Σινεμά & TV

«Joy»: Άλλη μία ταινία του Ράσελ για τα Όσκαρ

David O. Russell, 124 λεπτά

Δεν με χαλάνε οι ταινίες, που λαμβάνουν πολλές υποψηφιότητες και βραβεία από την Ακαδημία. Το «Birdman» κέρδισε τέσσερα αγαλματίδια πέρυσι, και ήταν εξαιρετικό! Κι αν πάμε ακόμα πιο πίσω στο χρόνο, θα βρούμε ταινιάρες («Η Φωλιά του Κούκου», «Το Λιμάνι της Αγωνίας»), που κατάφεραν να κερδίσουν το κοινό, το χρόνο, μα και πολλά βραβεία Όσκαρ.

Με χαλάνε υπερβολικά όμως, έργα τα οποία δημιουργούνται ξεκάθαρα για την συγκεκριμένη τελετή. Έργα τα οποία δεν έχουν άλλο σκοπό, από το να ακουστούν, όσο το δυνατόν περισσότερες φορές, τη βραδιά της απονομής. Ένα τέτοιο έργο είναι και το «Joy».

Η Joy (Τζένιφερ Λόρενς) είναι μια χωρισμένη μάνα, που ζει στο ίδιο σπίτι με την γιαγιά της (Ντάιαν Λαντ), τους χωρισμένους γονείς της (Βιρτζίνια Μάντσεν, Ρόμπερτ ΝτεΝίρο), τον πρώην της σύζυγο (Έντγαρ Ραμίρεζ) και τα παιδιά της. Είναι καλή προς όλους, προσπαθεί (και είναι η μόνη), που διατηρεί τις ισορροπίες στο σπίτι, τρέχει να μαζέψει τα αμάζευτα, μα δεν της μένει καθόλου χρόνος για τον εαυτό της και για να δημιουργήσει τις διάφορες ιδέες που τις έρχονται στο μυαλό.

01-jennifer-lawrence-as-joy

Διότι η Joy ήταν από μικρή ένα δημιουργικό άτομο. Και θα καταφέρει να δημιουργήσει, κάτι για να βοηθήσει όλες τις νοικοκυρές σαν κι εκείνη, μια σφουγγαρίστρα, που χαρίζει πολλές ευκολίες στο καθάρισμα και όπως είναι αναμενόμενο, θα προσπαθήσει να το προωθήσει. Με τη βοήθεια του υπεύθυνου διαφημίσεων Neil Walker (Μπράντλεϊ Κούπερ) και των δικών της, θα ξεκινήσει μια δικιά της επιχείρηση. Όμως γρήγορα θα καταλάβει, πως αυτό δε είναι εύκολο…

Ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ χρησιμοποιεί ξανά τη συνταγή ενός γλυκανάλατου σεναρίου, στηριζόμενος σε ηθοποιούς, που δουλεύουν σχεδόν μόνιμα μαζί του (Λόρενς, Κούπερ, ΝτεΝίρο) και θα ψάξει κάπως έτσι την επιτυχία και τις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Το έχει ξανακάνει κι έχει πετύχει. Ο «Οδηγός Αισιοδοξίας» κέρδισε ένα χρυσό αγαλματίδιο, ενώ ήταν υποψήφιο για 8, ενώ ο «Οδηγός Διαπλοκής» κέρδισε 10 (!) υποψηφιότητες. Ίσως το μόνο έργο του που άξιζε τα βραβεία του, να ήταν το «The Fighter», αλλά και πάλι, ευθύνη δε φέρει ο Ράσελ, μα οι εξαιρετικές ερμηνείες των Κρίστιαν Μπέιλ, Έιμι Άνταμς και Μελίσα Λέο.

landscape-1436967071-screen-shot-2015-07-15-at-92838-am

Το «Joy» ίσως είναι λοιπόν, η πιο βαρετή ταινία του σκηνοθέτη. Καταφέρνει να σε κουράσει, έχοντας σχετικά νορμάλ ρυθμούς. Θετικό σημείο μόνο, η προσέγγιση των γονιών της Joy, με τη μάνα να είναι κολλημένη με τις σαπουνόπερες και τον πατέρα να ψάχνει, ακόμα και στα γεράματα, τον έρωτα, στα μάτια της Trudy (Ιζαμπέλα Ροσελίνι).

Υποκριτικά, η ταινία καταφέρνει να ξεπεράσει το μέτριο και να σταθεί σε καλά επίπεδα. Η Τζένιφερ Λόρενς είναι υπερεκτιμημένη ηθοποιός, μα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, πως είναι καλή, και αυτό μας το δείχνει μέσω του πρωταγωνιστικού της ρόλου. Ο Μπράντλεϊ Κούπερ παίζει κι αυτός καλά και θα ήθελα να τον δω λίγο περισσότερο. Οι υπόλοιποι, απλά υπάρχουν… (δυστυχώς ΚΑΙ ο ΝτεΝίρο).

joy-1

Στα θετικά θα έβαζα και τη μουσική των Ντέιβιντ Κάμπελ και Γουέστ Ντίλαν Θόρντστον.

Εν ολίγοις λοιπόν, το «Joy» είναι μια ταινία την οποία δεν προτείνω, εκτός κι αν είστε φαν κάποιου από τους συντελεστές. Ο Ράσελ, από ό,τι φαίνεται, οδεύει στο να πετύχει τον στόχο του στα βραβεία και φέτος, μιας και η ταινία του έκανε ένα ζέσταμα για τα Όσκαρ, έχοντας πάρει δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως πάω να δω το «Star Wars».

«Joy»: Άλλη μία ταινία του Ράσελ για τα Όσκαρ
2.5Βαθμολογία