Βιβλίο

«Το Κορίτσι του Τραίνου» - Πώλα Χόκινς

Μετά το «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε», ξεκίνησε ένα νέο κύμα αστυνομικών θρίλερ να αποκτά αντίκρισμα στο κοινό. Γυναίκες ηρωίδες, με τα δικά της θέματα η κάθε μια, όλες τους με ένα μυστήριο να τις περιβάλει και μέσα από την αφήγηση τους να οδηγούμαστε κι εμείς στην επίλυση του γρίφου. Σε αυτή την κατηγορία μπορεί να κολλήσει εύκολα και το «Κορίτσι του Τραίνου» της Πώλα Χόκινς, στο οποίο η Ρέιτσελ, μια γυναίκα με την περισσότερο από άστατη προσωπική της ζωή, μπλέκεται σε ένα μυστήριο εξαφάνισης όταν παρακολουθεί κάτι μέσα από το τραίνο και την ταράζει, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούμε και τις ζωές δύο ακόμη γυναικών που συνδέονται με την πρωταγωνίστρια.

Η αλήθεια είναι πως είχα το βιβλίο στην βιβλιοθήκη μου και με περίμενε για καιρό, όμως μέχρι τώρα λόγω φόρτου δεν είχα ούτε την διάθεση ούτε τον χρόνο να το ξεκινήσω. Όμως πριν από μερικές μέρες κυκλοφόρησε το τρέιλερ της μεταφοράς του βιβλίου στον κινηματογράφο, με πρωταγωνίστρια την Emily Blunt («Sicario») και σκηνοθέτη τον Tate Taylor («The Help»). Το τρέιλερ μου τράβηξε αρκετά το ενδιαφέρον, θυμίζοντας μου σε σημεία το «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε», μια σύγκριση που με μια πρώτη ματιά μας περνάει από το μυαλό. Και κάπως έτσι έβαλα το βιβλίο στο πρόγραμμα μου, επιφυλακτικά, και ξεκίνησα το διάβασμα.

Περιττό να πω πως μέσα σε τρεις μέρες είχα ολοκληρώσει το βιβλίο και το είχα επιστρέψει στην βιβλιοθήκη. Και είναι αλήθεια πως ήταν απ’ τα βιβλία που απλά μέτραγα τον χρόνο μέχρι να το ξαναπιάσω, να προχωρήσω ένα κεφάλαιο και να δω παρακάτω. Γι’ αυτό φταίνε πολλά πράγματα. Από την μια πλευρά το γράψιμο ήταν αξιόλογο, απλό και απέριττο, χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη και, από την άλλη, η δομή του έργου ήταν τέτοια που θα έκανε πολλούς νέους συγγραφείς να ζηλέψουν. Χωρισμένο σε τρεις οπτικές πρώτου προσώπου (αντί για μια βολική τριτοπρόσωπη αφήγηση), βλέπουμε διαφορετικά πράγματα κάθε φορά από τον κάθε χαρακτήρα – κάποιες φορές και την ίδια σκηνή από τις δυο της πλευρές – ενώ ταυτόχρονα μας δίνεται και η δυνατότητα να χαλαρώσουμε λίγο από την βασική πλοκή του έργου και να παρακολουθήσουμε μια πιο ήπια αλλά εξίσου σημαντική για το έργο σκηνή, προσδίδοντας έτσι και σε κάθε χαρακτήρα διαφορετικό προφίλ και ψυχισμό, εμπλουτίζοντας το βιβλίο και όχι βαραίνοντας το.

Και αυτοί χαρακτήρες ήταν πολύ πλούσιοι. Τρεις γυναίκες «ηρωίδες» μόνο και μόνο επειδή τυχαίνει να είναι αυτές οι αφηγήτριες, όλες τους άκρως προβληματικές και απρόβλεπτες. Οι περισσότεροι «ήρωες» στο σύγχρονο αστυνομικό – ή θρίλερ, αν προτιμάς – είναι σκοτεινοί και σχεδόν αντιπαθείς, κατά συνθήκη ήρωες του βιβλίου επειδή μπλέχθηκαν κάπου και κάπως πρέπει να σωθούν, μπας και βρουν την λύτρωση. Και, ενώ αυτή η μόδα δεν φαίνεται να ξεπερνιέται, ταυτόχρονα δεν φαίνεται και να ξεφτίζει ή να παύει να δουλεύει, και ας έχουμε ανάγκη από πιο «καλούς» ήρωες.

Αν όμως υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα με το βιβλίο είναι η έλλειψη ισορροπίας μεταξύ των θηλυκών και των αρσενικών χαρακτήρων. Όχι επειδή είναι ανεπαρκείς οι πρώτοι, αντίθετα φτάνουν και περισσεύουν, όμως το βιβλίο σε πολλά σημεία μοιάζει μονοδιάστατο και πολλοί άνδρες αναγνώστες δεν θα βρουν κάποιον να ταυτιστούν, όπως μπόρεσαν στο «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» χάρη στον άνδρα συν-πρωταγωνιστή και αφηγητή. Επιπλέον αρνητικό χαρακτηριστικό αποτελούν και κάποιες ανατροπές στην ιστορία που εν τέλει δείχνουν προβλέψιμες και ελάχιστα εφευρετικές.

Παρ’ όλα αυτά τα ελαττώματα του, όμως, το «Κορίτσι του Τραίνου» είναι ένα αρκετά καλό θρίλερ και ταυτόχρονα ένα εξαιρετικό πρώτο δείγμα γραφής της συγγραφέως του, η οποία φαίνεται πως ήρθε για να μείνει. Δεν συγκρίνεται εύκολα με το «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» (που ήταν άλλωστε και το τρίτο βιβλίο της Τζίλιαν Φλυν), όμως είναι μια αξιόλογη πρόταση για όσους ψάχνουν ένα καλό ψυχολογικό θρίλερ , γεμάτο αγωνία και που δεν θα θέλουν να το αφήσουν στιγμή από τα χέρια τους.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.