Βιβλίο

«Τα δάκρυα του Θεού»… και της λογοτεχνίας

Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω την πράξη μου , θα πω πως όλοι σε κάποιο σημείο της ζωής μας κάναμε κάποιο φρικτό λάθος. Το δικό μου ήταν να διαβάσω το βιβλίο της Χρυσηίδας Δημουλίδου με όνομα «Τα δάκρυα του Θεού». Να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο βιβλίο έχει πάρει σχετικά καλύτερες κριτικές από τα υπόλοιπα της ίδιας συγγραφέως.

Η ιστορία ξεκινάει το 1950 και βλέπουμε την ζωή μιας κοπέλας που αναγκάζεται, από τον άντρα που είναι ερωτευμένη, να ασκήσει το αρχαιότερο επάγγελμα στην Τρούμπα. Η ζωή της παίρνει την κάτω βόλτα, αλλά καταφέρνει να βρει μια ισορροπία, ταυτόχρονα κάνει και ένα παιδί, γιατί δεν γινόταν να υπάρχει κάποια πρωτοτυπία στην πλοκή και ακολουθούμε αυτήν την κοπέλα μέχρι τα γεράματα και τον θάνατο.

Η ιστορία, αν και χιλιογραμμένη, θα μπορούσε να είχε βάθος και ποιότητα, αλλά δεν θα βρούμε κάτι τέτοιο όσο προσεκτικά και αν κοιτάξουμε. Οι χαρακτήρες είναι επιφανειακοί, με ένα και μοναδικό επίπεδο, οι διάλογοι είναι απλοϊκοί, χωρίς την παραμικρή δόση προσπάθειας από την συγγραφέα και η πλοκή είναι άκρως προβλεπόμενη. Με άλλα λόγια βρίσκω αυτό το βιβλίο μονότονο και "στεγνό" από κάθε συγγραφική αρετή.

Όταν τελείωσα αυτό το βιβλίο έκανα μια μικρή έρευνα για την συγγραφέα και ανακάλυψα κάποια ενδιαφέροντα πράγματα που είχε πει κατά καιρούς. Δεν θα αναφερθώ στα ποικίλη θέματα με τα οποία τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας, όπως τα δανικά βιβλία, αλλά σε κάποια σχόλια της πάνω στην συγγραφή.

Η ίδια λέει "Ουφ!!! αρκετά δουλέψαμε και σήμερα. Άλλες 22 σελίδες. Προχωράμε μια χαρά. Μου βγαίνει πολύ ερωτικός ο ΕΠΙΒΗΤΟΡΑΣ..." Ίσως αυτές οι προτάσεις να είναι πιο ενδιαφέρουσες από όλα τα βιβλία της, επειδή ο αριθμός σελίδων που λέει ότι έγραψε, για εμένα τουλάχιστον, είναι εξωφρενικός. Τα συμπεράσματα δικά σας…