Βιβλίο

«Το ημερολόγιο ενός τρελού»: Η κατάληξη ενός δημοσίου υπαλλήλου

Οι λάτρεις της Ρώσικης λογοτεχνίας αλλά και οι βιβλιόφιλοι θα βρεθούν αργά ή γρήγορα με «Το ημερολόγιο ενός τρελού» στα χέρια. Είναι από τα βιβλία, που σε βρίσκουν όταν είσαι έτοιμος για αυτά. Είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα βιβλία και έχει αναλυθεί πολύ, τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Η πολλαπλή ανάλυση του έργου, έχει προσφέρει ποικιλία νοημάτων και είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα έργα του Νικολάι Γκόγκολ.

Ο Νικολάι Γκόγκολ έζησε και δημιούργησε την εποχή του ύστερου 19ου αιώνα, έχει παρατηρηθεί πολλές φορές ο άψογος χειρισμός της γλώσσας και οι καθημερινοί του χαρακτήρες. Στα έργα του αποτυπώνετε η πολιτική ουσία και η εθνική ιδιαιτερότητα της Ρωσίας, ήταν ο προάγγελος της επόμενης γενιάς συγγραφέων και δεν έχει πει άδικα για αυτόν ο Ντοστογιέφσκι , «Όλοι μας ξεπροβάλαμε κάτω από το παλτό του Γκόγκολ».

«Το ημερολόγιο ενός τρελού» είναι ένα συμβολικό έργο. Κύριο μέλημα του συγγραφέα είναι να δείξει το πως η τρέλα και ο θάνατος έρχονται σαν φυσικές συνέπειες της κοινωνικής τελμάτωσης που οδηγεί σε αδιέξοδο. Αποκαλύπτει τις άσχημες πλευρές της ζωής και τα αδιέξοδα, που αντιμετωπίζει καθημερινά ο άνθρωπος. Το βιβλίο είναι δομημένο σε μορφή ημερολογίου και παρουσιάζει αναμνήσεις του παρελθόντος.

Το βιβλίο πραγματεύεται το πως ένας κατώτερος δημόσιος υπάλληλος με αφορμή την απογοήτευση που νιώθει, όταν συνειδητοποιεί την αδυναμία του να γοητεύσει την κόρη του διευθυντή του, σταδιακά οδηγείται σε μεγαλομανείς ψυχώσεις (πίστευε πως ήταν ο βασιλιάς της Ισπανίας) και καταλήγει στο φρενοκομείο. Ο Γκόγκολ μας δίνει την οπτική που έχει ένας ψυχικά διαταραγμένος άνθρωπος, αλλά και πως μέσα από τη ματιά του φαίνεται τόσο καθαρά η κοινωνική διαστρωμάτωση και η αδικία της Ρώσικης κοινωνίας. Επίσης περιγράφεται με έντονα γράμματα πως ήταν το ψυχιατρικό άσυλο εκείνη την εποχή.

Την εισαγωγή του βιβλίου ο Γκόγκολ την εμπνέεται από θέματα εφημερίδων, όπου πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι λόγω της μονότονης και πολλές φορές άσκοπης εργασίας τους έπασχαν από σύνδρομα ψυχωτικής ανωτερότητας. Πάντα εύστοχα ο Γκόγκολ θίγει τα προβλήματα της εποχής, δίνοντας ακόμα και απαντήσεις για τις αιτίες τους.

Το θέμα της τρέλας όμως δεν απασχολεί το συγγραφέα μόνο στο βιβλίο αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, καθώς και ο ίδιος έπασχε από ψυχώσεις που στο τέλος τον οδήγησαν στο θάνατο. «Το ημερολόγιο ενός τρελού» δεν είναι μόνο η κατάθεση της Ρώσικης κοινωνίας αλλά και της ίδιας της ψυχής του Γκόγκολ.