Σινεμά & TV

«Batman V Superman» – Η Αυγή της Δικαιοσύνης

Αυτή την ταινία την περιμέναμε όλοι για να δούμε τους δύο διασημότερους ήρωες στην ιστορία των κόμικς να εμφανίζονται για πρώτη φορά ΜΑΖΙ στο πανί, την ίδια ιστορία και το ίδιο πλάνο

Η ταινία που όλοι περιμέναμε. Όχι μόνο επειδή το σύμπαν λατρεύει τον Batman (και ήθελε να δει τον Ben Affleck στο ρόλο, είτε για να γιουχάρει είτε για να χειροκροτήσει), ούτε επειδή όλοι περίμεναν τον Superman (Henry Cavill) στη συνέχεια του «Man of Steel» (λίγοι ήταν, και πάλι), ή επειδή αυτή θα είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται στην οθόνη η Wonder Woman (Gal Gadot) ή ακόμη και τον πρόλογο για μια «Justice League». Όχι. Αυτή την ταινία την περιμέναμε όλοι για να δούμε τους δύο διασημότερους ήρωες στην ιστορία των κόμικς να εμφανίζονται για πρώτη φορά ΜΑΖΙ στο πανί, την ίδια ιστορία και το ίδιο πλάνο. Τι τρέχει όμως με το «Batman V Superman» σαν τελικό αποτέλεσμα;

eikona1

Η ιστορία συνεχίζεται λίγο καιρό μετά από τα γεγονότα του «Man of Steel», όπου ο Superman μετά την καταστροφή της Μετρόπολις και τους θανάτους που ήρθαν με αυτήν είναι ένας αμφιλεγόμενος ήρωας. Και ανάμεσα σε όσους έχουν τσαντιστεί είναι και ο Bruce Wayne, γνωστός σε εμάς και ως Batman, ο οποίος έχασε κόσμο από την εταιρία του και βλέπει τον Superman σαν απειλή, όσο ταυτόχρονα ο τελευταίος αντιμετωπίζει τους προσωπικούς του δαίμονες, βλέποντας πώς η μάχη του για το καλό έχει πάντα κακές επιπτώσεις σε όλους. Και κάπου εκεί έρχεται η σύγκρουση μεταξύ των δύο, των οποίων οι διαφορές είναι πιο αισθητές από τα κοινά τους ιδανικά και το μόνο που καταφέρνουν είναι να τους φέρνουν αντιμέτωπους, σε μια μάχη που μόνο ο ένας μπορεί να κερδίσει.

Αυτή ακούγεται σαν μια ωραία ιστορία, η οποία με τον κατάλληλο χειρισμό θα μπορούσε να πει πολλά. Όμως είναι πολλά σημεία που οι σεναριογράφοι David S. Goyer (συμμέτοχος και στην τριλογία του Nolan) και Chris Terrio (Όσκαρ Σεναρίου στο «Argo») φαίνονται να χάνουν την μπάλα. Πρώτα απ’ όλα, η προσέγγιση τους είναι πολύ επιδερμική σε στιγμές, καθώς όλα φαίνονται να κινούνται υπερβολικά γρήγορα και δεν δίνεται ο απαραίτητος χρόνος στους χαρακτήρες να αναπνεύσουν και να διεκδικήσουν τον χρόνο τους στο έργο με αποτέλεσμα το τελικό σενάριο να αναλώνει μια ενδιαφέρουσα πλοκή τραβώντας την από τα μαλλιά και χωρίς να διασκεδάζει κανέναν. Κι έπειτα, στην προσπάθεια δημιουργίας ενός ευρύτατου κινηματογραφικού σύμπαντος της DC Comics (σαν αυτού της Marvel) βασίζεται σε πολύ αδύναμα θεμέλια (με μια μόνο ταινία, ενώ η Marvel χρειάστηκε πέντε για να προχωρήσει) και έτσι το αποτέλεσμα είναι βιαστικό, χωρίς να έχει εμφανείς στόχους και καταλήγοντας μόνο να το επιβαρύνει και να μην του προσθέτει.

eikona 2

Και αυτό το στοιχείο αποτελεί βαρίδι και στο ερμηνευτικό κομμάτι. Πολλά ταλέντα εμφανίζονται στο έργο, χωρίς όμως να αξιοποιούνται επαρκώς. Ο Perry White του Laurence Fishburne, ο Alfred του Jeremy Irons, η γερουσιαστής της Holly Hunter, ο τραυματίας Scoot McNairy, όμως και τα νέα μέλη της «Justice League» Aquaman (Jason Mamoa), Cyborg (Ray Fisher) και Flash (Ezra Miller, με κάπως μεγαλύτερη εμφάνιση απ’ τους άλλους), με τόσο μικρές εμφανίσεις φαίνονται εντελώς ανολοκλήρωτοι.  Και έπειτα έχουμε τα βασικότερα μέλη του καστ, ξεκινώντας απ’ όσους επιστρέφουν απ’ το Man of Steel». Η Amy Adams ως Lois Lane και ο Cavill σαν Superman. Η πρώτη αυτή τη φορά έχει να κάνει λίγα περισσότερα πράγματα απ’ το να κινδυνεύει (όχι πως δεν το κάνει) ή να μας κάνει να απορούμε για το πόσες δημοσιογράφοι είναι τόσο φωτογενείς και μπορούν ισορροπήσουν σε ψηλά τακούνια, ενώ ο Cavill εξακολουθεί να μοιάζει με τον Superman αλλά να μην πείθει ερμηνευτικά, βγάζοντας από μέσα του όλο αυτό που θα τραβήξει την συμπάθεια του κοινού στην αρχή αλλά όχι τον σεβασμό του. από τα νέα μέλη, η προσθήκη της Gal Gadot σαν Wonder Woman αποδεικνύεται εύστοχη επιλογή στο ρόλο αλλά δεν έχει τον απαραίτητο χρόνο για να μας δικαιολογήσει την παρουσία της. Ύστερα έχουμε τον Jesse Eisenberg στο ρόλο του κακού Lex Luthor, ο οποίος είναι αρκετά φλύαρος στο κείμενο – και υπερβολικός σε σημεία – όμως ο Eisenberg είναι αρκετά ταλαντούχος για να αφήσει τον χαρακτήρα να αναπνεύσει και να είναι ξεχωριστός. Και απ’ την άλλη έχουμε τον Ben Affleck σαν Batman, η επιλογή του οποίου θεωρήθηκε τόσο αμφιλεγόμενη με το που ανακοινώθηκε πριν σχεδόν τρία χρόνια. Κι όμως, τελικά ο Affleck ξεπερνά κάθε προσδοκία. Όχι μόνο γιατί παίζει καλά, αλλά επειδή ΓΙΝΕΤΑΙ ο Batman, βουλώνοντας  στόματα με την κατανόηση και τον σεβασμό που δίνει στο ρόλο. Μόνο αρνητικό του ίσως είναι πως δεν μας δείχνει πολύ την περσόνα του Bruce Wayne, όμως γι’ αυτό μάλλον θα περιμένουμε την ατομική ταινία Batman, που πρόκειται να σκηνοθετήσει ο ίδιος ο Affleck.

Στο τέλος όμως πραγματικός πρωταγωνιστής αναδεικνύεται ο σκηνοθέτης Zac Snyder, ο οποίος επενδύει όλη την ενέργεια του έργου σε εξαιρετικά, στυλιζαρισμένα κάδρα και άφθονη δράση (σε μικρότερη κλίμακα απ’ όση περιμέναμε), δημιουργώντας ένα έργο εξαιρετικής αισθητικής, με την γνωστή σκοτεινή φωτογραφία του Larry Fong και την επική μουσική των Hans Zimmer και Junkie XL, χάνοντας ίσως λίγο από τα ειδικά εφέ σε σημεία (ειδικά μέσω ενός χαρακτήρα full CGI). Όμως επειδή ένας άξιος πρωταγωνιστής δεν είναι τίποτα χωρίς το κατάλληλο κείμενο, κάπου ξεκινάνε τα προβλήματα. Ο Snyder φαίνεται περισσότερο να ποντάρει στην εικόνα καθ’ αυτή και λιγότερο να θέλει να πει κάτι βαθύτερο ή ακόμη και να διασκεδάσει, ακόμη και με τα πιο στυλιζαρισμένα και γρήγορα πλάνα της καριέρας του, στην προσπάθεια επανασύστασης αρκετών απ’ τους γνωστότερους ηρώων κόμικς. Και κάπου εδώ χάνεται μέρος της μαγείας, της έκπληξης και της προσμονής, δημιουργώντας ένα υπερφορτωμένο έργο που προσπαθεί να σημείο κατατεθέν μιας μυθικής συνάντησης και καταλήγει ένας μακροσκελής και φλύαρος πρόλογος μιας άλλης ιστορίας.

Το «Batman v Superman» δεν είναι κακή ταινία, απογοητεύει όμως γιατί σημαδεύει πολύ ψηλά και καταρρίπτεται πολύ γρήγορα. Μπορεί να έχει έναν εξαιρετικό Batman και ένα στόρι με περισσότερη ίντριγκα από το «Man of Steel», όμως χάνει στον τομέα του σεναρίου και της συνολικής ουσίας. Κανείς δεν θα περάσει άσχημα να την δει, όμως δεν θα φύγει και με κάτι πραγματικά αξιομνημόνευτο, πέρα ίσως απ’ το γεγονός πως η αγία τριάδα της DC είναι, επιτέλους, ολοκληρωμένη σ’ ένα κοινό πλάνο.

«Batman V Superman» – Η Αυγή της Δικαιοσύνης
3.5Βαθμολογία