Σινεμά & TV

Η επιλογή μας για τις 10 καλύτερες ταινίες του 2015

Το 2015 σε λίγες ώρες περνά, έχοντας αφήσει αρκετές όμορφες κινηματογραφικές εμπειρίες. Εμείς προσπαθήσαμε να κάνουμε μια επιλογή των δέκα καλύτερων και σας την παρουσιάζουμε! Σε αντίθεση με τις προηγούμενες λίστες μας, εδώ οι επιλογές έχουν γίνει με σειρά προτίμησης. Ας ξεκινήσουμε…

10) «Λεβιάθαν» (Leviathan)

leviathan

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά με το «Λεβιάθαν», την πιο πρόσφατη ταινία του Ρώσου δημιουργού Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ. Μας αφηγείται την ιστορία ενός σύγχρονου Ιώβ, του μηχανικού Nikolay, ο οποίος από οικογενειάρχης και ιδιοκτήτης ενός πανέμορφου σπιτιού, βλέπει την ζωή του να γκρεμίζεται, εξαιτίας του λαίμαργου και διεφθαρμένου δημάρχου της πόλης. Μια ταινία –γροθιά στη σύγχρονη Ρωσία, και κατ’ επέκταση στη σύγχρονη κοινωνία, η οποία δέχτηκε αρκετό πόλεμο από τους Ρώσους, καθώς απαγορεύτηκε η προβολή της στη χώρα. Παρόλα αυτά, κατάφερε να βραβευτεί στις Κάννες (το Μάιο του ’14), να πάρει Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, καθώς και να λάβει υποψηφιότητα για Όσκαρ στην ίδια κατηγορία. Όχι κι άσχημα…

9) «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» (Inside Out)

inside out

Μια ταινία animation έρχεται να προστεθεί στα διαμαντάκια του 2015. «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» είναι ίσως η καλύτερη ταινία της Pixar τα τελευταία χρόνια, ίσως επειδή αφορά τόσο τα μικρά, όσο τα μεγάλα παιδιά. Μέσω αστείων σκηνικών, περνά όμορφα μηνύματα για τα… μυαλά που κουβαλά ο καθένας. Στα συν της, το ότι πρωταγωνιστές της δεν είναι άνθρωποι, υπερ- άνθρωποι, ρομπότ ή ζώα, μα τα ίδια τα συναισθήματα της μικρής Riley. Και όπως τα θα καταλάβει όποιος δει το εν λόγω έργο, όλα τα συναισθήματα, καλά ή κακά, είναι απαραίτητα…

8) «Νιότη» (Youth)

youth

Η νέα ταινία του Πάολο Σορεντίνο δε γινόταν να λείπει από τη λίστα μας. Τι την κάνει όμως τόσο ξεχωριστή; Αρχικά το εξαιρετικό της cast. Μάικλ Κέιν, σε μια από της καλύτερες του ερμηνείες, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Πολ Ντάνο και Ρέιτσελ Γουάιζ. Ύστερα το θέμα. Ο Κέιν και ο Καϊτέλ, ερμηνεύοντας έναν πρώην μαέστρο ορχήστρας κι έναν –πλέον – ξεπεσμένο σεναριογράφο αντίστοιχα, αναπολούν τις ζωές τους, όντας πλέον γερασμένοι. Συγκρούονται με λάθη του παρελθόντος, ενώ παράλληλα παρατηρούν νέους να υπόκεινται σε παρόμοια λάθη, καθώς ψάχνουν να βρουν τον εαυτό τους. Ένα έργο που θυμίζει περισσότερο ποίηση, παρά κινηματογράφο. Ένα έργο που πρέπει δείτε…

7) «Νυχτερινός Ανταποκριτής» (Nightcrawler)

nightcrawle

Όταν έχεις έναν Τζέικ Τζίλενχαλ να δίνει τον καλύτερό του εαυτό και ένα σκοτεινό σενάριο να σοκάρει, τότε σίγουρα έχεις ταινιάρα. Ο Τζέικ Τζίλενχαλ βρίσκει στο πρόσωπο του ψυχάκια ρεπόρτερ Louis Bloom την καλύτερή του ερμηνεία, μέσα σε μια ταινία που μας μιλά, για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος, ώστε να πετύχει τον στόχο. Κι όταν αυτός ο “κάποιος” δεν έχει κανέναν ενδοιασμό, τότε τα πράγματα σοβαρεύουν. Εξαιρετικό σκηνοθετικό ντεπούτο για το Νταν Γκιλρόι, ο οποίος φαίνεται αντάξιος των απαιτήσεων.

6) «Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας» (Birdman)

birdman

Ο μεγάλος νικητής στα Όσκαρ του 2015, η ταινία που αναγέννησε την καριέρα του Μάικλ Κίτον (ο οποίος – ουσιαστικά – υποδύεται τον εαυτό του) , καθώς και η δεύτερη καλύτερη ταινία του μεξικανού μαέστρου Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου (συγγνώμη, αλλά οι «Χαμένες Αγάπες» δεν ξεπερνιούνται έτσι εύκολα…). Ταινία που μιλά για την Τέχνη και για το κατά πόσο εύκολα μπορούν να κολληθούν “στάμπες” στους καλλιτέχνες, λόγω κάποιων εμπορικών επιλογών. Γυρισμένη με την τεχνική του συνεχόμενου μονόπλανου, με κάμερα στο χέρι, δύσκολο εγχείρημα για το αν θα πετύχαινε ή θα κούραζε. Ευτυχώς (για όλους) συνέβη το πρώτο, κι ο Ινιαρίτου κέρδισε το πρώτο του Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Να δούμε τώρα και το «Revenant».

5) «Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής» (Mad Max: Fury Road)

mad-max-o-dromos-tis-orgis-pernaei-apo-tis-kannes

Το reboot της τριλογίας του «Mad Max» δεν μπορούσε να μη λάβει μια τιμητική θέση στο top 10 μας. Ο George Miller ανανέωσε το franchise με τον καλύτερο δυνατό τρόπο που μπορούσε. Εξαιρετικά εφέ, δυνατό soundtrack, ατελείωτη δράση, αψεγάδιαστη σκηνοθεσία. Ένας “τρελός” Tom Hardy, ο οποίος κατάφερε να ξεπεράσει τον προκάτοχο Mel Gibson και η πραγματική πρωταγωνίστρια Charlize Theron, μας παρέχουν ένα έργο, το οποίο όχι μόνο είναι η καλύτερη ταινία δράσης του 2015, μα καταφέρνει να εισάγει την δύναμη της γυναίκας στις ταινίες του συγκεκριμένου genre. Το είδες; Τι εννοείς “όχι ακόμα”;

4) «Μανταρίνια» (Tangerines)

mantarinia-antipolemiki

Αυτό το αριστούργημα ακούστηκε στη χώρα μας από λίγο έως καθόλου. Παγκοσμίως όμως, κατάφερε να δημιουργήσει αίσθηση και να φτάσει ως και τα Όσκαρ, όπου ήταν και υποψήφιο στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Αυτό το αντιπολεμικό δράμα από την Εσθονία, καταφέρνει να συγκινήσει, μα και να εντυπωσιάσει με την απλότητα του σαν παραγωγή. Με αφορμή τον πόλεμο μεταξύ Γεωργιανών και Τσετσένων, ο δημιουργός, Ζάζα Ουρουχάτζε, καταφέρνει να μας μιλήσει για τον ανθρωπισμό, για τη σημασία την ενότητας , έχοντας έναν εξαιρετικό Λέμπιτ Ούλφσακ, σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η 87λεπτη διάρκειά του, το κάνει να κυλλά αρκετά εύκολα, παρόλο τον ευρωπαϊκό του χαρακτήρα.

3) «Χωρίς Μέτρο» (Whiplash)

whiplash

Βραβευμένη με 3 χρυσά αγαλματίδια, η καλύτερη – ίσως – ταινία, που συμμετείχε στα περσινά Όσκαρ, θα ήταν άδικο να βρισκόταν κάπου πιο χαμηλά από την συγκεκριμένη θέση. Λίγο καλύτερο από το “νικητή” «Birdman», το «Χωρίς Μέτρο», εντυπωσίασε με το στόρι του, τη μουσική του επένδυση, καθώς και με τα κίνητρα που έδινε στον θεατή. Ο πρωταγωνιστής Andrew (Μάιλς Τέλερ) ματώνει ψυχικά και σωματικά για να γίνει ο καλύτερος ντράμερ, έχοντας τον καθηγητή Fletcher (Τζ. Κ. Σίμονς) πάνω από το κεφάλι του να του φωνάζει “Not my tempo!”. Μόνο ανατριχιαστική θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την ερμηνεία του Σίμονς, η οποία επάξια κέρδισε το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Λόγου.

2) «Ο Αστακός» (The Lobster)

lobster

Ο Γιώργος Λάνθιμος μας επισκέφθηκε φέτος με την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, με ένα καστ, που περιλάμβανε ονόματα όπως ο Κόλιν Φάρελ κι η Ρέιτσελ Γουάιζ, για να μας εξιστορήσει μια ρομαντική ιστορία από τη δική του, αλλόκοτη σκοπιά. Λιγότερο δύσκολο και στριφνό από τον «Κυνόδοντα», μα εξίσου ωραίο και γεμάτο νοήματα και “μπιχτές” στα στερεότυπα, που υπάρχουν σε αφθονία στην κοινωνία μας, «Ο Αστακός» είναι η καλύτερη (ως τώρα) ταινία του Λάνθιμου, η οποία κατάφερε να φύγει από το Φεστιβάλ των Καννών με το Βραβείο της Επιτροπής. Μακάρι να συνεχίσει έτσι και καλύτερα, ο ήδη πολλά υποσχόμενος έλληνας σκηνοθέτης.

1) «Ο Γιος του Σαούλ» (Son of Saoul)

saoul

Πώς να το τιτλοφορήσω; Καλύτερη πρώτη ταινία σκηνοθέτη; Καλύτερη ταινία για το 2015; Καλύτερη ταινία σχετική με το Ολοκαύτωμα; Όλοι οι τίτλοι ανταποκρίνονται στο μεγαλείο της πρώτης ταινίας του Ούγγρου László Nemes. Ένα έργο με ανατρεπτικό τρόπο αφήγησης και σκηνοθεσίας, ο οποίος πέτυχε, αφήνοντάς σε να φαντάζεσαι, περισσότερα απ’ όσα θες. Ο Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ των Καννών, που θα έπρεπε να ήταν (περιορίστηκε στο Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής) και υποψήφιο τώρα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Υπάρχουν ταινίες που απλά τις βλέπεις και υπάρχουν ταινίες που τις κουβαλάς μια ζωή. «Ο Γιος του Σαούλ» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.