Βιβλίο

«Η ιστορία της Ο»

Μια διαφορετική έκταση της γυναικείας λογοτεχνίας

Στη Γαλλία του 1954 μια γαλλίδα, η Ντομινίκ Ορί  προκειμένου να αποδείξει στον εραστή της, Ζαν Πολάν που ήταν λάτρης του  Μαρκήσιου ντε Σαντ , ότι και μια γυναίκα μπορεί να γράψει ερωτική λογοτεχνία εξίσου καλά με έναν άντρα και όχι μόνο ροζ ανάλαφρες ιστορίες, αποφασίζει να γράψει το  «Η ιστορία της Ο».  Το βιβλίο αρχικά είχε την μορφή ερωτικών επιστολών προς τον αγαπημένο της και υπέγραφε με το ψευδώνυμο Πολίν Ρεάζ . Όταν ο εραστής της διάβασε τις επιστολές εντυπωσιάστηκε, επομένως την προτρέπει να εκδώσει βιβλίο και προωθεί την έκδοσή του, στο οποίο μάλιστα αναλαμβάνει να γράψει το εισαγωγικό σημείωμα.

Με το τέλος του βιβλίου, σου μένει μια λέξη ή καλύτερα ένα αίσθημα αξιοπρέπειας, προφανώς γιατί μια γυναίκα κατάφερε τότε πρώτη φορά να αποδώσει μια τέτοια ερωτική ιστορία αλλά και για την στάση της ίδια της Ο στο βιβλίο. Το βιβλίο είναι ένα από τα πιο γνωστά βιβλία ερωτικής λογοτεχνίας και γενικά από τα πιο πολυδιαβασμένα γαλλικά βιβλία. Η γραφή του είναι πολύ προσεγμένη, με πολλές λεπτομέρειες και προσεχτική επιλογή των λέξεων (για το είδος του δεν έχει καθόλου αισχρολογίες). Η Ντομινίκ Ορί έχει καταφέρει να περάσει στον αναγνώστη τα συναισθήματα, το πάθος και τον έρωτα της Ο προς τον εραστή της.

Όπως αναφέρετε και στα εισαγωγικά του βιβλίου, πόσες γυναίκες δεν έχουν πει στον σύντροφό τους « σου ανήκω», «για εσένα μπορώ να κάνω τα πάντα»; Η Ο λοιπόν, κάνει αυτές τις λέξεις πραγματικότητα. Προσφέρει το κορμί και την ψυχή της για να ευχαριστήσει τον εραστή της. Μέσα από αυτήν της την προσφορά και την εκμηδένιση του εαυτού της για την ικανοποίηση του εραστή της, η Ο λαμβάνει και η ίδια ευχαρίστηση.

Η Ο είναι μια Γαλλίδα φωτογράφος, ο εραστής της Ρενέ την πάει στο Ρουασί, έναν πύργο στον οποίο θα μείνει περίπου μισό μήνα για να εκπαιδευτεί και να γίνει πειθήνια ερωτική σύντροφος. Στην παραμονή της εκεί αντιμετωπίζει καταστάσεις νέες για αυτήν αλλά και συναισθήματα πολύ διαφορετικά από όσο περίμενε. Το μαστίγωμα, βιασμοί και οι ταπεινώσεις αποτελούν την καθημερινότητα του πύργου. Φεύγοντας από εκεί της δίνουν να φορέσει ένα δαχτυλίδι με το έμβλημα του Ρουασί που θα την κάνει αναγνωρίσιμη στους μυημένους στην μετέπιπτα καθημερινή της ζωή.

Επιστρέφοντας από το Ρουασί η Ο είναι ένας πραγματικά διαφορετικός άνθρωπος, έχουν αλλάξει τα πάντα πάνω της, από την εξωτερική της εμφάνιση μέχρι το ύφος της. Ο Ρενέ θα της γνωρίσει τον μεγάλο του ετεροθαλή αδερφό τον Σερ Στίβεν, σταδιακά ο Ρενέ απομακρύνεται από την Ο και ο Στίβεν γίνεται ο πραγματικός κυρίαρχός της. Η Ο τον ερωτεύεται και  πραγματικά ζει για αυτόν.

Όποιος έχει διαβάσει τη « Ζυστίν» του Σαντ, ίσως βρει ομοιότητες στο τέλος του βιβλίου, που δεν είναι απίθανο η συγγραφέας να επηρεάστηκε από αυτό. Για το τέλος είναι σκόπιμο να παραθέσω ένα απόσπασμα από τον τύπο για το βιβλίο. «Το παράδοξο της Ο είναι εκείνο της οραματίστριας η οποία πέθανε για να μην πεθάνει· είναι το μαρτύριο στο οποίο ο βασανιστής είναι συνένοχος με το θύμα. Αυτό το βιβλίο είναι η υπέρβαση του ίδιου του λόγου του, στο βαθμό που, από μόνο του, σπαράσσεται και αποσυνθέτει τη μαγεία του ερωτισμού στην υπέρτατη μαγεία του ακατόρθωτου.» Ζορζ Μπατάιγ, Nouvelle Revue Française.