνο που κινείται στα είδη του blues και του jazz από το soundtrack της ταινίας.

9. «Sin City»

Τρείς σκηνοθέτες που έχουν ειδικότητα στην δράση και στο αίμα, ο Φράνκ Μίλλερ, γνωστός για το graphic novel των «300», ο Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ , διακριθέντας για τα «Machete»κι ο Κουέντιν Ταραντίνο, γνωστός για σχεδόν όλες τις ταινίες του, συνδημιούργησαν την ταινία «Sin City», η οποία αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν και αριστούργημα για τους δυο πρώτους φιλμογράφους κι ένα παράσημο για την εξαιρετική δουλειά του Ταραντίνο στην απόδοση της ταινίας σε ασπρόμαυρα χρώματα κι εκλάμψεις πιο ζωντανών χρωμάτων, πατώντας στα χνάρια των «Kill Bill». Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν όλες αρτιότατες, με αυτές των Μίκυ Ρούρκ και Κλάιβ Όουεν να ξεχωρίζουν λίγο περισσότερο. Όσο για την μουσική, τα ονόματα των Τζόν Ντέμπνεϊ και Γκρέμ Ρεβέλλ εμπνέουν απόλυτη εμπιστοσύνη, αν σκεφτείς ότι έχουν κερδίσει 43 διεθνή βραβεία για τις συνθέσεις τους και τις μουσικές παραγωγές τους στον κινηματογράφο. Το soundtrack της ταινίας είναι άκρως ατμοσφαιρικό, θυμίζοντας στο έπακρο ασπρόμαυρες ταινίες τύπου «Casablanca», ενώ δεν λείπουν κι οι ορχηστρικές μουσικές του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, που έχει και τον ρόλο του συνθέτη στην ταινίας συμπληρώνοντας το τρίο της ηχητικής πανδαισίας. Το στυλ του συνόλου της μουσικής της ταινίας σπάει από το ξεσηκωτικό και drum 'n bass κομμάτι των Fluke, «Absurd».

10. «The Crow»

Τελευταία ταινία από τις δέκα που νομίζουμε πως πρέπει να δει και να ακούσει ο καθένας, είναι το αριστούργημα του σκηνοθέτη του άκρως ανατρεπτικού «Dark City», Άλεξ Πρόγιας και το “κύκνειο άσμα” του αδικοχαμένου ηθοποιού Μπράντον Λι, η ταινία «The Crow» ή ελληνιστί  «Το κοράκι» . Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από το ομώνυμο λογοτεχνικό έργο του Έντγκαρ Άλαν Πόε κι αφηγείται την ιστορία του Έρικ Ντρέιβεν, ο οποίος δολοφονήθηκε βάναυσα μαζί με την αρραβωνιαστικιά του και γυρίζει στη ζωή για να εκδικηθεί τον δολοφόνο. Ο Μπράντον Λι όμως , χτυπήθηκε από την “κατάρα του κορακιού” και πέθανε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων, καθώς ο συμπρωταγωνιστής του Μάικλ Μάσσι, σε μια σκηνή βιασμού της αγαπημένης του Μπράντον στην ταινία, τον πυροβόλησε με ένα όπλο που είχε μια πραγματική σφαίρα στην θαλάμη, εν αγνοία όλων των παρευρισκομένων στο γύρισμα. Παρά το όλο αυτό τραγικό γεγονός, η ταινία αποτελεί ένα διαμάντι του σύγχρονου κινηματογράφου κι ερέθισμα για μελέτη του αυτοκαταστροφικού και καταθλιπτικού ύφους του Πόε. Επίσης, το φίλμ αυτό καταδεικνύει μια πιο σκοτεινή προοπτική στην σκηνοθεσία και στην αντιμετώπιση των πλάνων, γεγονός που οφείλεται αρκετά και στην μουσική που ντύνει το συγκεκριμένο δημιούργημα. Το soundtrack ανέλαβε και πάλι ο Γκρέμ Ρεβέλλ, που συναντήσαμε και στο «Sin City» κι ο οποίος κάνει μια εξαιρετική δουλειά, παίρνοντας τα δικαιώματα για τραγούδια, όπως το «Burn» των Cure, το «Darkness» των Rage Against the Machine, το εξαιρετικό «Color me Once» των Violent Femmes, αλλά και πιο μέταλ επιλογές σαν το «Milquetoast» των Helmet και το τρελό «The Badge», ενός εκ των πρωτεργατών της επιτυχίας της μέταλ σε ευρύτερο κοινό, των Pantera. Για μένα, είναι μια από τις καλύτερες μουσικές, που έχουν ακουστεί σε ταινία, χωρίς να έχει αναλάβει κάποιος την σύνθεση κομματιών αποκλειστικά για αυτήν και πρέπει όλοι να δώσετε λίγη προσοχή στα νοήματα που εξάγονται από αυτήν κι αντιπροσωπεύουν με τελειότητα την πλοκή του έργου.

Τελειώνοντας αυτό το άρθρο, θα ήθελα να ξανατονίσω ότι η σειρά των ταινιών είναι τυχαία και δεν φανερώνει κάποια προσωπική προτίμηση και να πω ότι ο στόχος του ήταν να δείξει ότι η μουσική αποτελεί σημαντικότατο μέρος μιας ταινίας κι ευθύνεται για την απόδοση των συναισθημάτων μαζί με τις ερμηνείες των ηθοποιών. Ελπίζω να βρήκατε καίριες τις επιλογές μας κι υποσχόμαστε και δεύτερο μέρος του άρθρου, με περισσότερες ταινίες και μουσικές του ευρωπαϊκού κι αμερικάνικου κινηματογράφου, καθώς δεν χωρούσαν όλα όσα σκεφτήκαμε κι όσα βρήκαμε κατά την αναζήτηση μας. Καλή ακρόαση και καλή διασκέδαση!